All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 101 - Chapter 110

“คุณรอผมอีกนิดนะ หลังจากผมได้บอกเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้พ่อเลี้ยงฟังแล้ว ผมจะไปหาคุณทันที ส่วนวันนี้ผมจะรีบไปจัดการธุระให้เสร็จเพื่อไม่ให้มีงานคั่งค้างไปถึงพรุ่งนี้นะครับ และผมหวังว่าเราจะได้พบกันวันมะรืนนะคุณอัญชิกาคนสวย”...โอมพูดจบก็รีบเบี่ยงร่างออกจากการประชิดทันที แล้วเขาก็รีบคว้าเสื้อคลุมทหารที่วางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้พร้อมกับจ้ำอ้าวออกจากร้านนวดอย่างเร่งรีบ...อัญชิกาคิดไม่ถึงว่าโอมจะกระชากอารมณ์เธอได้เร็วขนาดนี้จึงทำให้เธอออกอาการงง แล้วยืนเงอะๆ งะๆ ที่ผละไปเสียดื้อๆ แบบนี้...โอมเทิ้งให้อัญชิกาต้องยืนฝันค้างกลางอากาศ โดยเธอไม่รู้ตัวว่าตกหลุมพรางของเขาเข้าแล้ว และยิ่งเธอไม่รู้ถึงสาเหตุการตายของพี่สาวเขา ก็ยิ่งทำให้ไม่รู้ว่าโอมรอการแก้แค้นให้พี่สาวโดยการช่วยหาข้อมูลของพ่อเลี้ยงทรงพลให้กับเบญรดาคนที่เขาคิดถึงตลอดเวลา...อัญชิกาไม่รู้แม้กระทั่งว่าผู้หญิงที่ชื่อแวนด้าหน้าตาเป็นอย่างไรและมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไร เธอรู้แค่ว่าพ่อเลี้ยงต้องการตัวผู้หญิงคนนั้นเพียงเพราะอยากได้ตัวอาซือกลับมาแค่นั้นเอง...และเพราะความไม่รู้ของเธอนี่แหละที่โอมได้โอกาสสร้างบรรยากาศให้เธอเกิดอารมณ์พลุ่งพล

...ที่ห้องประชุมเล็กในโรงแรมในช่วงบ่ายวันเดียวกัน“ฟังให้ดีนะ ตอนนี้ข้อมูลทุกอย่างจะรู้กันแค่ทีมรบพิเศษกับสายสืบของผมและผู้กำกับ สภ.เมือง เท่านั้น ส่วน ปปส.กับระดับภาค ผมจะไม่ให้ใครรู้ระแคะระคายทั้งสิ้น เพราะตำรวจตั้งแต่ระดับนายพันขึ้นไปก็ล้วนแล้วเคยกินสินบนจากพ่อเลี้ยงมาแล้วทั้งนั้น ผมจึงจะไม่ไว้ใจใคร ส่วนผู้กำกับผมก็ขีดเส้นตายให้แล้วว่างานนี้เป็นงานเดียวที่จะกู้หน้าที่ทั้งหมดกลับมา ถ้าพลาดอีกก็เตรียมตัวไปขุดบ่อเลี้ยงปลาที่ปักษ์ใต้ได้เลย แม้แต่พวกเราเองก็เหอะ ถ้าผมรู้ว่าใครตุกติกก็เตรียมตัวโดนเด้งจากตำรวจแล้วไปหาที่ยืนเอาเองก็แล้วกัน เอาล่ะตอนนี้ตามรายงานที่ค่อนข้างชัดเจนคือ สินค้าจะมาถึงโกดังเล็กตอนเที่ยงคืน ข้อมูลนี้ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ตราบจนวินาทีสุดท้ายก่อนออกปฏิบัติการ ทุกอย่างมีคลาดเคลื่อนได้หมด ขอให้พวกเราทุกคนเตรียมพร้อมตลอดเวลา และให้ใช้เครื่องมือสื่อสารเครื่องนี้เป็นการคุยเฉพาะงานเครื่องเดียวเท่านั้น ส่วนมือถือส่วนตัวให้ปิดไว้ก่อนเพราะกำลังถูกตรวจจับสัญญาณอยู่ เข้าใจนะ”“เข้าใจครับ/”“เข้าใจค่ะ”...เสียงทีมรบพิเศษตอบรับคำจากท่าน ผบ.ตร.ที่คุยมาอย่างขึงขังทางโทรศัพท์ซึ่งวางอ

