บททั้งหมดของ เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย: บทที่ 41 - บทที่ 50

57

39น้องคนนี้จะมอบมันให้

สามสิบเก้าน้องคนนี้จะมอบมันให้อีกด้านหนึ่งภายในตำหนักบูรพาซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตพระราชวัง แสงจันทราที่ส่องลอดม่านบางเฉียบลงบนพรมปักลายมังกรทอง สะท้อนเงาระยิบระยับบนโต๊ะหยกตรงหน้า เสียงฝีเท้าเร่งรีบของขันทีหนุ่มดังขึ้นจากนอกประตู ก่อนจะหยุดอยู่หน้าบันได หายใจหอบเล็กน้อยพลางโค้งกายคำนับ“องค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ กระหม่อมมีเรื่องสำคัญมาเรียนแจ้ง”บุรุษผู้เปี่ยมล้นด้วยอำนาจในชุดอาภรณ์สีครามเข้มที่ปักลายหงส์ทะยาน ตวัดสายตาคมกริบจากบัลลังก์ไม้จันทน์ขึ้นมองขันทีเบื้องล่าง มือเรียวยกถ้วยชาขึ้นอย่างเชื่องช้า “ว่ามา” “ทหารของพวกเราเห็นองค์ชายใหญ่หวางเสี่ยวเฟิงทรงรับองค์หญิงหนิงเยว่ขึ้นรถม้าพะย่ะค่ะ หลังจากนางออกจากรั้ววัง ดูท่าสนิทสนมกันอยู่ไม่น้อย…”เสียงวางถ้วยชาดังกริ๊กริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มแผ่วตรงมุมปาก ดวงตาคมประหนึ่งเหยี่ยวมองออกไปยังสวนหย่อมเบื้องนอกโดยไม่กล่าวคำใดครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบห้องพลันเย็นยะเยือกลงจนน่าอึดอัด“เช่นนั้นหรือ…”ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืนสะท้อนใบหน้าขององค์รัชทายาทหวางชุนเทียนสงบไร้อารมณ์ ทว่าในดวงตานั้นกลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจซับซ้อนซ่อนอยู่“เสด็จพี่...แม้จะเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-25
อ่านเพิ่มเติม

40พี่เฟิง น้องหาน

บทที่สี่สิบพี่เฟิง น้องหานร้านบะหมี่หลิงซานไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก หากไม่ได้คำแนะนำจากแม่ค้าใจดีผู้นั้นแล้วละก็ ต่อให้เดินผ่านตรอกนี้อยู่หลายรอบก็ใช่ว่าจะหามันเจอได้ง่าย ๆในตรอกแคบที่มีร้านบะหมี่หลังเล็กที่มีเพียงป้ายไม้เล็ก ๆ แขวนอยู่หน้าร้านก็ส่งกลิ่นน้ำซุปหอมหวลจนท้องของผิงผิงในคราบเด็กชายตัวเล็กร้องจ๊อกขึ้นมาอีกครั้ง“ถึงแล้ว ๆ” ผิงผิงตบมือแปะ ๆ อย่างตื่นเต้น “เสี่ยวเป่าได้กินบะหมี่แล้ว”“เก็บอาการหน่อยเถิดเสี่ยวเป่า...” อาหาน หรือจางจิ่วเม่ยในคราบบุรุษกล่าวพลางส่ายหน้าเบา ๆ“ให้ข้าน้อยไปสั่งให้นะขอรับ คุณชายทั้งสองนั่งรอที่โต๊ะเถอะ” ซูเหยียนที่ปลอมเป็นอาซื่อเอ่ยขึ้น พลางเดินไปยังหน้าโต๊ะไม้ยาวที่มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนคนซุปในหม้อด้วยท่าทางชำนาญเพื่อสั่งอาหารใช้เวลาไม่นานนัก บะหมี่สามชามก็ถูกยกมาวาง กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวจนหวานหอมอบอวลไปทั้งบริเวณ เส้นบะหมี่บางเหนียวนุ่ม เรียงตัวเรียบร้อยอยู่ในชามเคลือบลายกระเรียน“หอมมาก ต้องอร่อยแน่!” เสี่ยวเป่าพูดเสียงดังแล้วก็เริ่มซดน้ำซุปด้วยความสุขใจจางจิ่วเม่ยนั่งตรงข้าม มองดูลูกน้อยยิ้มไป กินไป พลางยิ้มอ่อนหวานอย่างที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-28
อ่านเพิ่มเติม

