บททั้งหมดของ เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย: บทที่ 31 - บทที่ 40

57

29พวกเราไม่น่าให้นางกลับมาเลย

ยี่สิบเก้าพวกเราไม่น่าให้นางกลับมาเลย"องค์หญิงหนิงเยว่...ข้ามีเรื่องต้องรบกวนเจ้าอีกหนึ่งเรื่อง"จางจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางนิ่งสงบ ไม่เผยความประหลาดใจออกมาแม้แต่น้อย"ฝ่าบาททรงมีพระบัญชา หม่อมฉันย่อมรับฟังเพคะ" นางกล่าวเสียงเรียบก่อนย่อตัวคำนับแสดงความเคารพฮ่องเต้หลงเจิ้งแย้มพระสรวลบาง ๆ พระองค์ทอดพระเนตรหญิงสาวที่เพิ่งจะถูกพระราชทานพระนามองค์หญิงไปหมาด ๆ"ตำแหน่งย่อมมาพร้อมกับหน้าที่สำคัญ" พระสุรเสียงทรงอำนาจของพระองค์ดังขึ้น ท่ามกลางขุนนางที่ยืนเรียงรายอยู่ในท้องพระโรง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยแทรก "ปีนี้ แคว้นหานของเราจะเป็นเจ้าภาพจัดเทศกาลเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นหานและแคว้นเยียน เพื่อเป็นการส่งเสริมไมตรีจิตและกระชับความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน และในฐานะที่เจ้าเคยเป็นตัวแทนของแคว้นหานไปศึกษาวัฒนธรรมที่แคว้นเยียนในอดีต...เจ้าคือผู้ที่เหมาะสมที่สุดในการร่วมเป็นหนึ่งในผู้จัดงาน และเข้าร่วมพิธีการครั้งนี้"บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบทันทีขุนนางบางคนลอบมองจางจิ่วเม่ยด้วยแววตาอิจฉา บางคนขมวดคิ้วครุ่นคิด ขณะที่บางคนมีสีหน้าหมายมาดแฝงความคิดบางอย่างจางจิ่วเม่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

30พบองค์รัชทายาทคราแรกก็...

สามสิบพบองค์รัชทายาทคราแรกก็...ภายในห้องรับรองอันเงียบสงบ กลิ่นหอมของชาดีลอยอ้อยอิ่งในอากาศ องค์รัชทายาทหวางชุนเทียน ประทับนั่งอยู่เบื้องหน้า บุรุษผู้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นความหวังแห่งราชสำนัก ดวงเนตรของพระองค์ลึกซึ้งดุจห้วงบึงลึกยากจะคาดเดาตรงกันข้ามจางจิ่วเม่ยยืนสงบนิ่ง นางย่อกายทำความเคารพอย่างงดงาม สีหน้าสุขุมไม่เผยความคิดใดออกมาแม้แต่น้อย"หม่อมฉันถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ" องค์รัชทายาทพยักพระพักตร์เล็กน้อย ทอดสายพระเนตรพิจารณาหญิงสาวตรงหน้า"องค์หญิงหนิงเยว่ ได้พบกันเสียที" พระองค์ตรัส พระสุรเสียงฟังดูเรียบง่าย ทว่าลึกลงไปคล้ายกับมีความหมายบางอย่าง "เจ้าทำตัวตามสบายเถอะ""หม่อมฉันไม่อาจรับพระเมตตาเช่นนั้นเพคะ" จางจิ่วเม่ยยิ้มบาง "ตำแหน่งองค์หญิงเพิ่งได้รับพระราชทานมาได้ไม่นาน นับว่ายังไม่คุ้นเคยนัก"รัชทายาททอดพระเนตรหญิงสาวที่เอ่ยวาจาอย่างสุขุม นางมิได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือหลงระเริงไปกับตำแหน่งที่เพิ่งได้รับ ตรงกันข้าม กลับแสดงให้เห็นว่านางมิได้ยึดติดกับสิ่งนี้มากนัก"เช่นนั้นก็คงต้องใช้เวลาให้เจ้าเคยชิน" พระองค์ตรัสก่อนจะผายพระหัตถ์ไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้าม "นั่งลงสิ""อีกเด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-15
อ่านเพิ่มเติม

