All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 71 - Chapter 80

...เบญรดาขึ้นถึงฝั่งก็ตรงรี่ไปยังกองเสื้อผ้าบนโขดหินแล้วรีบใส่เสื้อสวมกางเกงผูกเชือกอย่างลวกๆ แล้วสวมรองเท้าเร็วๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินกลับไปเส้นทางเดิม แต่เพราะขณะนี้เย็นมากแล้วจึงทำให้บรรยากาศในป่าแบบนี้สลัวลงมาก ประกอบกับสายตาที่ยังพล่าอยู่บ้างจึงทำเป็นอุปสรรคการเดิน เธอจึงต้องเดินช้าๆ และทุลักทุเล...โอมเดินขึ้นฝั่งตามมาแล้วนั่งลงบนโขดหินใส่ถุงเท้าและรองเท้าอย่างไม่รีบร้อน แต่สิ่งที่รุ่มร้อนคือหัวใจต่างหาก ขณะใส่รองเท้าไปเขาก็คิดไปว่าการกระทำเมื่อสักครู่จะทำให้เธอโกรธเขาหรือไม่ และเขาจะทำอย่างไรต่อไปเพื่อไม่ให้เธอเข้าใจไปในทางที่ไม่ดี...เบญรดาเดินมาได้ครึ่งทางจนถึงสันเนินเล็กๆ มองไปข้างหน้าใจก็เริ่มหวั่นเพราะความมืดเริ่มครอบงำเข้ามาเร็วมาก ความหวาดหวั่นจากการมองเห็นไม่ชัดทำเธอจำเป็นต้องหยุดรอเขา และนี่คือการรอความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้งเพื่อจะช่วยพาเธอกลับไปยังบ้านพักได้อย่างปลอดภัย...โอมเดินตามหลังมาไม่ห่างนัก จนเขาเห็นเธอหยุดยืนอยู่บนสันเนินก็พอจะรู้ว่าเธอคงเดินต่อไปลำบากเพราะสายตาที่ยังพล่ามัวอยู่ เขาจึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนที่สุดก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมยื่นมือออกมา“จับมือผมไว้

...ช่วงสายของวันต่อมา เบญรดาขอยืมโทรศัพท์มือถือเขาอีกครั้งแล้วรีบโทรหาพี่ชายเพื่อให้พี่ชายทำการโอนเงินมาเข้าบัญชีธนาคารของเขาสำหรับเป็นค่าโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่จะให้เขาช่วยจัดซื้อให้“ฉันโทรบอกพี่วิทแล้วว่าให้โทรมาถามหมายเลขบัญชีธนาคารกับคุณ เดี๋ยวพี่วิทจะโอนเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายและค่ามือถือด้วยค่ะ แค่มาอาศัยคุณอยู่ฉันก็เกรงใจมากแล้ว เลยไม่อยากรบกวนเรื่องเงินอีกน่ะค่ะ”...เธอบอกเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมากขึ้น คนฟังก็ได้แต่ยิ้มรับตามมารยาทเพราะเขาไม่คิดจะให้วีรวิทย์โอนเงินมาให้เพราะมันก็ไม่มากมายอะไร แต่เพื่อความสบายใจของเธอ เขาเลยแสร้งยิ้มทำเป็นรับปากไปตามนั้น“แล้วคุณอยากได้อย่างอื่นมั้ย!!”“จริงๆ ก็มีอีกอย่างที่อยากได้มาก แต่เอ่อ...!!”“อะไร!!”“แหะๆๆ จะรบกวนไปมั๊ยคะถ้าพี่วิทโอนเงินมาให้แล้ว แล้วให้คุณช่วยซื้อขนมเค้กให้หน่อยได้มั๊ยคะ!! แฮ่..คือฉันอยากกินค่ะะ”...เธอบอกสิ่งที่ต้องการเพิ่มพร้อมยิ้มน่ารักที่มีความเกรงใจในทีเหมือนเดิม ใจลึกๆ ก็รู้สึกอายเพราะมันเป็นของที่ไม่จำเป็นเลย แต่เพราะตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บมานี้ทำให้เสียพลังงานไปเยอะ เลยอยากสนองความอยากทานในสิ่งที่ตัวเองชอบเสียหน่