41ทุกอย่างบนโลกล้วนมีขาวมีดำ

บทที่สี่สิบเอ็ดทุกอย่างบนโลกล้วนมีขาวมีดำโรงประมูลเงาโลหิต เรือนประมูลเถื่อนที่หลบเร้นในตรอกท้ายเมืองลึกเข้าไปหลายช่วงคูหา ปรากฏเพียงแผ่นไม้ผุ ๆ ที่แขวนอยู่หน้าประตูด้านข้างเขียนด้วยตัวอักษรลบเลือนคล้ายภาพลวงตา ยามไม่รู้จัก ย่อมมองไม่ออกว่านี่คือสถานที่เปิดให้บริการลูกค้าแห่งหนึ่งเมื่อจางจิ่วเม่ยเดินเข้าไปภายในตามหลังสองบุรุษในคราบชาวบ้านธรรมดา หากแต่กิริยาสงบนิ่งกลับฉายแววสูงศักดิ์ยากปิดบังเขาคือองค์ชายใหญ่หวางเสี่ยวเฟิง ที่ปลอมตัวเข้ามาในสถานที่ต้องห้ามแห่งนี้เช่นกัน“สถานที่เช่นนี้ แม้เพียงหายใจยังรู้สึกหนักอกยิ่งนัก” นางกระซิบพูดเสียงเบาขณะเดินสายตามองไปรอบตัวอย่างระวังภายในห้องโถงหลังคาเตี้ยของโรงประมูลเงาโลหิต อากาศอบอ้าวและอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปแปลกประหลาด ทุกที่นั่งด้านล่างถูกจับจองโดยชายหญิงนับสิบล้วนสวมหน้ากากครึ่งหน้า กลบอัตลักษณ์เดิมจนหมดสิ้น โคมไฟกระดาษสีขาวหม่นแขวนอยู่ตามเสาไม้ซึ่งเก่าแก่จนเห็นรอยร้าวราวกับพร้อมจะผุพังได้ทุกเมื่อ เสียงพูดคุยเบา ๆ ปนเปกันไปมาเนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่กำลังรอคอยบางสิ่งอย่างใจจดใจจ่อ“ท่านใดมาเป็นครั้งแรก ขอกล่าวแสดงการต้อนรับ และข้าน้อยรับรอง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-28
อ่านเพิ่มเติม

42เชิญสร้างความวุ่นวายให้พอใจ

บทที่สี่สิบสองเชิญสร้างความวุ่นวายให้พอใจจางจิ่วเม่ยนั่งนิ่ง ดวงตาใต้ผ้าคลุมบางปรายมองผู้คนในเรือนประมูลเงาโลหิตอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบข้างคล้ายกับโรงเตี๊ยมทั่วไป หากแต่ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้กลับแผ่รังสีไม่น่าไว้วางใจออกมาทุกขณะ“…แน่นอนว่าสินค้าตัวต่อไป ไม่เพียงเลอโฉมแต่กริยามารยาทเพรียบพร้อมสมแล้วที่เคยรับใช้ในตระกูลขุนนาง หากใครได้ไปครอบครอง รับรองว่าทั้งสามารถปรนนิบัติเอาใจพวกท่านได้ไม่บกพร่องแน่ขอรับ”เสียงโห่ฮาจากกลุ่มชายในชุดดำกลบเนื้อความตอนท้าย พวกเขามีแววตาคล้ายหมาป่าที่จ้องเหยื่อในกรงอย่างกระหายจางจิ่วเม่ยเม้มริมฝีปากเบา ๆ แล้วหันไปกระซิบถามชายข้างกายที่จ้องไปยังเวทีไม่ต่างไปจากคนอื่น ทว่านางนั่งข้างเขาจึงไม่เห็นว่าอีกฝ่ายมองด้วยแววตาหื่นกระหายเช่นคนอื่นหรือไม่“ว่าแต่พี่เฟิง...ท่านมาที่นี่เพื่อประมูลสิ่งใดหรือขอรับ”หวางเสี่ยวเฟิงไม่ตอบในทันที หากแต่ยกจอกน้ำชาขึ้นดื่ม แล้วเอียงหน้ามาทางนางเล็กน้อย มุมปากโค้งยิ้ม“เจ้าอยากรู้หรือ?” เขาถามกลับแววตาคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์แสนยียวนหญิงสาวเลิกคิ้ว “อยากรู้บ้างเล็กน้อย...”“เช่นนั้นก็รอดูเองแล้วกัน” ชายหนุ่มวางจอกลงคำพู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-29
อ่านเพิ่มเติม