31ข้านี่แหละจะเป็นผู้ตัดปีกของนาง

สามสิบเอ็ดข้านี่แหละจะเป็นผู้ตัดปีกของนางจางหลินถงปรายตามองพี่สาวตรงหน้า ดวงตาเรียวคมของนางเต็มไปด้วยความแค้นระคนไปกับความไม่พอใจ ท่าทางสงบเยือกเย็นของจางจิ่วเม่ยยิ่งทำให้จางหลินถงรู้สึกขัดใจยิ่งนัก"ผู้ใดจะสบายทั้งตัวและใจเท่าพี่หญิงเล่าเจ้าคะ" น้ำเสียงของจางหลินถงที่ดังขึ้นช่างเต็มไปด้วยการถากถาง "อ้อ ไม่ใช่สิ ข้าคงต้องเรียกพี่หญิงว่าองค์หญิงหนิงเยว่ล่ะกระมัง" นางหัวเราะเย็น"...""ยังไม่ทันทำคุณประโยชน์อันใด ก็ได้ตำแหน่งสูงส่งเสียแล้ว นี่ข้า...ต้องคุกเข่าทำความเคารพองค์หญิงด้วยหรือไม่เพคะ"ถ้อยคำเย้ยหยันนั้นทำให้จางจิ่วเม่ยชะงักไปชั่วครู่ นางมึนงงอยู่บ้างและบังเกิดคำถามสงสัยนางไปทำสิ่งใดให้น้องสาวผู้นี้กันจางจิ่วเม่ยเคยคิดว่าแม้ไม่ได้สนิทสนมกัน แต่ก็ไม่น่ามีความบาดหมางใด เหตุใดจางหลินถงจึงกล่าววาจาโกรธแค้นเช่นนี้จางจิ่วเม่ยที่เพิ่งคลี่ยิ้มเป็นมิตรให้ค่อย ๆ หุบยิ้มลง นางกวาดสายตามองน้องสาวอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะเก็บความปรารถนาดีของตนเองไว้เสียในเมื่ออีกฝ่ายไม่ต้องการ นางเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องยัดเยียดไมตรีให้คนที่ไม่เห็นคุณค่ามัน"ไม่จำเป็นต้องมากพิธีเช่นนั้นหรอกหากใจเจ้าไม่ได้คิ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

32เพลิดเพลินกับการกวนประสาท

สามสิบสองเพลิดเพลินกับการกวนประสาทลมเย็นยามสายพัดผ่านขับไล่ไอแดดอ่อน ๆ ให้จางลง จางจิ่วเม่ยก้าวพ้นประตูวังหลวงออกมาได้ในที่สุด หลังจากใช้เวลาตลอดเส้นทางในการรับมือกับขุนนางและบุคคลมากหน้าหลายตาที่เข้าหานางด้วยจุดประสงค์ที่ยากจะคาดเดาบางคนทำทีเป็นไม่สนใจ ทว่ากลับจับตาดูทุกย่างก้าวของนางอย่างเงียบงันบางคนเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรแต่เบื้องหลังกลับไม่แคล้วซ่อนคมมีดทุกคนล้วนมีเป้าหมายของตนเองตลอดทางนางจึงต้องใช้พลังงานไปกับการสนทนาและอ่านจุดประสงค์แอบแฝงอันซับซ้อนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ แม้ว่าจะมิได้แสดงออกให้ผู้ใดเห็นทว่ายามนี้นางก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อยแต่แล้วเมื่อก้าวออกมาพ้นเขตพระราชฐาน นางก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจรถม้าของตระกูลจาง...หายไปไหน?จางจิ่วเม่ยกวาดตามองรอบ ๆ หน้าประตูวัง แม้จะยังมีรถม้าหลายคันจอดเรียงรายกันอยู่ แต่ไม่ปรากฏแม้แต่เงาของรถม้าจวนตระกูลจาง"หึ..." นางแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆบิดาและมารดาเลี้ยงของนางคงขุ่นเคืองใจไม่น้อย ไม่เพียงแต่ไม่รอนางกลับจวนไปด้วยกัน ทว่ายังจงใจไม่ทิ้งรถม้าเอาไว้ให้นางใช้อีกด้วยเป็นการระบายอารมณ์ที่น่าขันยิ่งนักจางจิ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

