All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 111 - Chapter 120

...ตกกลางคืน เจ้าหน้าที่ทุกนายเตรียมพร้อมทุกอย่างหมดแล้ว จนเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลา 23:00 น. ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวโดยเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษทั้งหกนายทยอยเดินออกจากโรงแรมทีละคนๆ ในลักษณะเหมือนบุคคลประชาชนทั่วไป จะมีก็แต่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สะพายไว้สำหรับเก็บชุดและอุปกรณ์ที่จะนำไปเปลี่ยนยังจุดเป้าหมาย โดยแต่ละนายจะมีรถกระบะบ้าง รถตู้บ้าง รถแวนบ้างมารอรับไปรวมทีมกันยังสถานที่ใกล้เคียงกับสถานที่เป้าหมายอีกที...การอำนวยความสะดวกในการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ได้รับการประสานงานจากผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งท่าน ผบ.ตร. ได้ทำการลงทัณฑ์บนไว้ด้วยวาจาแล้ว จึงวางใจได้ในการร่วมสนธิกำลังครั้งนี้...หัวใจหลักของการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้คือ ทุกอย่างต้องเป็นความลับโดยห้ามภาคสื่อมวลชนหรือนักข่าวรับรู้เด็ดขาด เพราะนั่นจะทำให้บุคคลที่จะถูกขยายผลหลังจากนี้ไหวตัวทัน อีกทั้งยังเป็นการป้องกันเพื่อไม่ให้นักข่าวรู้าการจับกุมพ่อเลี้ยงทรงพลครั้งนี้เป็นผลงานของหน่วยรบพิเศษเฉพาะกิจนั่นเอง...ถนนคอนกรีตทอดยาวคดเคี้ยวฝ่าความมืดไปยังบริเวณหลังวัดดังวัดหนึ่ง แสงสว่างจากเสาไฟฟ้าริมถนนที่มีเป็นระยะๆ นั้นพอให

เพล้งงง!!!...แก้วน้ำหลุดจากมือคุณปรียาจนหล่นลงแตกกระจายเต็มพื้นห้องครัว ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้านนอกรีบปรี่เข้าไปดูก็เห็นคุณปรียายืนตัวสั่นอยู่หน้าตู้เย็น“ขอโทษที แม่จะกินน้ำน่ะลูกแต่ทำแก้วหลุดมือ”...คุณปรียาหันมาพูดกับลูกชายทั้งสองที่เดินเข้ามายืนข้างเธอ“ไม่เป็นไรนะครับแม่ ผมคิดว่าแม่ยังอยู่ห้องพระเสียอีก”...วินปลอบใจแม่แล้วดึงแขนให้เธอเดินออกมาจากจุดที่มีเศษแก้วเกลื่อนกลาดอยู่นั่น...วิทพี่คนโตรีบไปหยิบไม้กวาดกับที่ตักขยะมากวาดเศษแก้วที่กระจายไปทั่ว“คุณคะฉันสวดมนต์ไม่ไหวค่ะ ใจมันร้อนเลยลงมาข้างล่าง”...คุณปรียาพูดด้วยเสียงเศร้าๆ สั่นๆ กับนายพลตฤณที่ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงประตูห้องครัว“อื่ม ไปนั่งเถอะคุณ ทำใจดีๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า!”...นายพลตฤณพูดแล้วก็ช่วยประคองภรรยาโดยจับแขนเธออีกข้างแล้วพาเดินไปยังเก้าอี้โซฟากลางบ้าน“ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ คุณ!! ลูกจะเป็นอะไรมั้ย!!”...คุณปรียาหันไปถามนายพลตฤณเสียงสั่“ไม่ๆ ไม่เป็นอะไรทั้งนั้น มีแต่ความสำเร็จและปลอดภัย เชื่อผมนะ”...นายพลตฤณปลอบใจคุณปรียา แต่ดูเหมือนคุณปรียาจะไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เพราะความเป็นห่วงและร้อนใจทำให้สติไม่อยู่กับร

...เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจตีวงเข้ามาถึงกลุมเป้าหมายโดยทุกนายประทับปืนคุมเชิงในท่าพร้อมยิง และมีสายสืบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจส่วนหนึ่งรีบวิ่งเข้าไปถึงตัวลูกน้องพ่อเลี้ยงที่ถูกต้อนให้รวมกลุ่มกันเป็นสิบคนแล้วทำการปลดอาวุธ แม้หลายคนพยายามต่อต้านแต่ก็ไม่เป็นผลปัง!!! ปัง!!!!...เสียงปืนสองนัดดังมาจากด้านในโกดัง ทุกคนที่อยู่ด้านนอกไม่ว่าจะเป็นตัวพ่อเลี้ยงหรือลูกน้องหรือแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็ต้องรีบหมอบลงกับพื้นหรือวิ่งหาที่กำบัง...เพราะมีลูกน้องพ่อเลี้ยงส่วนหนึ่งที่อยู่ด้านในโกดังยิงขู่ออกมาเพื่อจะเปิดจังหวะให้ทุกคนหนี...เสียงปืนนั้นทำให้ลูกน้องที่กำลังโดนจับกุมรีบวิ่งฝ่าเจ้าหน้าออกไปเพื่อหลบหนี แต่บางคนก็วิ่งหนีไม่พ้นเพราะมีชุดตำรวจตีวงนอกอยู่ส่วนนึงเข้าจับกุมได้ทัน...ความอลหม่านเกิดขึ้นในพริบตาเมื่อบางคนวิ่งหนีไปได้ถึงถนนปัง!!!!! ปัง!!!ปัง!!!!ปังงง!!!!...เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดเพื่อยิงสกัดลูกน้องพ่อเลี้ยงไม่ให้หนีดังสนั่นก้องสะเทือนไปทั่วบริเวณ...พ่อเลี้ยงใช้จังหวะชุลมุนนี้รีบวิ่งอ้อมไปยังด้านหลังโกดัง เพราะด้านหน้าและด้านข้างมีเจ้าหน้าที่ปิดกั้นเต็มไปหมด...ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งออก

...โอมขับรถมาตามถนนสายหลักจนมาถึงทางแยกเข้าสู่ถนนเป้าหมายเพื่อไปยังโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ข้างหน้าเขาเห็นตำรวจจราจรหลายนายคอยโบกมือส่งสัญญาณห้ามรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้น และทำการโบกมือส่งสัญญาณให้รถเบี่ยงไปทางอื่น...นี่คือช่วงเวลาเคลียร์พื้นที่ เจ้าหน้าที่จึงต้องคอยกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปใกล้พื้นที่ที่เกิดเหตุ...โอมหักพวงมาลัยเข้าซ้ายมือเพื่อจอดรถตรงข้างทางก่อนจะถึงทางแยกที่มีตำรวจจราจรยืนอยู่นั่น เพราะต่อให้เขาไปต่อเขาก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดี เขาลงมายืนดูสถานการณ์ว่าพอจะมีทางได้เข้าไปเส้นทางนั้นได้หรือไม่...รถราเริ่มหนาตาขึ้นและชะลอเป็นคอขวดอยู่เต็มถนนเส้นหลัก เพราะข้างหน้ามีเจ้าหน้าที่คอยเปิดทางให้รถวิ่งผ่านเป็นระยะๆ...แล้วเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองตามใบพัดยักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นๆ นั่น ใจโอมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะและมีแต่ความสงสัยว่าจะมีใครอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั่นบ้าง จะมีเบญรดาอยู่ด้วยไหม!! ถ้าเธออยู่ด้วยเธอปลอดภัยดีใช่ไหม!!...แต่แล้วโอมก็ทำได้แค่ยืนแหงนมองเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสะท้านไปทั้งน่านฟ้าเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะค่อยๆ หายลับไปสุดปลายฟ้านั่น แต่

...จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ก็ผ่านไปเป็นเดือน จนวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนที่สาม...ชายหนุ่มที่ชื่ออภิภัทร์หรือโอมยังคงใช้ชีวิตปกติกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้กลางดอยแม่แจ่ม และนับวันก็ยิ่งมีหน่วยงานต่างๆ ได้ติดต่อเข้ามายังบริษัทขนาดกลางของเขาเพื่อขอเป็นคู่ค้าบ้างและสั่งจองดอกกล้วยไม้จากฟาร์มเพื่อประดับตกแต่งรองรับงานต่างๆ มากมายจนแต่ละเดือนมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ายินดี...และแม้ว่ากิจการจะเติบโตและสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนได้มากมาย แต่ผู้เป็นเจ้าของกิจการกลับไม่มีความสุขจากธุรกิจที่เติบโตขึ้นเลย จากชายหนุ่มบุคลิกดีหน้าตาดีจนเป็นที่แอบถูกใจของสาวๆ มากมายและจิตใจที่เคยแข็งแกร่งแต่โอบอ้อมอารี ...กลายเป็นตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโอมซูบผอมลงมาก หน้าตาก็ดูเคร่งเครียดตลอดเวลาไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน และน้อยครั้งมากที่เขาจะแสดงตัวต่อสังคมหรือที่ไหนๆ ก็ตาม เพราะงานทุกอย่างสามารถสั่งการผ่านผู้จัดการและอินตาได้ เขาจึงมีโลกส่วนตัวที่ส่วนใหญ่จะอยู่แค่บ้านพักริมหน้าผากับกระท่อมปีกไม้กลางสวนกล้วยไม้เท่านั้น...แม้แต่อัญชิกาเองเขาก็เลือกที่บล็อคเบอร์เธอและบอกให้ผู้จัดการในบริษัท