บทที่ 5-1 ทำเลทอง (ตอนต้น)

เมื่อสองวันก่อน เซี่ยเสวียนเย่ส่งคนมาแจ้งนางว่า เขามีเรื่องต้องกลับไปจัดการที่เมืองหลวงสักหน่อย ขอให้นางดูแลตนเองให้ดีแล้วเขาจะรีบเร่งกลับมา อีกทั้งยังพาองค์รักษ์ลับติดตามกลับไปยังเมืองหลวงทั้งหมด เฟิ่งจูหลานเข้าใจดีว่า ที่เขาบอกนางเช่นนี้ไม่ใช่เพราะว่าเป็นห่วงนาง แต่เป็นห่วงร่างของสตรีที่เขารักต่างหาก หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ ให้ตายเถอะ สวรรค์ช่างเล่นตลกเหลือเกิน นางแอบชื่นชมเขาเพราะว่าเขาหน้าเหมือนพระเอกซีรีส์ที่นางชอบ อุตส่าห์ได้มาเจอเมนตัวเองแล้วแท้ๆ แต่เขากลับมีใจรักต่อหญิงอื่นเสียนี่

เอาเถอะน่า ความรักคือการไม่หวังสิ่งตอบแทนไม่ใช่หรือเช่นนั้น นางก็คิดเสียว่ากำลังดูเมนตัวเองแต่งงานก็แล้วกัน

วิถีติ่งมันก็มีแค่นี้แหละ สู้สู้!

เฟิ่งจูหลานพยายามไม่คิดเรื่องฟุ้งซ่านไร้สาระเหล่านี้อีก ยามนี้สิ่งที่นางจะต้องทำก็คือการมองหาทำเลดีๆ สักแห่งเพื่อทำการค้า ตอนนี้นางมีทุนรอนอยู่จำนวนหนึ่ง จากเงินที่เซี่ยเสวียนเย่มอบให้ และเงินที่ได้มาจากเฟิ่งหลิงหลง บวกกับกำไรจากการขายมาส์กหน้าดอกท้อ ก็คงจะพอซื้อร้านเล็กๆ สักร้านเพื่อทำการค้าได้กระมัง

เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงเดินมุ่งหน้าไปยังตลาดทันที เพราะไม่มีรถม้าให้ใช้ นางจึงต้องเดินไปพร้อมกับถงเสี่ยว วันนี้เฟิ่งจูหลานอารมณ์ดีอย่างมากที่ไม่มีคนของเซี่ยเสวียนเย่คอยตามติดนางเหมือนเช่นทุกวัน แม้พวกเขาจะคอยช่วยเหลือนางในบางเรื่อง แต่การที่มีคนมาคอยตามติดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมันก็ทำให้นางรู้สึกอึดอัดในบางครา

หญิงสาวเดินมาถึงตลาดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านสวนของตระกูลเฟิ่งมากนัก ที่แห่งนี้คือเมืองซานหลี เป็นเมืองที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงพอสมควร ที่นี้อากาศค่อนข้างเย็นสบาย มีภูเขาล้อมรอบ เหล่าขุนนางระดับสูง จึงมักจะมาซื้อที่ดินแถบนี้เพื่อสร้างบ้านสวน ไม่เพียงแค่เอาไว้ปลูกผัก ปลูกหม่อนเลี้ยงไหมเลี้ยงสัตว์ขายเพียงเท่านั้น แต่ยังใช้เป็นที่คลายร้อนในช่วงฤดูร้อนอีกด้วย

เฟิ่งจูหลานมองสำรวจโดยรอบด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตลาดในยุคโบราณแห่งนี้ค่อนข้างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ มันทำให้นางได้มาสัมผัสกับบรรยากาศที่แตกต่างไปจากยุคปัจจุบัน หญิงสาวเดินดูข้าวของไปเรื่อยเปื่อย หากเจอสิ่งใดถูกใจนางก็ซื้อติดมือเอาไว้ ส่วนมากก็จะเป็นพวกของกิน ไม่เพียงเท่านั้นนางยังแวะไปที่ร้านตัดเสื้อผ้า เพื่อตัดชุดให้กับตนเองและถงเสี่ยว อย่างไรเสื้อผ้าที่นางสวมอยู่ก็เก่ามากแล้ว นึกแล้วก็เวทนาเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก ที่ต้องมาถูกพวกคนใจร้ายทารุณเช่นนี้