“หา!! เอ่อท่าน ท่านเหรอครับ สวัสดีครับ ใช่ครับ ผมโอม”...โอมพูดตะกุกตะกักเพราะไม่อยากเชื่อว่าคนที่เขากำลังรับสายอยู่นี้คือ ผบ.ตร. แต่เขาก็พยายามตั้งสติไม่ให้ตื่นเต้นเกินเหตุ และพอจะเดาได้ไม่ยากว่าคุณวีรวิทย์คงโทรบอกข้อมูลกับพ่อของเขา แล้วพ่อเขาก็ติดต่อไปยังท่าน ผบ.ตร. และเพื่อความชัดเจนกับข้อมูลที่ได้มา ท่านจึงโทรหาเขาโดยตรง“ครับ ผมเอง ผมอยากทราบว่าข้อมูลที่คุณแจ้งไปยังลูกชายของท่านนายพลตฤณน่ะมีความชัดเจนและน่าเชื่อถือมากแค่ไหนเหรอครับ เพราะตอนนี้ผมเองก็กำลังส่งสายสืบเรื่องเวลาการขนส่งของมาเชียงใหม่อยู่เหมือนกันแต่พอมาเทียบกับรายงานที่ได้รับก็ดูจะไม่ตรงกันน่ะ”...ท่าน ผบ.ตร. พูดกลับมาด้วยเสียงเรียบๆ แต่โอมฟังแล้วสัมผัสได้ถึงความมีอำนาจบารมี“ผมขออนุญาตเรียนท่านว่า ผมทราบข้อมูลมาจากผู้หญิงคนหนึ่งที่สนิทกับลูกน้องพ่อเลี้ยงทรงพลครับ แล้วเธอก็มีท่าทีชอบพอในตัวผมอยู่มาก ผมเลย เอ่อ...หลอกถามเธอน่ะครับท่าน”...เขาพยายามพูดด้วยเสียงสุภาพที่สุดแต่ก็รู้สึกประหม่าเมื่อต้องบอกที่มาของข้อมูล เพราะมันหมายถึงเขาต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมความเป็นชายเพื่อล้วงข้อมูลอีกฝ่ายออกมา“อ้อ อย่างนั้นเหรอครับ อื่มก็น

...ตกบ่ายโอมขับรถมาจอดตรงลานจอดรถด้านหน้าของโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งในระแวกสนามบิน ซึ่งน่าจะเป็นโรงแรมตามที่ท่าน ผบ.ตร. บอกเขามา เพราะระแวกนี้ที่นี่คือใหญ่ที่สุดแล้ว...ขณะนี้ความกระวนกระวายเรื่องกลัวข้อมูลคลาดเคลื่อนลดลงแล้ว แต่ความหวั่นใจเข้ามาแทนที่ว่าจะได้เจอกับเบญรดาหรือไม่ เขานั่งชั่งใจอยู่ในรถและคิดหาวิธีว่าจะพบเธอได้อย่างไรเพราะท่าน ผบ.ตร.ไม่ได้บอกรายละเอียดใดๆ เลยนอกจากคาดว่าน่าจะเป็นที่นี่...โอมคิดว่าหากนั่งอยู่อย่างนี้คงไม่ได้เรื่องแน่นอน เขาจึงลงจากรถและกำลังจะเดินไปยังประตูบานใหญ่หน้าโรงแรม ทว่าขณะนั้นเองก็มีรถกระบะสี่ประตูสีบลอนด์เข้าจอดเทียบหน้าประตูเข้าโรงแรม และโอมที่เดินมาได้ครึ่งทางก็มองเห็นคนที่เปิดประตูฝั่งคนนั่งคู่กับคนขับก้าวขาลงมา บุคคลนั้นอยู่ในเสื้อยืดธรรมดาสีขาว สวมกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล รองเท้าผ้าใบและมีผ้าพันคอสีแดงเข้มพันไว้หลวมๆ รอบคอ ดูผ่านๆ เหมือนเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป แต่เมื่อลงจากรถแล้วคนคนนั้นก็รีบเดินตรงไปยังประตูโรงแรมก่อนที่จะมีบริกรเปิดประตูให้แล้วหายเข้าไปข้างใน...โอมซึ่งยืนห่างออกไปแค่สิบเมตรมองอย่างตื่นเต้น แม้เขาไม่เห็นหน้าคนผู้นั้นแต่กิริยาท่าท

...โอมเดินคอตกแบกหัวใจอันหนักอึ้งกลับเข้าลิฟท์ไป ตอนแรกเขาตั้งใจจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง แต่พอเจอสายตาแน่วแน่เด็ดเดี่ยวคู่นั้นเข้าก็ทำให้เขารู้สึกเกรงขึ้นมาจนหาจุดเริ่มไม่ถูกว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี ยิ่งในแววตาคู่นั้นไม่มีเขาที่ควรจะเป็นคนพิเศษอยู่เลยก็ยิ่งตีบตันพูดไม่ออก...เมื่อลิฟท์มาถึงชั้นล่าง เขากวาดตาหาที่นั่งเพื่อจะโทรแจ้งยืนยันข้อมูลที่ได้รับมาแก่ท่าน ผบ.ตร. จนได้มุมนั่งที่เหมาะแก่การพูดโทรศัพท์เขาก็รีบโทรยืนยันข้อมูลไปยังท่าน ผบ.ตร. ทันที...หลังจากจบการโทรยืนยันข้อมูลแล้วเขายังคงนั่งอยู่กับที่บนเก้าอี้โซฟาหนานุ่มอย่างคนหมดแรง สายตาทอดมองออกไปผ่านกระจกใสอย่างไร้จุดหมาย แม้หัวใจจะยังคงเต้นปกติแต่ความรู้สึกกลับไม่ปกติเอาเสียเลย ความรู้สึกที่เพิ่งถูกกระแทกด้วยความหมางเมิน แล้วเขาจะเดินต่ออย่างไรดี...แต่ขณะที่กำลังนั่งอ่อนกายอ่อนแรงอยู่นั้น อยู่ๆ โอมก็รู้สึกเหมือนมีความเคลื่อนไหวอยู่ข้างๆ จนต้องหันมามอง และทันทีที่เขาหันมาเขาก็รีบดีดตัวจากท่านั่งเป็นยืนอย่างรวดเร็ว...เบญรดายืนอยุ่ในท่ามือล้วงกระเป๋ากางเกงขาสั้น และกำลังมองมายังเขาด้วยสายตาราบเรียบปกติ“ท่านผอบอตอรอแจ้งก