33มันดูไม่เข้ากับเจ้าเลยสักนิด

สามสิบสามมันดูไม่เข้ากับเจ้าเลยสักนิดจางจิ่วเม่ยคิดวุ่นวายในใจเหตุใดกัน...บุรุษผู้นี้นับวันยิ่งเหมือนเงาตามตัวยิ่งนางไม่อยากพบเขามากเพียงใด ก็ยิ่งต้องเผชิญหน้ากันมากขึ้นเท่านั้นที่น่าขันยิ่งกว่าก็คือ...องค์ชายใหญ่ผู้นี้ยังคงหลงเข้าใจผิดว่านางมีใจให้พระองค์ตั้งแต่คราวที่แล้วและมิใช่เพียงแค่เข้าใจผิดธรรมดา แต่กลับฝังใจเสียจนแก้ต่างเช่นไรเขาก็ปฏิเสธไม่เชื่อคนหลงตัวเองนางปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีก ทว่าทุกครั้งที่เอ่ยแก้ต่าง พระองค์กลับแย้มพระโอษฐ์เย้ยหยัน ราวกับรู้เท่าทันว่านางแค่ ‘เสแสร้ง’สุดท้ายจางจิ่วเม่ยจึงเลือกเฉยเมยแสร้งเป็นไม่ได้ยินแทนในเมื่อไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่เชื่อ เช่นนั้นนางจะเสียเวลาอันมีค่าของตนไปกับการโต้แย้งให้เปลืองน้ำลายไปไย“ข้าอุตส่าห์หวังดี อยากบอกแผนการร้ายของน้องสาวผู้แสนดีของเจ้าให้ฟังเสียหน่อย”จางจิ่วเม่ยชะงัก ดวงตาคู่งามฉายแววฉงนท่าทางสนใจชายหนุ่มขึ้นมาเล็กน้อย“พระองค์...หมายความว่าอย่างไรเพคะ”องค์ชายใหญ่หยักคิ้วขึ้น ก่อนจะแย้มริมฝีปากเล็กน้อย“เจ้าสนใจขึ้นรถม้าหรือยังเล่าตอนนี้”จางจิ่วเม่ยนิ่งไปครู่หนึ่งหญิงสาวตวัดสายตามองบุรุษตรงหน้าอย่างพินิจแผนการ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-20
อ่านเพิ่มเติม

34ลูกสาวของเจ้า

สามสิบสี่ลูกสาวของเจ้าเพี๊ยะ!แม้เสียงฟังดูดังแผ่วหากเทียบกับเสียงเคลื่อนรถม้า ทว่ากลับดังกึกก้องอยู่ในหัวของหวางเสี่ยวเฟิงยิ่งนักเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ไม่ใช่เพียงความอับอายแต่เป็นความไม่พอใจอย่างรุนแรงเขาคือพระโอรสของฮ่องเต้แห่งแคว้นหาน ผู้ไม่ได้แสดงไมตรีอ่อนโยนต่อสตรีใดง่ายดายเช่นตอนนี้ แล้วไยนางจึงกล้า...นางกล้าทำราวกับว่ามือของเขานั้นต่ำต้อย น่ารังเกียจนักหรืออย่างไร“เจ้าช่าง...สามหาวยิ่งนัก” เสียงขององค์ชายใหญ่ต่ำลง ริมพระโอษฐ์ตึงแน่น “กล้าปัดมือข้ารึ”พระเนตรดุดันจ้องเขม็ง “หากเป็นผู้อื่น...ข้าคงชักดาบฟันมือนั่นไปแล้ว!”บรรยากาศในรถม้าขณะนั้น แทบเย็นเฉียบราวกับลมหิมะพัดกรรโชก จางจิ่วเม่ยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบค้อนศีรษะเล็กลง “ขอประทานอภัยเพคะ...หม่อมฉันเพียงแต่...ขาดสติไปชั่วครู่”นางก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบสายตาคมกริบนั้น แล้วจึงรีบเอ่ยต่อเพื่อเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน“เอ่อ...เมื่อครู่นี้พระองค์ตรัสถึงแผนการของจางหลินถงหม่อมฉันอยากทราบให้ชัดว่านางคิดจะทำสิ่งใดกันแน่เพคะ”หวางเสี่ยวเฟิงยังคงมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะอีกครั้ง คิ้วเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-20
อ่านเพิ่มเติม

