บททั้งหมดของ เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

57

9ไร้เยื่อใยยังตราตรึง

เก้าไร้เยื่อใยยังตราตรึงเสียงร้องไห้ของผิงผิงค่อยๆ แผ่วลง ขณะที่จางจิ่วเม่ยกอดร่างน้อยของลูกสาวไว้แนบอก มือของนางสั่นไหว แต่เป็นความสั่นไหวของความโล่งใจลูกของนางปลอดภัยแล้ว“ขอบคุณ…” นางพึมพำเบา ๆขณะที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้น หวังจะกล่าวคำขอบคุณต่อผู้ที่ช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นทหารจากจวนทางการหรือทหารจากเมืองหลวงแต่นั่นกลับกลายเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่นางได้สบตากับองค์ชายใหญ่ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น…โลกทั้งใบของนางราวกับหยุดนิ่ง!แววตาคู่นั้น…ใบหน้านั้น…คือบุรุษคนรักในอดีตของนาง...ความทรงจำมากมายถาโถมเข้ามาในห้วงสำนึกของนางราวกับพายุพัดกระหน่ำเมื่อห้าปีก่อนภายในป่าทึบเขตชายแดนแคว้นเยี่ย เวลานี้จางจิ่วเม่ยกำลังซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ร่างของนางเต็มไปด้วยความหวาดระแวงระวังตัว ในมือกำดาบสั้นแน่นเพื่อเตรียมพร้อมจู่โจมใครก็ตามที่กำลังตามหาตัวนางเพื่อนำไปรุมรังแกตามใจปรารถนาอย่างที่เคยภารกิจของนางคือการเข้าร่วมพิธีล่าสัตว์ในฐานะองค์หญิงตัวแทนทูตแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมแห่งแคว้นหานแน่นอนว่าจางจิ่วเม่ยคือคนจากแคว้นหานหนึ่งเดียวในงานนี้ท่ามกลางลูกหลานของขุนนางและสมาชิกในราชวงศ์ของแคว้นเยี่ยดังนั้น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-05
อ่านเพิ่มเติม

10ฝันร้าย

สิบฝันร้ายเมื่อรถม้าถึงจวนตระกูลอู๋ในยามพลบค่ำ จางจิ่วเม่ยอุ้มผิงผิงที่ยังคงหลับอยู่ด้วยความเหนื่อยล้าลงจากรถม้าหญิงสาวไม่สนใจสายตาของบ่าวไพร่ที่ยืนรอรับอยู่หน้าจวน นางโอบกอดลูกน้อยแนบอกเหมือนเกรงว่าหากละสายตาเพียงครู่เดียว สิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของนางจะสูญหายไปอีกครั้งแม้เรือนของจางจิ่วเม่ยนั้นเงียบสงบตามเดิม แต่ในใจของเจ้าของเรือนนั้นปั่นป่วนดั่งพายุโหมพอถึงห้องนอน นางวางผิงผิงลงบนเตียงเล็กที่ปูด้วยผ้าห่มนุ่มสีอ่อน เด็กน้อยขยับตัวนิดหน่อย ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงร้องไห้จ้า"ฮึก… ท่านแม่ ฮือออ"จางจิ่วเม่ยรีบคว้าตัวลูกสาวเข้ามาในอ้อมแขน น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม"ไม่เป็นไรแล้วลูก แม่อยู่นี่ ผิงผิงของแม่ปลอดภัยแล้ว"มือเรียวลูบหลังเล็กเบา ๆ พลางหอมแก้มเปียกน้ำตาของลูกด้วยความเวทนา"ไม่มีใครมาทำอะไรผิงผิงได้อีกแล้ว แม่สัญญา…"เด็กน้อยสะอื้นจนตัวโยน นางต้องใช้เวลานานกว่าผิงผิงจะยอมหลับลงอีกครั้งในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่เมื่อเห็นว่าลูกสาวนอนหลับสนิทแล้ว จางจิ่วเม่ยก้มลงหอมหน้าผากเล็กแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับวางตัวน้อยบนเตียงให้นอนอย่างสบายที่สุดหญิงสาวมองลูกน้อยด้วยแววตาอ่อนโ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-05
อ่านเพิ่มเติม

