บทที่ 4-2 ดึงวิญญาณกลับเข้าร่าง

เฟิ่งจูหลานเอ่ยวาจาประชดประชันเขาอีกรอบ ทำเอาเซี่ยเสวียนเย่ถึงกับเถียงไม่ออก คราวนี้เขาพลาดไปจริงๆ คิดแต่จะหาทางให้คนรักกลับมา จนลืมเรื่องอื่นไปเสียสนิทใจ สุดท้ายนักพรตก็ถูกจับ เหล่าชาวบ้านต่างประนามความชั่วช้าของมันชาวบ้านบางคนที่บุตรสาวหายตัวไปก็รีบมาดูศพ เจ้าหน้าที่ทางการรีบนำศพเหล่านั้นไปตรวจสอบจนพบว่าเป็นร่างของใครบ้าง จากนั้นก็ส่งศพคืนให้ญาตินำกลับไปทำพิธีที่บ้าน เฟิ่งจูหลานรู้สึกสะเทือนใจอย่างมากเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวหันมามองเซี่ยเสวียนเย่ที่ยืนอยู่ก่อนจะเอ่ย

“ไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ ต่อไปนี้คงเชื่อใจนักพรตคนไหนไม่ได้อีกแล้ว เอาไว้ค่อยหาหนทางใหม่ก็แล้วกัน”

เซี่ยเสวียนเย่หันมามองเฟิ่งจูหลานก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย อยู่ๆ เขาก็เห็นว่าใบหน้าของนางแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ไวกว่าความคิดเขาจึงยื่นมือมาแตะหน้าผากของนางก่อนจะพบว่าตัวนางร้อนอยู่มาก คาดว่าคงจะป่วยไข้เพราะถูกแส้ฟาดหลังเป็นแน่ เฟิ่งจูหลานตกใจไม่น้อยเมื่อถูกเขาสัมผัสตัวเช่นนี้ นางพยายามไม่คิดสิ่งใดเกินเลยเพราะอย่างไรนางก็รู้ตัวดีว่าคนที่เขารักไม่ใช่นาง

“เจ้าไม่สบายแล้ว ต้องรีบไปหาท่านหมอก่อน”

ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาก็ช้อนอุ้มร่างนางไปขึ้นรถม้าทันที เฟิ่งจูหลานถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก นางคิดจะปฏิเสธเขาแต่ลำคอกลับแห้งผากขึ้นมาเสียอย่างนั้น ระหว่างที่นั่งอยู่ในรถม้าเขาคอยหาผ้าชุบน้ำมาช่วยเช็ดตามใบหน้าให้นางอย่างเอาใจใส่

จนกระทั่งมาถึงโรงหมอ ท่านหมอก็รีบตรวจดูอาการของนางและจัดยาให้นางหลายเทียบ แล้วยังมอบยาลดไข้อย่างดีให้นางดื่มกินอีกด้วย เพียงไม่นานไข้ของนางก็ทุเลาลง ไม่เพียงเท่านั้นท่านหมอยังมอบยาทาให้กับนางเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดรอยแผลเป็นตามมาในภายหลัง ด้านเซี่ยเสวียนเย่นั้นเพราะเขาฝึกฝนทหารมานาน และแรงที่นางใช้ตีเขาก็ไม่ได้แรงมากนัก บาดแผลเพียงเท่านี้จึงไม่ระคายผิวของเขาเลยแม้แต่น้อย

เขารีบมาส่งนางที่บ้านสวนเกษตรของตระกูลเฟิ่ง ก่อนจะกำชับให้นางดูแลตนเองให้ดี เฟิ่งจูหลานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกลับมานอนพัก เพราะนางกินยาตรงเวลา และได้นอนพักเต็มที่ ทำให้ไม่กี่วันร่างกายของนางก็เข้าที่เข้าทาง ประจวบเหมาะกับที่เฟิ่งหลิงหลงส่งเงินมาให้กับหรงหมัวหมัวแล้ว และยังเขียนจดหมายมาด้วย เฟิ่งจูหลานเปิดอ่านเพียงไม่กี่ประโยคก็จัดการเผาจดหมายฉบับนั้นทิ้งไปเสีย และยังจัดการจับตัวคนที่มาส่งจดหมายไปขังรวมเอาไว้กับหรงหมัวหมัวอีกด้วย

ตอนนี้นางกำลังอารมณ์ดีเรื่องเงินที่เฟิ่งหลิงหลงส่งมามากกว่า เงินจำนวนห้าร้อยตำลึงนี้ รวมไปถึงเครื่องประดับเงินทองหลายชิ้น มันตกเป็นของนางแล้ว ในเมื่อคนพวกนั้นใช้เล่ห์เหลี่ยมกับนางก่อน เช่นนั้นนางก็จะใช้เล่ห์เหลี่ยมกลับไปบ้าง

เมื่อหายจากอาการป่วยไข้แล้ว นางก็สั่งให้ถงเสี่ยวไปซื้อไข่มุกมาเพิ่ม จากนั้นนางก็ทำแผ่นมาร์กหน้าออกมาหลายสิบกระปุก และนำไปแจกจ่ายให้กับเหล่าคุณหนูบ้านใกล้เรือนเคียงได้ทดลองใช้โดยไม่คิดเงินสักอีแปะเดียว เหล่าคุณหนูพวกนั้นตอนแรกเริ่มยังคงไม่ไว้วางใจที่จะทดลองใช้ แต่เมื่อเปิดกระปุกออกก็พบว่ากลิ่นของมันหอมมาก จึงลองใช้ดูและพบว่ามันดีมากจริงๆ อีกทั้งยังไม่เคยมีใครทำมาร์กหน้าเช่นนี้ขายมาก่อน พวกนางจึงติดใจและมาถามซื้อ ซึ่งเฟิ่งจูหลานก็ทำขายในราคาที่แตกต่างกันไป กระปุกเล็กยี่สิบอีแปะ กระปุกใหญ่หนึ่งตำลึง เหล่าคุณหนูที่บ้านฐานะปานกลางจึงซื้อกระปุกเล็กไปใช้ก่อน ส่วนคุณหนูที่มีฐานะดีหน่อยก็ซื้อกระปุกใหญ่ติดไม้ติดมือกันไปคนละหลายกระปุก

เพียงไม่นานนางก็ได้กำไรก้อนแรกมาไว้ในกำมือ แม้จะไม่มากมายนักแต่ก็พอเป็นทุนรอนในการทำอาชีพต่อไป

เยี่ยมไปเลย! ยามนี้นางพอจะมีทุนน้อยๆ ที่จะผลิตสินค้าใหม่ออกมาวางขายแล้ว แต่จะว่าไปต้องมีหน้าร้านเพื่อวางขายสินค้าจะได้มีคนรู้จักมากขึ้น มิสู้วันพรุ่งนี้ลองไปเดินเล่นในตลาดสักหน่อย เผื่อจะเจอลู่ทางทำมาหากินและขยายธุรกิจให้กว้างขวางมากยิ่งขึ้น!