บทที่ 5-2 ทำเลทอง (ตอนปลาย)

เฟิ่งจูหลานหันกลับไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง หน้าตาของเขาหล่อเหลา ยามยิ้มจะเห็นลักยิ้มปรากฏเด่นชัดบนข้างแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาทั้งสองฉายแววขี้เล่นหยอกเย้า ท่าทางดูเจ้าเล่ห์อย่างมาก นางไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน และจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่มีคนผู้นี้อยู่เลยแม้แต่น้อย

“คุณชายเป็นเจ้าของร้านนี้หรือเจ้าคะ?”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยถามอย่างนอบน้อม นางสังเกตดูจากการแต่งกายของเขาแล้ว คาดว่าคงจะเป็นลูกผู้ดีมีเงินอย่างแน่นอน ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องมองนางพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยตอบ

“ใช่แล้ว นี่คือสินเดิมที่มารดาข้าทิ้งเอาไว้ให้น่ะ หากเจ้าชอบ ข้าลดราคาให้อีกก็ได้นะ”

เขาเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย เฟิ่งจูหลานได้ฟังเช่นนั้นก็ย่นหว่างคิ้ว เกิดมานางเพิ่งเคยเห็นคนที่เอาสินเดิมของมารดาตนเองมาขายกินเช่นนี้

“ของของมารดาท่าน ไม่เก็บเอาไว้ดูต่างหน้าหน่อยหรือ เหตุใดต้องขายด้วยเล่า หากเป็นเช่นนี้ข้าไม่ซื้อดีกว่า ไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก”

เมื่อเห็นว่าเฟิ่งจูหลานทำท่าจะเดินจากไป ชายหนุ่มผู้นั้นก็รีบตรงเข้ามาขวางหน้านาง พลางโบกพัดในมือและเอ่ย

“จะรีบไปไหนเล่าแม่นางคนงาม เอาอย่างนี้ หากเจ้าไม่สบายใจ เช่นนั้นแต่งงานกับข้าสิ หรือมาเป็นสตรีของข้าก็ อย่างนี้ก็เท่ากับเจ้าซื้อสินเดิมของแม่สามีไปแล้วมิใช่หรือ ข้าลดราคาให้เหลือสามร้อยตำลึงดีหรือไม่ เพื่อรับขวัญว่าที่ภรรยา?”

“ข้าจ่ายหกร้อยตำลึง เพื่อจ้างท่านล้วงสุนัขออกจากปากตนเองได้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเฟิ่งจูหลานเอ่ยตอกหน้ากลับมาเช่นนี้ ชายหนุ่มตรงหน้านอกจากจะไม่โกรธแล้ว เขากลับหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

“ข้าไม่เคยพบเจอสตรีคนใดที่มีนิสัยปากกล้าเช่นเจ้ามาก่อนเลย ข้าถูกใจเจ้ามาก ขอแนะนำตัว ข้ามีนามว่าเสิ่นสวิน เป็นบุตรชายคนรองของท่านเจ้าเมืองเสิ่นที่ดูแลเมืองซานหลีแห่งนี้ เป็นอย่างไร พอรู้ว่าบิดาข้าเป็นใคร เจ้าเริ่มสนใจข้ามากขึ้นแล้วใช่หรือไม่เล่า?”

“สนใจกับผีน่ะสิ ข้าไม่ซื้อแล้ว จะไปหาทำเลที่ใหม่”

“อย่าเพิ่งไปสิ ข้าไม่เย้าเจ้าแล้วก็ได้ อันใดกัน ทำน้อยใจขี้งอนไปได้ ข้าขายให้เจ้าแล้ว ห้าร้อยตำลึงไม่มีลดไม่มีเพิ่ม เจ้าจ่ายเงินแล้วร้านนี้ก็เป็นของเจ้าทันที หากทำเรื่องซื้อขายได้ภายในวันนี้ยิ่งดี ข้ารีบร้อนใช้เงินน่ะ”

“ท่านพูดจริงหรือ มิใช่มาเล่นแง่กับข้าทีหลังหรอกนะ”

“เล่นแง่อันใดกัน จะซื้อไม่ซื้อ ทำเลดีขนาดนี้หาไม่ได้แล้วนะ นี่ข้ายอมขายขาดทุนเลยนะ”

เฟิ่งจูหลานได้ฟังก็มีท่าทีครุ่นคิด นางมองร้านค้าแห่งนั้นสลับกับมองเสิ่นสวิน ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ตกลง เช่นนั้นก็ทำสัญญาซื้อขายมันเสียวันนี้เลย”

“ได้ ว่าแต่เจ้าชื่ออันใด”

“เฟิ่งจูหลาน มีอันใดหรือ”

เฟิ่งจูหลานเอ่ยตอบ นางไมได้คิดอันใดมากนัก เพราะอย่างไรคนเราจะทำการค้าด้วยกันก็ควรรู้จักชื่อแซ่กันเอาไว้ อีกทั้งเขาเองก็แนะนำตัวกับนางแล้ว

เสิ่นสวินเมื่อได้ยินชื่อของเฟิ่งจูหลาน เขาก็ร้องอ้อขึ้นมา ก่อนจะเขยิบเข้ามาใกล้นางพร้อมกับเอ่ยกระซิบกระซาบ

“ที่แท้เจ้าก็คือคุณหนูขี้โรคน่าเวทนาที่อยู่บ้านสวนตระกูลเฟิ่งนี่เอง ได้ยินว่าคนที่บ้านส่งเจ้ามารักษาตัวมิใช่หรือ ข่าวของเจ้าน่ะลือกันไปทั่วเมืองซานหลีเลยนะ มีแต่คนเวทนาสงสารเจ้า ข้าน่ะถึงจะเป็นบุตรชายท่านเจ้าเมือง แต่เรื่องสอดรู้สอดเห็นข้าไม่แพ้ใครเลยนะ”

“หากยังสอดรู้สอดเห็นไม่เลิก ข้าก็ไม่ซื้อร้านท่านแล้ว”

“ไอ้หยา อย่ากล่าวเช่นนี้สิ มาๆ ทำสัญญาซื้อขายเลย ให้ตายเถอะ คนงามนี่ช่างใจร้อนเสียจริง หากข้าจะแต่งเมียสักคน ข้าจะแต่งสตรีเช่นนี้แหละ ชีวิตข้าจะได้ไม่น่าเบื่อจนเกินไป”

เฟิ่งจูหลาน “.....”

เวรจริงๆ ซีรีส์แนวตั้งเรื่องนี้มันมีคนปกติบ้างไหมเนี่ย!