11การตัดสินใจครั้งสำคัญ

สิบเอ็ดการตัดสินใจครั้งสำคัญหลังจากกล่อมผิงผิงจนหลับสนิทด้วยนิทานเรื่องโปรด จางจิ่วเม่ยลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา หอมหน้าผากลูกน้อยอีกครั้งอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปสบตาท่านยายด้วยแววตาเคร่งเครียด"ท่านยายเจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านเจ้าค่ะ""ไป คุยกันที่ห้องด้านข้างเถิดจิ่วเม่ย"เสียงทุ้มแผ่วของหญิงชราดังขึ้น พร้อมกับที่บ่าวสาวใช้เข้ามาช่วยเฝ้าดูแลผิงผิงต่อ ทั้งสองจึงลุกออกไปยังห้องพักส่วนตัวของหญิงชรา ด้านในห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่ไหววูบตามแรงลมยามค่ำเมื่อประตูปิดสนิท จางจิ่วเม่ยจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอัดอั้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างท่านยาย มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าผากเหมือนมีเรื่องใหญ่กดทับในใจ"ท่านยายเจ้าคะ… ข้าคิดแล้วคิดอีก แต่ในที่สุดข้าก็ตัดสินใจได้เจ้าค่ะ" หญิงชราหลุบตามองหลานสาวนิ่ง รอคำพูดถัดไป "ข้า…ข้าจะพาผิงผิงไปเมืองหลวงด้วยเจ้าค่ะ"อู๋ชิวอิ่งชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ"ยายรู้ว่าเจ้าต้องพูดเช่นนี้…แต่เจ้าแน่ใจหรือ เมืองหลวงมิใช่ถิ่นของตระกูลอู๋ อำนาจในมือยายคงช่วยเหลืออะไรพวกเจ้าไม่ได้ง่ายดายนัก แถมยังมีคนของตระกูลจางของเจ้าอีก...""หลานรู้เจ้าค่ะ ข้าคิดดีแล้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-05
อ่านเพิ่มเติม

12ท่านลุงหน้าคุ้น

สิบสองท่านลุงหน้าคุ้นเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อลูกค้ากลุ่มใหม่ก้าวเข้ามาในร้านผ้าไหมอู๋เซียง ร่างสูงในชุดงามสง่าเดินนำหน้ากลุ่มคนเข้ามา ดวงตาคมดุดันกวาดมองไปทั่วร้านอย่างไม่สนใจสิ่งใดเท่าไหร่นักผิงผิงที่ยืนอยู่ตรงบันไดพลันหยุดชะงักเมื่อเห็นกลุ่มลูกค้าของท่านแม่ตรงหน้า เด็กน้อยเอียงคอขบคิด แววตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย"คุ้น คุ้น...เหมือนเคยเห็นที่ไหน..."เด็กน้อยยืนคิดงงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อความทรงจำหนึ่งฉายชัดขึ้นมา"อ๋อ! ท่านลุงคนนั้น คนที่ช่วยผิงผิงในถ้ำ!"ผิงผิงยิ้มกว้างอย่างดีใจ รีบก้าวขาสั้นฉับ ๆ วิ่งเข้าไปหาบุรุษผู้นั้น"ท่านลุงเจ้าขา ท่านลุงจำผิงผิงได้หรือไม่"เสียงใสปานกระดิ่งแก้วดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมน้อย ๆ ยื่นออกไปจับมือบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าแล้วออกแรงแกว่งไปมาอย่างไร้เดียงสาองค์ชายหวางเสี่ยเฟิงที่กำลังทอดสายตามองผ้าไหมบนชั้นวางอย่างไม่จริงจังนัก ถึงกับต้องก้มลงมองเด็กน้อยที่ตัวเล็กแค่เอวของตนเองดวงตาเรียวยาวทรงอำนาจสบตากลมโตของเด็กน้อยอย่างนิ่งงันราวกับนึกย้อนความหลังชายหนุ่มเป็นคนไม่ชอบจดจำคนหากไม่สำคัญปกติแล้วบุรุษผู้นี้ ชิงชังเด็กเป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

