All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 81 - Chapter 90

...เบญรดาในชุดเตรียมนอนที่เลือกใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาก๊วยขายาวหรือเตี่ยวสะดอแทนชุดพื้นเมืองที่แสงดาวนำมาให้ เธอปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คลงแล้วหยิบนาฬิกาข้อมือที่พี่ชายซื้อให้ขึ้นมาดู แล้วคิดไปถึงหน้าคนที่ช่วยเก็บมันไว้ให้ ดูเวลาจากมันตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว..แต่เธอยังไม่ง่วงเท่าไหร่ ถ้าจะออกไปสูดอากาศดีๆ เย็นๆ ที่ระเบียงสักครู่ก็คงจะดี เมื่อคิดได้ดังนั้นก็วางของทั้งหมดลงบนโต๊ะแล้วค่อยๆ เดินออกจากห้อง ยิ่งมืดก็ต้องยิ่งค่อยๆ เดินอย่างระวังเพราะสายตายังไม่เคลียร์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อเห็นว่าบ้านเงียบเชียบและมีเพียงแสงไฟเปิดไว้แค่บางจุดให้พอมองเห็นก็คิดว่าเขาคงเข้าห้องพักผ่อนไปแล้ว เธอจึงเดินออกมาทางปีกขวาของบ้านเพราะมีประตูอีกบานที่สามารถเปิดออกไปยังระเบียงได้...เมื่อมาถึงประตูบานนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนบานประตูออกแล้วพาตัวเองเกาะขอบราวระเบียงจากฝั่งขวาของบ้านมาเรื่อยๆ จนเกือบถึงกึ่งกลางของระเบียง แต่เพราะท้องฟ้าที่มีดาวประดับเด่นชัดกับอากาศเย็นจัดที่เธอชอบทำให้ต้องหยุดเดินเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า แม้สายตาจะยังมีปัญหาอยู่บ้างแต่ความระยิบระยับของดวงดาวที

..แต่คนที่กำลังถูกพันธนาการต้นแขนไว้นั้นกลับสั่นมากขึ้นเมื่อมองตาเขา ยิ่งใบหน้านั้นห่างอยู่แค่คืบเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมอยู่ด้วยนั้นก็ยิ่งเกร็งจนไม่กล้าหายใจ“คุณรู้มั้ยเบญรดาว่าผมคิดว่าตัวเองจะลืมภาพอันน่าประทับใจของเด็กมอปลายคนนั้นไปแล้วเพราะมันนานมาก แต่พอผมมาเจอคุณ ผมถึงรู้ว่าผมไม่เคยลืมเด็กคนนั้นเลย เด็กคนที่ผมแอบมองในวันนั้น แล้วมาวันที่คุณไปขอถ่ายรูปดอกไม้ที่ตลาดนั่นอีก ผมเห็นแล้วทำให้คิดถึงเด็กมอปลายคนนั้นจนอดไม่ได้ที่จะแอบถ่ายวีดีโอคุณไว้ แล้วผมก็เปิดดูเกือบทุกวันทั้งที่เราไม่รู้จักกัน และต่อให้เส้นทางชีวิตคุณไปเจอใคร หรือมีครอบครัวกับใครที่ไหนผมก็ไม่คิดจะก้าวก่ายหรือติดตามไปหรอก แต่ในเมื่อตอนนี้ เวลานี้ คุณอยู่กับผมที่นี่ ที่บ้านของผม แล้วทำไมผมจะบอกสิ่งที่อยู่ในใจไม่ได้ ภาพเด็กมอปลายที่ผมเก็บความประทับใจมาเรื่อยๆ จนวันที่เจอคุณในตลาดพอผมเห็นผมก็ชอบคุณทันที ยิ่งกลับมาดูวีดีโอหลายๆ ครั้งก็ยิ่งชอบ เมื่อวันนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าคุณคือคนคนเดียวกับเด็กคนนั้นผมก็ยิ่งทำให้ผมมีความรู้สึกกับคุณมากขึ้น แล้วอย่างนี้แล้วคุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ เหรอ!!”