43ควรกำจัดจุดอ่อนเหล่านี้ซะ

บทที่สี่สิบสามควรกำจัดจุดอ่อนเหล่านี้ซะปัง! โฮก!เสียงเหล็กพังดังขึ้น เสือดำพุ่งออกจากกรงอย่างดุดัน หลายคนร้องลั่นก่อนถูกมันตะปบเข้าที่ไหล่หนึ่งคนเสียงกรีดร้องดังอีกหลายเสียงตามมาเป็นระลอก“เสือหลุด มันหลุดมาได้อย่างไรกัน”“เฮ้ย! จับมันไว้”“งูพิษนั่นก็หลุดมาแล้ว”ความโกลาหลปะทุทั่วทุกหนแห่งเก้าอี้รับแขกของโรงประมูลล้มระเนระนาด บรรดาผู้ประมูลต่างพากันวิ่งหนีเอาตัวรอด แตกตื่นกันไปหมดสิ้น บางคนวิ่งชนกัน ผู้ดูแลประมูลบนเวทีหน้าเสีย มือไม้สั่นไม่รู้จะควบคุมสถานการณ์อย่างไรดี ยามที่เห็นสัตว์ที่ควรอยู่ในกรงขังวิ่งพล่านแถมมันยังจ้องมาทางเวที ความกลัวทำให้ละทิ้งหน้าที่วิ่งหนีเอาตัวรอดเช่นกันไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็พากันลุกพรึ่บ วิ่งหลบสัตว์ป่าหลุดกันอุตลุดจนในที่สุดทางโรงประมูลก็มีเสียงประกาศดังขึ้น“การประมูลวันนี้ถูกระงับชั่วคราว! ขออภัยในความผิดพลาด ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ”บอกให้สงบทั้ง ๆ ที่มีเสือ มีงูยังไม่ถูกจัดการเช่นนี้ช่างน่าขำยิ่งนักจางจิ่วเม่ยที่ถอดเสื้อเสี่ยวเอ้อร์ออกแล้วยืนหลบอยู่ในบริเวณที่ปลอดภัยรอจังหวะที่ผู้คนกำลังวิ่งหลบกันให้วุ่นวายนี้คว้าผ้าใกล้มือมาคลุมปิดใบหน้าให้มิด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-29
อ่านเพิ่มเติม

44ชดใช้หนี้หนึ่งข้อ

บทที่สี่สิบสี่ชดใช้หนี้หนึ่งข้อบรรยากาศภายในรถม้าเงียบงันราวกับทุกสรรพเสียงถูกกลืนหายไปกับบทสนทนาก่อนหน้า มีเพียงเสียงล้อรถเคลื่อนผ่านถนนดินเบา ๆ เท่านั้นที่ย้ำเตือนว่ายามนี้โลกภายนอกยังคงหมุนต่อไปหวางเสี่ยวเฟิง ยกมือขึ้นประสานนิ้วไว้บนตัก พลางปรายตามองเด็กชายตัวน้อยที่หลับสนิทอยู่ข้างกายสตรีผู้กล้าทำเรื่องบ้าบิ่นราวกับไม่กลัวว่าตนเองจะเดือดร้อน“หากเจ้ายังคิดไม่ออกว่าจะให้เด็กผู้นั้นไปอยู่ที่ใดต่อเช่นนั้นเจ้า…ยกเขาให้ข้าเถอะ”จางจิ่วเม่ยที่กำลังห่มผ้าผืนบางให้เด็กน้อยชะงักมือทันที ดวงตางามวาววับหันมาจ้ององค์ชายหนุ่มอย่างระแวดระวัง“ยกให้พระองค์หรือเพคะ...หม่อมฉันควรเชื่อใจท่านหรือ” นางยิ้มน้อย ๆ ทว่าดวงตากลับไม่ยิ้มตาม “ที่องค์ชายขอเด็กผู้นี้เพราะเหตุใด หรือแท้จริงแล้วท่านก็มีความคิดไม่ต่างจากบุรุษหื่นกามในโรงประมูล...”หวางเสี่ยวเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“เจ้ากล้าพูดวาจาเหล่านั้นออกมาได้ ช่างใจกล้ายิ่งนัก…หากข้าคิดอย่างคนพวกนั้น เจ้าไม่มีทางเห็นเด็กนั่นนั่งหลับตาพริ้มพิงเจ้าสบายใจเช่นนี้หรอกกระมัง”“หม่อมฉันก็เพียงพูดดักป้องกันเอาไว้ก่อนเพคะ” จางจิ่วเม่ยตอบ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-31
อ่านเพิ่มเติม

