บทที่ 6-1 สินค้าใหม่(ตอนต้น)

เมื่อตกลงทำสัญญากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งจูหลานและเสิ่นสวินก็ทำการจมอบเงินและทำสัญญาซื้อขายกันอย่างรวดเร็ว โดยที่เขาให้ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่เป็นผู้ช่วยในที่ว่าการอำเภอมาเป็นพยานในการซื้อขายครั้งนี้ด้วย เมื่อได้ร้านค้ามาอยู่ในมือแล้ว เฟิ่งจูหลานก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก และเมื่อได้เดินดูภายในร้านนางก็ยิ่งรู้สึกชอบเข้าไปใหญ่ ภายในร้านตกแต่งได้อย่างงดงามอย่างมาก ไม่เพียงเท่านั้นด้านหลังร้านยังมีสระบัวสวยงามตั้งอยู่ด้วย นับว่างดงามมากจริงๆ

“ท่านไม่เสียดายแน่หรือที่ขายร้านนี้ ท่านเป็นถึงบุตรชายคนรองของท่านเจ้าเมือง ดูแล้วไม่น่าขาดแคลนเงิน เหตุใดต้องขายร้านนี้ด้วยเล่า?”

นางหันมาเอ่ยถามเสิ่นสวินอีกคราเพราะเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะมองเห็นแววความเศร้าใจสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาของชายหนุ่มไป ก่อนที่เขาจะรีบเก็บสายตานั้นกลับคืนและเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดังเดิม

“ข้าเบื่อแล้ว ไม่อยากจะดูแลร้านนี้ ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น มีสตรีมากมายรอให้ข้าไปเกี้ยวพาอยู่ เจ้าไม่ต้องถามให้มากความหรอกน่า ซื้อแล้วก็แล้วไปเถอะ ทำไม หรือติดใจในตัวข้า ได้ร้านไปแล้ว ยังอยากจะได้เจ้าของร้านเดิมอีกหรือ?”

“หุบปากไปเถอะ ข้าไม่น่าถามท่านเลยจริงๆ”

“เอาล่ะ ไม่มีอันใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

เอ่ยจบเขาก็เดินจากไปทันที โดยไม่ได้หันกลับมามองเฟิ่งจูหลานอีก เมื่อเดินลับออกมาจากร้านแห่งนั้นจนไกลแล้ว ชายวัยกลางคนที่เดินออกมาพร้อมกับเขาก็เอ่ยขึ้นมาทันที

“สวินเอ๋อร์ เจ้าขายร้านนั้นไปเช่นนี้เจ้าไม่เสียดายหรือ ร้านนั้นเป็นความทรงจำทุกอย่างของมารดาเจ้าเลยนะ”

ชายวัยกลางคนผู้นั้นแท้จริงแล้วคือญาติฝั่งมารดาของท่านแม่เขา ความจริงแล้วแม้เขาจะเป็นคุณชายรองในจวนท่านเจ้าเมือง แต่สถานะที่แท้จริงกลับไม่ต่างไปจากบ่าวไพร่เท่าใดนัก เขาเป็นเพียงบุตรที่เกิดจากอนุนางหนึ่ง ทุกวันนี้ต้องคอยมองดูสีหน้าของแม่ใหญ่และพี่ชายอยู่เสมอ อีกทั้งวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันครบรอบวันตายของท่านแม่ แต่เขากลับไม่มีเงินสักอีแปะเดียวที่จะเอาไปซื้อของดีๆ มาไหว้ศพมารดาด้วยซ้ำ เขาจึงต้องตัดใจขายร้านนั้นทิ้งเสีย

ก่อนที่ท่านแม่จะตายจากไปได้แอบมอบโฉนดที่ดินร้านนี้ให้แก่เขาอย่างลับๆ เพราะไม่อย่างนั้นแม่ใหญ่คงจะไม่ยอมรามือแน่ เพราะสมบัติเดิมของแม่เขานางก็ฮุบไปเป็นของตนเองจนหมด นางอ้างว่าในเมื่อท่านแม่แต่งเข้าตระกูลเสิ่นแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นของตระกูลเสิ่นแม้แต่ป้ายวิญญาณก็ไม่อาจเอาออกไปได้ และเพราะเขายังอยู่ที่นี่ ญาติฝั่งท่านแม่จึงไม่กล้าเอ่ยอันใดเพราะเกรงว่าเขาจะได้รับความลำบาก ท่านพ่อก็ไม่สนใจเขาเท่าใดนัก

เขามีพี่ชายหนึ่งคน นามว่า เสิ่นหลางจวิน เป็นนายอำเภออยู่ที่อำเภอนี้ พี่ชายของเขาเกิดจากฮูหยินใหญ่ มีความรู้ความสามารถ ต่างจากเขาที่ไม่ค่อยจะเอาไหนสักเท่าใดนัก เวลาเขาออกไปที่ใดคนในจวนก็ไม่ค่อยจะสนใจเขาสักเท่าใดนัก

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาคราวหนึ่ง เมื่อหวนคิดถึงเรื่องของตนเอง มันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจมาโดยตลอด

“ท่านลุง ข้าตัดสินใจแล้ว เงินทองล้วนเป็นของนอกกาย ไว้ค่อยหาใหม่ก็ได้”

“อืม เช่นนั้นก็เอาตามเจ้าว่า แต่ถ้าเจ้าขาดเหลือสิ่งใด ให้รีบมาบอกลุงใหญ่นะ ห้ามเก็บเงียบไว้คนเดียว เจ้าคนแซ่เสิ่นบิดาเฮงซวยผู้นั้นของเจ้าก็ไม่ต้องกตัญญูกับเขาให้มันมากนัก เข้าใจหรือไม่?”

“ขอรับ”

เสิ่นสวินเอ่ยรับคำก่อนจะรีบเดินกลับไปที่จวนตระกูลเสิ่นทันที

ด้านเฟิ่งจูหลานเมื่อได้ร้านมาอยู่ในมือแล้ว นางก็จัดการหาคนมาช่วยต่อเติมร้านให้สวยงามมากกว่านี้ เพราะใช้เงินไปถึงห้าร้อยตำลึงแล้ว ทำให้เงินที่เก็บอยู่ย่อมมีเหลือไม่มากและนางก็ไม่อยากขอเงินจากเซี่ยเสวียนเย่ด้วย หญิงสาวจึงกลับมาที่บ้านและทำมาร์กหน้าดอกท้อไปขายอีกหลายกระปุก ไม่เพียงเท่านั้นนางยังทำสินค้าใหม่เพิ่มอีกตัวหนึ่งด้วย

และสินค้าตัวใหม่ที่นางทำนั้นก็คือ เซรั่มน้ำนมกุหลาบ

เพราะบ้านสวนตระกูลเฟิ่งมีต้นกุหลาบจีนปลูกเอาไว้เป็นจำนวนมาก หากขายเพียงดอกไม้คงไม่ได้ราคาดีเท่าใดนัก นางจึงคิดอยากจะนำมาแปรรูปเป็นเครื่องสำอางเพื่อขายสักหน่อย หญิงสาวไม่รอช้านางรีบลงมือทำโดยใช้ความรู้จากการที่ทำงานอยู่ในบริษัทเครื่องสำอางชื่อดังมาเป็นตัวช่วย