...แสงอ่อนๆ ในตอนเช้าสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดค้างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน...เบญรดาค่อยๆ ขยับร่างเปลือยเปล่าที่ซุกอยู่ใต้ผ่าห่มผืนหนา เธอพลิกตัวช้าๆ เบาๆ เพราะเกรงจะทำให้คนที่เธอนอนหนุนแขนทั้งคืนต้องตื่น แม้ตอนนี้จะไม่มีอะไรปกปิดร่างกายแต่ก็ต้องลุกเพื่อทำกิจวัตรส่วนตัวและเตรียมโทรติดต่อพูดคุยกับคนที่จะไปจัดการเรื่องห้องพักให้ในตัวเมือง...ทว่าจังหวะที่เบญรดาผงกหัวขึ้นมองหาผ้าห่มอีกผืนแล้วดึงมาพันกายไว้และทำท่าจะลุกจากที่นอน อยู่ๆ ก็มีแขนมารวบลำตัวไว้จนเธอตกใจ“โอ้ววว!!”“จะไปไหน!! หือออ!!!”...โอมถามเสียงงัวเงียปนหมั่นเขี้ยวโดยไม่ต้องการคำตอบ แล้วรั้งร่างที่กำลังลุกนั่นกลับมาจนเธอหงายหลังลงมาบนแผ่นอกเขา เธอเกร็งทันที“ปล่อยน๊า จะไปห้องน้ำ เช้าแล้วนะ”...เธอบอกแล้วดิ้นไปมาเพื่อให้เขาปล่อยแขนที่เกี่ยวรัดลำตัวไว้ทั้งผ้าห่มนั่น“สัญญากับพี่ก่อนว่าจะไม่ไปไหน แล้วพี่จะปล่อย โอเคมั้ย!!”...เสียงงัวเงียของเขาดังอยู่ข้างซอกคอเบญรดา แล้วเขายังใช้แขนอีกข้างมาสวมกอดไว้อีก เลยทำให้เบญรดาตกอยู่ในท่านอนหงายโดยร่างท่อนบนพาดอยู่บนแผ่นอกเขาที่เธอได้สัมผัสแล้วรู้ว่ามันแข็งแรงและอบอุ่นแค่ไหน“ปล่อยก่อนส

...พ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ในห้องทำงานบนตึกโรงแรมกลางเมืองเชียงใหม่ เขากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจดูงานเอกสาร แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น“ฮัลโหลพ่อเลี้ยงครับ สายบอกมาว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่บ้านคุณโอมครับ และเราเช็คไทม์ไลน์ดูแล้วปรากฏว่ามันเคยเข้าไปทำงานที่บริษัททัวร์ของพ่อเลี้ยงด้วยครับ คุณสายไหมบอกว่ามันชื่อแวนด้าครับ มิน่าล่ะครับคืนนั้นที่พี่อาซือหายไป พอเช้าอีกวันคุณสายไหมบอกว่ามันไม่ไปทำงานอีกเลยตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ครับ”...เสียงลูกน้องรายงานความคืบหน้ามานั้นทำให้พ่อเลี้ยงฟังอย่างตั้งใจแต่สีหน้าและแววตาก็แสดงความโกรธทันทีเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นลงทุนถึงขนาดปลอมตัวเข้ามาทำงานในบริษัททัวร์ของเขา“เหี้ยเอ้ย!! นี่มันวางแผนถึงขนาดปลอมมาทำงานในบริษัทกูเชียวเหรอเนี่ย!!”...พ่อเลี้ยงคำรามออกมาอย่างโกรธแค้น“ครับ แต่เรื่องที่ให้ผมไปคุยกับผู้กำกับว่าให้เช็คข้อมูลเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดให้น่ะครับ ผู้กำกับทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่รับงานครับ ขนาดผมบอกว่าพ่อเลี้ยงสั่งมาและยินดีจะเลี้ยงชุดใหญ่ ผู้กำกับก็พูดเชิงว่าไม่มั่นใจที่จะเข้าถึงข้อมูลเชิงลึกของเจ้าหน้าที่ได้ครับ ผมดูว่ามันแปลกๆ ยังไงชอบกลนะครับ”“

...เบญรดาเดินออกจากห้องพักตัวเอง หลังจากไตร่ตรองแล้วว่าต้องคุยบางอย่างให้เขาเข้าใจในงานของเธอเพื่อลดความอึดอัดลงเธอก็ตรงไปยังห้องทำงานเขาทันที...เธอเคาะประตูห้องทำงานเขา จนมีเสียงตอบรับกลับมาก็เปิดเข้าไป...โอมจากที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองแล้วเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ถึงกับยิ้ม แล้วรีบลุกไปหาถึงหน้าประตูพร้อมกับจับมือจูงเธอเข้ายังเก้าอี้ที่เขาใช้นั่งทำงาน...โอมนั่งลงก่อนแล้วรั้งเธอให้นั่งลงบนตักเขาพร้อมกับโอบร่างนั้นไว้เต็มวงแขน“เป็นยังไงบ้างครับ!! สบายดีมั้ย!! ไม่เจอกันตั้งเกือบสองชั่วโมง คิดถึงจัง”...โอมทักทายอย่างดีใจพร้อมทั้งพรมจูบต้นแขนเธอด้วยความคิดถึง “โอเวอร์น่า อยู่กันแค่ตรงนี้เอง”“ไม่เวอร์หรอก คิดถึงจริงๆ มีแต่เราแหละที่ปล่อยให้พี่คิดถึงตั้งแปดปี คิดถึงมาตลอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าเราทำอะไรอยู่ที่ไหนเท่านั้นเอง”...เขาพูดไปยิ้มไปและยังคงไล่จูบต้นแขนหอมๆ นั้นไม่หยุด...โอมเพิ่งมารู้ตัวเองชัดเจนว่าคนที่เขาแอบประทับใจและคิดถึงมาตลอดนั้น จริงๆ มันคือความรักนั่นเอง เพราะเมื่อเขาได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้ว ทำให้ความรู้สึกต่างๆ ยิ่งมีการเรียกร้องมากขึ้น