35ท่านลุงคิดถึงผิงผิงล่ะซี่

สามสิบห้าท่านลุงคิดถึงผิงผิงล่ะซี่เสียงล้อรถม้าชะลอเบาลงเมื่อแล่นมาถึงหน้าจวนตระกูลหลี่ หลังม่านไหมภายในรถ จางจิ่วเม่ยแง้มดูเพียงเล็กน้อยก็เห็นกำแพงหินสีเทาแกะลวดลายเมฆมงคลตรงหน้าประตูไม้เก่าแก่ หลังป้ายจารึก ‘จวนหลี่’ ปักเด่นอยู่รถม้ายังไม่ทันหยุดนิ่งสนิท เงาร่างหนึ่งในชุดขุนนางสีน้ำหมึกก็ปรากฏออกมาจากอีกด้านของทางเดินหลี่จิ้งหรงประมุขตระกูลหลี่ ผู้เป็นญาติห่าง ๆ ทางมารดาของจางจิ่วเม่ย กำลังเดินลงจากรถม้าของตนเองพอดีใบหน้าชรากระนั้นยังเปี่ยมด้วยความขึงขัง ท่วงท่าแม้ไม่ใหญ่โตนักแต่กลับเปี่ยมด้วยความมั่นคงสงบเย็นครั้นเมื่อชายชราเห็นร่างสตรีในชุดผ้าไหมอ่อนยาวเดินลงจากรถม้าหรูตรงหน้า สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีทันที“อ้าว…จิ่วเม่ย หลานมาแล้วหรือ”ชายชราเร่งฝีเท้าเข้ามา ดวงตาเปี่ยมแววเมตตาและยินดีทว่าเพียงก้าวต่อมา…สายตาของหลี่จิ้งหรงก็เหลือบไปเห็นบุรุษอีกคนหนึ่งที่ก้าวตามลงจากรถม้าคันเดียวกันบุรุษผู้สูงสง่า อาภรณ์ประณีตสีน้ำเงินเข้มเรียบไร้ลวดลาย อาภรณ์เช่นนี้ต่อให้ไม่ปักตราก็ย่อมรู้ได้ว่าเป็นอาภรณ์คนในวังเท่านั้นที่ใช้ผ้าทอชนิดนี้ และยิ่งเมื่อเขาเห็นใบหน้าคมสันนั้นอย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-21
อ่านเพิ่มเติม

36องค์ชาย! เป็นอันใดหรือไม่

สามสิบหกองค์ชาย! เป็นอันใดหรือไม่ภายในจวนตระกูลหลี่ อากาศช่วงสายอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกหอมหมื่นลี้ที่ปลูกอยู่รายทาง ผิงผิงจับมือหวางเสี่ยวเฟิงลุงของนางแน่น เดินเตาะแตะนำทางเข้าด้านในพลางบ่นงุบงิบไปตลอดทาง“อาอวี้ไม่อยู่เจ้าค่ะ วันนี้ต้องอ่านตำรากับท่านอาจารย์ที่ห้องหนังสือ ไม่ว่างมาเล่นกับผิงผิงเลย” เด็กน้อยว่าเสียงงอน ๆ แล้วหันมายิ้มตาหยีให้บุรุษสูงสง่าข้างกาย “แต่ไม่เป็นไร ท่านลุงไม่ต้องกลัวเหงานะเจ้าคะ ผิงผิงจะเล่นเป็นเพื่อนท่านลุงเอง”หวางเสี่ยวเฟิงเหลือบมองนางเล็กน้อย ส่ายศีรษะอย่างเชื่องช้า แม้ใบหน้าจะไร้รอยยิ้มตามเคย ทว่าดวงตากลับอ่อนโยนขึ้นจนน่าประหลาด“หึ ใครกันที่กลัวเหงา” เขาพึมพำเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคนผิงผิงไม่สนใจคำตอบนั้นเลยด้วยซ้ำ นางดึงชายแขนเสื้อเขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงใส “ไปดูเสี่ยวฮวากันเถอะท่านลุง”“เจ้าหมาดื้อที่ว่าอยากฝึกให้เชื่องน่ะหรือ” เขาถามย้ำ“เจ้าค่ะ! วันนี้ท่านลุงต้องช่วยผิงผิงฝึกมันให้ได้”เสียงหัวเราะบางเบาหลุดจากลำคอของหวางเสี่ยวเฟิงโดยไม่รู้ตัว “เช่นนั้น...มาลองดูกันเถอะ”ทั้งสองเดินไปทางเรือนเล็กด้านตะวันตกของจวน ที่ด้านในมีรั้วไม้เตี้ย ๆ ล้อมพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-23
อ่านเพิ่มเติม