45ฤดูแล้งจะผันเปลี่ยน

บทที่สี่สิบห้าฤดูแล้งจะผันเปลี่ยนรถม้าสีดำคันใหญ่เคลื่อนตัวต่อเนื่องเข้าสู่เส้นทางซับซ้อนที่โอบล้อมด้วยแมกไม้แน่นหนา สองข้างทางมีต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายบดบังทิวทัศน์ไม่ให้เห็นทางเข้าออกได้ง่าย ภายในรถยังคงเงียบงัน องค์ชายใหญ่เอนหลังนิ่งเฉย ดวงตาเหม่อมองนอกหน้าต่าง ทว่าแววตากลับเฉียบคมและเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวมาถึงคฤหาสน์ตากอากาศ ทหารเวรประจำการที่ประตูหน้าเคลื่อนตัวเข้ามาทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มผงกศีรษะรับก่อนหันไปสั่งทหารของตน“พาตัวนางลงมา”ทหารสองนายก้าวขึ้นรถม้า ใช้ผ้าดำเนื้อหนาผืนหนึ่งปิดดวงตาของสตรีผู้ที่เพิ่งถูกประมูลก่อนานางลงมา“ทำ...ทำไมต้องปิดตาข้าน้อยด้วยเจ้าคะ...” นางเปล่งเสียงออกมาสั่นเครือ ร่างกายสั่นน้อย ๆราวกับกำลังหวาดกลัวทว่าไม่มีผู้ใดตอบ ทำเพียงลากแขนพาร่างบอบบางนั้นลงจากรถม้า ท่ามกลางการเฝ้ามองขององค์ชายหวางเสี่ยวเฟิงพอเท้าเหยียบพื้นหินของลานในจวน ทหารสองนายดันหลังพานางเดินอ้อมผ่านเรือนใหญ่ไปยังส่วนท้ายสุดของคฤหาสน์ ที่ซึ่งมีเรือนหลังหนึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากจุดอื่น อยู่ในบริเวณที่ห่างไกลสายตาผู้คนในจวนเรือนหลังนั้นแม้มีขนาดไม่ใหญ่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-31
อ่านเพิ่มเติม

46ฮูหยินใหญ่สำคัญตัวผิดไปหรือไม่

บทที่สี่สิบหกฮูหยินใหญ่สำคัญตัวผิดไปหรือไม่ถึงเวลาที่จางจิ่วเม่ยต้องกลับมายังจวนตระกูลจางซึ่งเปรียบเสมือนบ้านแต่เพียงในนามของนางเท่านั้น รถม้าคันเล็กเคลื่อนตัวช้า ๆ เข้าจอดหน้าจวนตระกูลจาง เมื่อจางจิ่วเม่ยก้าวลงจากรถม้า สายตาของนางทอดมองไปรอบ ๆ อย่างเฉยเมยหนึ่งในเหตุผลสำคัญคือจางจิ่วเม่ยต้องกลับมาคือนางมีธุระต้องเร่งสะสางก่อนที่เรื่องจะบานปลายนำหายนะมาให้นางในที่สุดเสียงรองเท้ากระทบพื้นศิลาอย่างมั่นคงดังขึ้นจากด้านใน ไม่นานนักร่างสูงของจางเซียวเจ๋อก็ปรากฏตัวขึ้น เขาแต่งกายด้วยชุดขุนนางเรียบร้อย มีบ่าวคนสนิทเดินตามหลังมาสองสามคนดวงตาของบิดาและบุตรสาวสบกันเพียงครู่เดียวเนื่องจากชายชรารีบเบือนสายตาหนีราวกับไม่เห็นบุตรีคนโตหรือไม่ก็คิดว่านางเป็นอากาศธาตุหนึ่งเท่านั้นเขาเดินผ่านนางไปโดยไม่เอ่ยแม้แต่คำทักทายสั้น ๆ ไม่หยุดชะงัก และไม่ชายตามองบุตรีคนนี้อีกเลยจางจิ่วเม่ยยืนนิ่ง นางไม่ได้เรียก ไม่ได้ขยับ ยังคงยืนอยู่ที่เดิมให้บิดาเดินผ่านไปราวรูปปั้นแกะสลักบ่าวผู้หนึ่งที่คอยเปิดประตูให้จางเซียวเจ๋อเห็นเหตุการณ์นั้นเต็มตา แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดราวกับคุ้นชินกับภาพเช่นนี้มานานแล้วหญิงสาวหล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-01
อ่านเพิ่มเติม