“คุณหนู บ่าวรับเอาไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ เสื้อผ้าเหล่านี้ราคามันแพงเกินไป บ่าวเป็นเพียงสาวใช้ จะใส่ไปที่ใดกันเจ้าคะ”

ถงเสี่ยวเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจและยังมีท่าทีไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทราบว่าเฟิ่งจูหลานตัดชุดใหม่ให้กับตน ตลอดหลายวันมานี้เฟิ่งจูหลานลอบสืบความดูแล้ว พบว่าในยุคสมัยนี้ทาสทุกคนหากมีเงินมากพอก็สามารถไถ่ตัวจากการเป็นทาสได้ ต่อให้จะเกิดเป็นทาสแต่กำเนิดก็ตาม นางจึงมีความคิดว่า ก่อนที่นางจะกลับไปยังโลกปัจจุบัน นางก็อยากจะช่วยไถ่ตัวถงเสี่ยวปลดแอกให้นางเปลี่ยนจากทาสกลายเป็นสามัญชน ได้ทำมาหากินด้วยตนเองได้ และไม่ต้องไปเป็นทาสผู้ใดอีก เพราะตลอดเวลาที่นางมาอยู่ในร่างนี้ ถงเสี่ยวก็ดูแลนางเป็นอย่างดี นางจึงอยากตอบแทนสาวใช้น้อยผู้นี้บ้าง

“รับเอาไว้เถอะ เผื่อเจ้ามีโอกาสได้ใส่ ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากข้า เจ้าอยู่กับข้ามาก็นาน แต่ข้ากลับพาเจ้ามาลำบากสารพัด”

“คุณหนูอย่ากล่าวเช่นนี้ นี่เป็นหน้าที่ของบ่าวนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย บ่าวก็จะอยู่ข้างกายคุณหนูไปชั่วชีวิต”

“รู้แล้วๆ พวกเราไปแวะร้านขนมสักหน่อยเถอะ”

เมื่อจัดการเรื่องที่ร้านตัดเสื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งจูหลานก็จ่ายเงินและบอกว่าให้เจ้าของร้านนำชุดใหม่ไปส่งให้นางที่บ้านสวนเกษตรของตระกูลเฟิ่ง จากนั้นนางก็พาถงเสี่ยวไปที่ร้านขนม และเดินดูนั่นดูนี่ จนมาสะดุดตาเข้ากับร้านค้าร้านหนึ่ง

ร้านค้าแห่งนี้มีขนาดพอเหมาะพอดี ไม่เล็กเกินไปและไม่ใหญ่เกินไป อีกทั้งทำเลที่ตั้งก็อยู่ในที่ที่ผู้คนสัญจรไปมาอย่างพลุกพล่าน ไม่เพียงเจ้าของเดิมยังประกาศขายร้านค้าในราคาห้าร้อยตำลึงอีกด้วย

ราคานี้ออกจะแพงถูกไปเสียหน่อยสำหรับร้านค้าที่มีทำเลทองเช่นนี้ เฟิ่งจูหลานมีท่าทีครุ่นคิด แม้แต่ถงเสี่ยวเองก็ยังบอกนางว่ามันถูกเกินไปจนน่าสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นเฟิ่งจูหลานกลับชอบร้านนี้อย่างยิ่ง เพราะถูกใจทำเลร้านค้าและบรรยากาศโดยรอบ เฟิ่งจูหลานมีท่าทีครุ่นคิด ในขณะที่นางกำลังคิดไม่ตก กลับมีเสียงของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“แม่นางคนงาม เจ้าสนใจร้านนี้หรือ?”