37จุดจบของทุกชีวิตในตระกูลหลี่

สามสิบเจ็ดจุดจบของทุกชีวิตในตระกูลหลี่อีกด้านหนึ่งในจวนตระกูลหลี่สาวใช้ผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นพรวดพราดเข้ามาในเรือนใหญ่“นายท่านเจ้าคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”เสียงสั่นเครือของนางทำเอาผู้สูงวัยซึ่งกำลังนั่งตรวจงานเอกสารในเรือนหนังสือสะดุ้งเฮือกหลี่จิ้งหรงประมุขตระกูลหลี่ ขุนนางตำแหน่งน้อยแม้ว่าจะดำรงตำแหน่งเพียงผู้ช่วยคนหนึ่งในกรมพิธีการ แต่ขยันทำงานยิ่งนักเป็นที่รู้กันดีว่าเขาเป็นคนซื่อตรง หนักแน่น และเคารพกฎเกณฑ์ยิ่งกว่าชีวิต“เรื่องใดกัน ถึงกับต้องวิ่งหน้าตั้งมารายงานข้าเช่นนี้” น้ำเสียงเคร่งขรึมเอ่ยถามสาวใช้หอบหายใจ แทบจะพูดไม่เป็นคำ“องค์ชาย...องค์ชายใหญ่เจ้าค่ะ...ท่าน ท่านหมดสติในจวนเรา!”เพียงเท่านั้น สติของหลี่จิ้งหรงแทบปลิดปลิวหลุดลอยไป“เจ้า...เจ้าว่าอะไรนะ!”ชายชรารีบยืนพรวดขึ้น ร่างกายแม้โรยแรงเพราะอายุขัย แต่ในเวลานี้ก้าวเท้าไวเดินตรงมาทางลานเรือนรวดเร็วอย่างคาดไม่ถึง ราวกับพลังทั้งหมดถูกปลุกขึ้นด้วยแรงกังวลและความหวาดกลัวฝีเท้าของเขากระแทกพื้นด้วยเสียงดังตึงตังไม่เหมือนปกติ สองมือพนมกำแน่นขณะสวดภาวนาในใจ“อย่าเป็นอะไรไปเลย...ข้าอุตส่าห์ดูแลจวนนี้อย่างสงบสุขมาตลอด หากองค์
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-23
อ่านเพิ่มเติม

38ไม่ใช่แววตาของพยัคฆ์

สามสิบแปดไม่ใช่แววตาของพยัคฆ์รถม้าสีดำสนิทแล่นไปบนเส้นทางที่คดเคี้ยว เคลื่อนผ่านถนนสายรองที่ไม่มีชื่อ ก่อนจะวกเข้าสู่ทางไร้ถนนเป็นเพียงดินโคลนแคบ ๆ ที่รอบข้างปกคลุมด้วยแนวไผ่สูงชะลูด แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านใบไม้ราวม่านบางสั่นไหวนี่มิใช่เส้นทางสำหรับเดินทางโดยทั่วไป หากมิใช่ผู้ที่รู้จักทาง ย่อมหลงวนเวียนอยู่ในเส้นทางที่เปรียบเสมือนเขาวงกตแห่งนี้เป็นแน่รถม้ามุ่งหน้าไปยังเขตตะวันตกของเมืองหลวง ที่ดินแดนเงียบสงบห่างไกลวังหลวงและสายตาของผู้คน...ที่นั่นเป็นสถานที่ตั้งจวนพักตากอากาศลับของหวางเสี่ยวเฟิงสถานที่แห่งนี้ ไม่มีปรากฏอยู่ในแผนที่นักเดินทาง ไม่มีป้าย ไม่มีธง ไม่มีแม้กระทั่งเส้นทางชัดเจน หากแต่ทุกก้าวล้วนถูกจัดวางไว้อย่างแนบเนียน เพื่อปกปิดตัวตนของผู้พำนักไว้ให้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อรถม้าผ่านประตูไม้บานใหญ่ ไม่ไกลเห็นมีเงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ตรงลานหน้าจวนแล้วพ่อบ้านเหิง ชายชราวัยเจ็ดสิบปี ร่างผอมเล็กหลังงุ้มเล็กน้อยหากแต่ดวงตายังเห็นชัดวาววับดูฉลาดเฉลียวชายชราผู้นี้มีที่ไปที่มาปริศนามีเพียงองค์ชายใหญ่ที่รู้ว่าเขาเป็นใครนอกนั้นแม้กระทั่งคนสนิทก็ไม่มีใครรู้ว่าก่อนจะเข้ามาดูแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-25
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status