13หวังจะใช้เล่ห์กลเข้าหาข้า

สิบสามหวังจะใช้เล่ห์กลเข้าหาข้าภายในห้องรับรองแขกส่วนตัวชั้นล่างของร้านผ้าไหมอู๋เซียงเวลานี้บรรยากาศช่างเงียบสงบทว่าในมวลม่านอากาศแฝงด้วยความตึงเครียดไปทุกอณูส่วน ร่างสูงขององค์ชายหวางเสี่ยเฟิงยืนสง่างามอยู่กลางห้อง แววตาคมกริบของเขาเยือกเย็น ราวกับสามารถมองลึกเข้าไปถึงความลับในหัวใจของทุกคนเสียงฝีเท้าหนักของทหารส่วนพระองค์สองนายเดินตามเข้ามา ก่อนจะผลักร่างบุรุษหนุ่มคนหนึ่งที่มีร่องรอยการถูกซ้อมทั้งเนื้อตัวมานอนคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาวจางจิ่วเม่ยที่เพิ่งหันหลังกลับมาถึงกับชะงัก ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจ"เฉิงหรง!"มือเรียวกำแน่นพยายามข่มความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา จางจิ่วเม่ยเบิกตาโตเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายนางพลาดแล้ว!เฉิงหรง ผู้คุ้มกันฝีมือดีของนางถูกพวกเขาจับได้เสียแล้ว"ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักกันดี" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเย้ยหยันขององค์ชายเอ่ยขึ้นหญิงสาวสูดลมหายใจลึกข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะค่อย ๆ ย่อกายคำนับ"ต้องขออภัยด้วย เขาเป็นคนของหม่อมฉันเองเพคะ... และเป็นหม่อมฉันเองที่สั่งให้เขาไปสืบข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ หากจะเอาผิดได้โปรดลงโทษหม่อมฉันเถิด"แววตาคมกริบของชายหนุ่มจ้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

14ลำบากฮูหยินแล้ว

สิบสี่ลำบากฮูหยินแล้วหลายวันต่อมาในเช้าวันหนึ่งบรรยากาศของเมืองหลวง แคว้นหาน ยามเช้าตรู่ยังคงคึกคักไม่ต่างจากเช่นทุกวันเมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจและความรุ่งเรืองของแคว้น เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่ว่าจะเป็นบรรดาขุนนางที่มักเดินทางด้วยรถม้าหรูหรา ชาวบ้านธรรมดาที่สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ เดินขวักไขว่ตามตรอกซอกซอย หรือแม้แต่พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงขายของริมทาง เสียงเจรจาซื้อขาย เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และเสียงล้อเกวียนดังกึกก้องระคนกันไปทั่วถนนสายหลักปูด้วยหินขัดเรียบทอดยาวตัดกับทางแยกซ้ายขวาอย่างเป็นระเบียบ มองไกลสุดสายตาคือ กำแพงวังหลวงสีแดงชาดสูงใหญ่ สะท้อนแสงอาทิตย์รุ่งอรุณแวววาว ผืนธงหลวงโบกสะบัดเหนือหอคอย เหล่าทหารยามยืนเรียงรายดั่งหุ่นไม้ที่เคลื่อนไหวได้และในขณะที่เมืองหลวงกำลังเริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างสงบสุขนั้นเองเสียงฝีเท้าม้าควบอย่างรวดเร็วตัดผ่านย่านตลาด ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจวนขุนนางขนาดกลางที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากวังหลวงมากนักจวนตระกูลจางสถานที่ซึ่งหรูหราไม่น้อยหน้าขุนนางตระกูลใด ใหญ่โตสมฐานะตระกูลขุนนางระดับกลางที่มีชื่อเสียงเมื่อม้าตัวใหญ่นั้นหยุดลงเบื้องหน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-06
อ่านเพิ่มเติม

