เก้าไร้เยื่อใยยังตราตรึงเสียงร้องไห้ของผิงผิงค่อยๆ แผ่วลง ขณะที่จางจิ่วเม่ยกอดร่างน้อยของลูกสาวไว้แนบอก มือของนางสั่นไหว แต่เป็นความสั่นไหวของความโล่งใจลูกของนางปลอดภัยแล้ว“ขอบคุณ…” นางพึมพำเบา ๆขณะที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้น หวังจะกล่าวคำขอบคุณต่อผู้ที่ช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นทหารจากจวนทางการหรือทหารจากเมืองหลวงแต่นั่นกลับกลายเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่นางได้สบตากับองค์ชายใหญ่ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น…โลกทั้งใบของนางราวกับหยุดนิ่ง!แววตาคู่นั้น…ใบหน้านั้น…คือบุรุษคนรักในอดีตของนาง...ความทรงจำมากมายถาโถมเข้ามาในห้วงสำนึกของนางราวกับพายุพัดกระหน่ำเมื่อห้าปีก่อนภายในป่าทึบเขตชายแดนแคว้นเยี่ย เวลานี้จางจิ่วเม่ยกำลังซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ร่างของนางเต็มไปด้วยความหวาดระแวงระวังตัว ในมือกำดาบสั้นแน่นเพื่อเตรียมพร้อมจู่โจมใครก็ตามที่กำลังตามหาตัวนางเพื่อนำไปรุมรังแกตามใจปรารถนาอย่างที่เคยภารกิจของนางคือการเข้าร่วมพิธีล่าสัตว์ในฐานะองค์หญิงตัวแทนทูตแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมแห่งแคว้นหานแน่นอนว่าจางจิ่วเม่ยคือคนจากแคว้นหานหนึ่งเดียวในงานนี้ท่ามกลางลูกหลานของขุนนางและสมาชิกในราชวงศ์ของแคว้นเยี่ยดังนั้น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-05 อ่านเพิ่มเติม