...ภาพหญิงสาวร่างสูงโปร่งใบหน้าเรียวสวยเข้มมีมงกุฎฟาแลนนอปซิสสวมประดับอยู่บนศีรษะนั้นช่างงดงามเหมือนภาพวาดจนโอมถึงกับยืนมองตาค้าง ใบหน้าสวยน่ารักนั่นรับกับมงกุฎได้อย่างเหมาะเจาะพอดีจนไม่มีที่ติ หัวใจของโอมที่เหือดแห้งไปเมื่อเช้ากลับเต้นรัวโครมครามและห้ามสายตาให้หยุดมองไม่ได้ และเขาไม่รู้ตัวด้วยว่าเผลอมองเธอนานเกินไปจนคนถูกมองเดินมายืนตรงหน้าเขา“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ!!”...เธอพูดทักออกไปเมื่อเห็นเขามองเธอแบบไม่กระพริบตา และเข้าใจว่าเขาอาจหวงดอกกล้วยไม้ที่จะตัดส่งไปงานในเมือง แต่เธอกับแสงดาวกลับนำมาทำเป็นมงกุฎสวมเล่นเสียนี่“อ้อเอ่อใช่ๆ กลับมาแล้ว นี่ครับของที่คุณฝากให้ผมซื้อ ผมเข้าไปหาคุณที่ห้องแต่ไม่เจอและคิดว่าคุณต้องลงมาที่นี่แน่ๆ เลยหิ้วตามมาด้วย”...เขารีบบอกเธอเพื่อกลบเกลื่อนการที่ไปจ้องเธอมากเกินไปพร้อมกับยกถุงกระดาษใส่ข้าวของในมือให้เธอเห็นว่าเขาหิ้วลงมาด้วยจริงๆ“ฉันขอโทษนะคะที่เอากล้วยไม้คุณมาทำเป็นของเล่น”“อ๋อไม่เป็นไรครับ ผมมีเป็นสวนเลย คุณจะตัดไปเล่นหรือไปทำอะไรก็ตามสบายเลยครับ”...เขาพูดยิ้มๆ และยังไม่ละสายตาจากมงกุฎบนศีรษะเธอ เมื่อเบญรดาได้ยินดังนั้นก็ค่อยโล่งใจที่เขาไม่

...เบญรดาจัดการยกมงกุฎกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสขึ้นวางบนศีรษะตัวเองอีกครั้งแล้วยิ้มให้เขาและยักคิ้วขึ้นลงๆ แล้วยกข้อศอกสองข้างวางบนโต๊ะใช้ฝ่ามือสองข้างเท้าคางไว้แต่สายตายังคงมองเขาตลอดเพื่อให้เขาได้บันทึกวีดีโอตามที่บอก...แต่ภาพหญิงสาวสวมมงกุฎกล้วยไม้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าขณะนี้ทำให้คนจะถ่ายวีดีโอถึงกับมองตาไม่กระพริบ เขาเปิดยิ้มบางๆ และตาเป็นประกายวิบวับอีกแล้ว คนสวมมงกุฎรู้สึกแปลกๆ ขัดๆ กับสายตาแบบนี้จนทนไม่ไหว“นี่เมื่อไหร่จะถ่ายคะ!! มองอยู่นั่นแหละ เขินแล้วนะ!!”...เธอท้วงเขาแล้วพาลทำหน้างอนๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่อยากเล่นด้วยแล้ว...โอมรู้ตัวว่าเผลอมองเธอนานเกินไปแล้วก็ยิ้มเจื่อนๆ แก้หน้า“อ้อออ!! อื่มม!! ใช่ๆ โอเค...บันทึกล่ะนะ”...เขาพูดพร้อมกับกดปุ่มบันทึกวีดีโอ แล้วมองอิริยาบถของเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังบันทึกภาพหญิงสาวสวมมงกุฎกล้วยไม้และใช้ช้อนตักเค้กใส่ปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย...ดวงตาคมสวยช้อนขึ้นมองกล้องแล้วส่งยิ้มมานั้น มันช่างเป็นภาพที่ทำให้โอมไม่อยากละสายตาไปไหนเลย ยิ่งตอนที่เธอแกล้งทำเป็นใช้นิ้วหยิบเค้กขึ้นมาแล้วส่งมาให้ดูใกล้ๆ กล้องบันทึกนั้นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกคิดถึงสาวน้อยค

...ตกค่ำ แสงดาวนำเสื้อผ้าพื้นเมืองชุดใหม่มาให้เบญรดาไว้เปลี่ยน “พี่แสงดาวคะ วันนี้หนูขอทานข้าวที่ห้องนะคะ ปวดหัวยังไงไม่รู้ค่ะว่าจะนอนพักอีกหน่อยน่ะค่ะ”...เธอบอกแสงดาวเพื่อให้ช่วยนำอาหารมาให้ที่ห้อง แสงดาวพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป เธอขอโทษแสงดาวในใจที่เป็นภาระ และการบอกว่าปวดหัวนี้คือข้ออ้างที่ไม่อยากไปทานข้าวร่วมโต๊ะกับเจ้าของบ้านอีก...เธอไม่ได้ไม่พอใจเขาที่ชอบแสดงอาการออกทางสายตา หากแต่มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เพราะมีทั้งความกลัว หวั่นไหว ซ่อนเร้นอยู่จึงตัดปัญหาโดยการขอทานอาหารในห้องดีกว่า...ขณะนั่งคิดเพลินๆ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น...เมื่อเบญรดาเห็นหมายเลขที่แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นหมายเลขของคนที่เธอเพิ่งโทรไปหาเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็รีบกดรับสายทันที“ฮัลโหล ค่ะท่าน”“ผมให้คนดูที่พักให้แล้ว เร็วทันใจจริงๆ พรุ่งนี้จะให้คนเข้าไปสำรวจพื้นที่และติดต่อยื่นเอกสารแทนคุณนะหมวด และจะให้เขาเช็คระแวกนั้นด้วยว่ามีอะไรต้องระวังบ้าง ถ้าพรุ่งนี้ทุกอย่างเรียบร้อยวันมะรืนก็เข้าอยู่ได้เลย พร้อมมั้ย!!”“พร้อมค่ะท่าน หนูพร้อมตลอดเวลาค่ะ ยิ่งไปเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะ หนูเป็นห่วงงานมากค่ะ