15รอยยิ้มของผู้ที่ชนะศึกยกแรก

สิบห้ารอยยิ้มของผู้ที่ชนะศึกยกแรกบ่ายวันนั้นจางจิ่วเม่ยเดินทอดกายอย่างสงบอยู่ในสวนข้างเรือนใหญ่ขณะกำลังรอคนทำความสะอาดเรือนอย่างใจเย็น สวนแห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นของมารดานาง เป็นสถานที่ที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ที่มารดานางชื่นชอบจึงปลูกเอาไว้ ทว่าบัดนี้กลับเงียบงันและแห้งแล้ง ต้นไม้บางต้นโรยราไร้ผู้ดูแลราวกับถูกปล่อยปละละเลยให้มีชีวิตอยู่ตามกาลเวลาผันผ่านไปเท่านั้นดวงตาคมงามของจางจิ่วเม่ยมองไปรอบกาย ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยอดีตที่ยังฝังลึกในใจ ความสุข ความอบอุ่นและความเศร้าในวันที่มารดานางล้มป่วยจนจากไปหญิงสาวก้มลงลูบต้นเหมยต้นหนึ่งที่เหลือเพียงกิ่งแห้ง กัดริมฝีปากแน่นพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมา นางยืนนิ่งทอดมองท้องฟ้าใต้ลมเงาแสงจากดวงอาทิตย์ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเรียกสติกลับมาแล้วหมุนตัวเดินกลับเรือนที่กำลังทำความสะอาดเพื่อเตรียมตัวสำหรับแผนการต่อไปในใจเมื่อจางจิ่วเม่ยเดินเข้ามาในเรือน ร่างบางที่ดูอ่อนแอก็เริ่มสำลักฝุ่นที่คลุ้งอยู่เต็มห้องเนื่องจากกำลังทำความสะอาด จนต้องยกมือปิดปากไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงหน้าขาวซีดลงเล็กน้อย"แค่ก...แค่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

16เจ้ามันนางมารร้าย!

สิบหกเจ้ามันนางมารร้าย!หลังจากที่จางเซียวเจ๋อสั่งการออกไปให้จางจิ่วเม่ยพักอยู่เรือนของมารดาเก่านางชั่วคราวตามที่หญิงสาวร้องขอเพื่อรักษาจิตใจที่ไม่มั่นคงให้ดี พ่อบ้านอี้ผู้ซื่อสัตย์จึงจำเป็นต้องแจ้งคำสั่งต่อฮูหยินใหญ่ด้วยตนเองยามจางจิ่วเม่ยก้าวเข้ามาในเรือนของฮูหยินใหญ่ที่ซึ่งเคยเป็นเรือนของมารดานางเอง สีหน้าของแม่เลี้ยงก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นความขุ่นเคืองชัดเจนทันที"ไม่มีทาง เพราะเหตุใดท่านพี่จึงทำเช่นนี้กับข้า""ฮูหยินได้โปรดเข้าใจความจำเป็นของนายท่านด้วยเถิดขอรับ เพียงคืนนี้เท่านั้นที่ให้ท่านย้ายไปพักที่เรือนใหญ่กับนายท่านชั่วคราว นี่เป็นโอกาสดีที่ฮูหยินจะได้ใช้เวลาปรนนิบัตินายท่านได้อย่างเต็มที่นะขอรับ" คำโน้มน้าวของพ่อบ้านชราจะได้ผลหากเป็นเมื่อหลายปีก่อนยามที่เฉินซื่อเพิ่งออกเรือนมาในช่วงข้าวใหม่ปลามันเฉินซื่ออิงกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนแค่นเสียงเยาะตนเองเบา ๆ แล้วหันไปมองหน้าจางจิ่วเม่ยด้วยสายตาเคียดแค้นไม่อาจแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงใจดีได้อีกต่อไป"หึ...ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกล้า""นี่เป็นคำสั่งของท่านพ่อ ข้าไม่กล้าขัดคำสั่งหรอกเจ้าค่ะฮูหยิน" จางจิ่วเม่ยตอบเสียงนุ่มน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