47ข้าแทบจะควักปิ่นเสียบหัวนาง

บทที่สี่สิบเจ็ดข้าแทบจะควักปิ่นเสียบหัวนางช่วงสายของวันภายในเรือนบัวขาว อันเป็นเรือนของคุณหนูใหญ่จวนตระกูลจางอาซิ่นเพิ่งต้มน้ำชาเสร็จ ยังไม่ทันจะยกกาน้ำออกจากเตา เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็วิ่งเข้ามาตามทางเดินของสวนด้านข้าง ก่อนจะปรากฏร่างของสาวใช้จากเรือนฮูหยินใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายเรียบ ๆ ใบหน้าเรียบตึงแฝงความไม่สบอารมณ์ยามต้องมายังเรือนของคุณหนูใหญ่ซึ่งไม่ถูกกับเจ้านายตนเอง“คุณหนูเจ้าคะ...สาวใช้จากเรือนฮูหยินใหญ่นำของมาเจ้าค่ะ” จางจิ่วเม่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างหน้าต่างทำเพียงเอ่ยเสียงเบา “ให้เข้ามา”สาวใช้จากเรือนฮูหยินใหญ่ยกกล่องไม้ลายสลักโบราณมาวางตรงหน้า พร้อมกับพับผ้าห่อผืนหนึ่งที่ห่อหนังสือหลายเล่มเอาหไว้“ฮูหยินให้ข้าน้อยนำหนังสือบัญชีสินเดิมของอดีตฮูหยินที่ล่วงลับมามอบให้เจ้าค่ะ...รวมถึงกุญแจเรือนเก็บเจ้าค่ะ” จางจิ่วเม่ยรับของอย่างเงียบงัน ก่อนจะหันไปสั่ง “อาเหมย ไปหยิบรายการสินเดิมที่มารดาข้าเคยเขียนเอาไว้มาเทียบ และเดินไปตรวจสอบสินทรัพย์ในเรือนเก็บของทั้งหมดก่อนรับเดี๋ยวนี้”“!!”“เจ้าค่ะคุณหนู”อาเหมยรับคำ ก่อนจะเดินไปพร้อมกับสาวใช้ของแม่เลี้ยงที่ดูท่าทางไม่ใคร่เต็มใจนักเว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-01
อ่านเพิ่มเติม

48เจ้าสนิทสนมกับพระโอรสของเรารึ

บทที่สี่สิบแปดเจ้าสนิทสนมกับพระโอรสของเรารึ“องค์หญิงหนิงเยว่เสด็จ”เสียงขันทีผู้หนึ่งขานก้องพร้อมโค้งตัวถวายคำนับก่อนนำนางเข้าสู่ลานด้านในจัดงานเหล่าสตรีที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างลอบมองกันตาไม่กะพริบ บางคนซุบซิบนินทา บางคนดวงตาจ้องจับผิดอย่างเงียบงัน "นี่หรือ…คุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลจางที่ไปอยู่บ้านนอกเสียหลายปี พอกลับมาก็กลายเป็นองค์หญิงไปเสียแล้วรึ"“ข้าเหมือนได้ยินว่านางได้รับแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิงตั้งแต่ยังเด็กไม่ใช่หรือ”“ข้ามิเห็นได้ยินข่าวนั้นเลยแม้แต่น้อย”"อ้าวหรือ ข้าคงจำผิดกระมังแต่เห็นว่าที่นางได้รับพระราชทานตำแหน่งครานี้เพราะถวายผ้าไหมชิงหลัวล้ำค่า…""เพียงเพราะผืนผ้า ถึงกับได้รับพระราชทานนามองค์หญิง…หรือว่ายังมีเหตุอื่นแอบแฝง"เสียงเหล่านั้นลอยมาเป็นระลอกเบา ๆ จางจิ่วเม่ยเพียงแค่นยิ้มมิได้ใส่ใจใด ดวงตาคมทอดมองผ่านสวนดอกไม้ตามฤดูที่เบ่งบานอย่างเต็มที่"คุณหนู…เอ่อ…องค์หญิงเพคะ" อาซิ่นที่เดินเคียงข้างเอ่ยเบา ๆ "พวกเขามองมาทางนี้หมดเลยเพคะ""ให้มองไปเถิด เจ้าไม่ต้องสนใจใคร" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ "ตราบใดที่ข้าไม่คิดทำผิด ก็ไม่มีเหตุผลใดต้องหลบสายตา"จางจิ่วเม่ยก้าวเข้าสู่ลาน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-02
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status