17ข้าไม่ใช่เด็กสิบสองปีในวันนั้น

สิบเจ็ดข้าไม่ใช่เด็กสิบสองปีในวันนั้นทุกคนในจวนจะเข้าใจว่าจางจิ่วเม่ยอยากพักที่นี่เพื่อซึมซับบรรยากาศของมารดาผู้ล่วงลับ ทว่าความจริงแล้ว จางจิ่วเม่ยไม่ได้กลับมาเพื่อเก็บความทรงจำเหล่านั้น หากแต่มีเป้าหมายซ่อนอยู่ลึกในใจ นางต้องการค้นหาบัญชี รายการของมีค่าทั้งหมด รวมถึงโฉนดที่ดินซึ่งเป็นสินเดิมของมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว นางล่วงรู้ดีว่าแม่เลี้ยงย่อมไม่มีวันคืนสิ่งเหล่านี้ให้โดยไม่เล่นแง่ใดแน่ หากปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนมอบกลับมา ไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นจะสร้างเรื่องปลอมใดบ้าง แน่นอนว่าจางจิ่วเม่ยไม่ชื่นชอบการเป็นฝ่ายรับแม้แต่น้อย ดังนั้นในคืนนี้หญิงสาวจึงคิดที่จะใช้ประโยชน์จากการได้มาอยู่ที่นี่อย่างดีเลยทีเดียวในยามค่ำที่แสงตะเกียงส่องสลัวภายในเรือนเก่าของมารดา จางจิ่วเม่ยกำลังนั่งกินขนมอยู่บนโต๊ะตัวเดิมที่ครั้งหนึ่งมารดาเคยใช้จดบันทึก บรรยากาศภายในเงียบสงบทว่าในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความคิดคำนวณอาเหมยสาวใช้คนสนิทผู้ขี้สงสัยเดินเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือส่งให้เจ้านาย "คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ...มิใช่ว่าอีกไม่กี่วันฮูหยินใหญ่ต้องเอาสิ่งเหล่านั้นมาคืนให้ท่านมิใช่หรือเจ้าคะ ไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

18นับแต่คุณหนูกลับมา จวนก็ไร้ความสงบสุข

สิบแปดนับแต่คุณหนูกลับมา จวนก็ไร้ความสงบสุขรุ่งเช้าของวันใหม่อันเป็นวันที่จางจิ่วเม่ยต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ตามหมายกำหนดการสำคัญ รถม้าที่ประดับประดาอย่างหรูหราสมฐานะถูกจัดเตรียมจอดรออยู่หน้าจวนตระกูลจาง เรียงรายด้วยบ่าวไพร่ที่ยืนคอยดูแลอย่างเป็นระเบียบหากแต่ภายในเรือนของจางจิ่วเม่ยกลับเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีวี่แววของการเตรียมตัวออกมาจากเรือนของนายของเรือน มีเพียงสาวใช้คนสนิทของจางจิ่วเม่ยที่เข้าออกห้องนอนของนายสาวท่าทางกระวีกระวาด ใบหน้าดูเคร่งเครียดสาวใช้ชราจากเรือนใหญ่เดินเข้ามาสอบถามด้วยความสงสัย"คุณหนูของเจ้าล่ะ ใกล้ถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้วนะยังไม่ออกมาอีกหรือ"อาเหม่ยสีหน้าเคร่งเครียด"ขออภัยเจ้าค่ะท่านหัวหน้าสาวใช้จู ข้าน้อยเกรงว่าคุณหนูของข้านั้น...ไม่อาจเดินทางได้ อาการป่วยทรุดหนักลงอย่างคาดไม่ถึง คุณหนูลุกจากเตียงไม่ไหวเลยเจ้าค่ะ คงเป็นเพราะเมื่อวานสูดฝุ่นในเรือนที่ยังไม่ทำความสะอาดจนเต็มปอดมากเกินไป"เมื่อข่าวนี้ไปถึงหูจางเซียวเจ๋อ ชายชราโกรธจนระเบิดอารมณ์กับข้าวของเครื่องใช้ใกล้ตัว เนื่องจากรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฮ่องเต้ทรงกำหนดให้เข้าเฝ้าได้ หากพลาดนัดหมายนี้ไป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-08
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status