บททั้งหมดของ รพีเร้นรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

นภัสวรรณอยากจะเป็นลมอีกรอบ หล่อนฟื้นเพราะได้ยินเสียงทะเลาะกัน พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นจะๆ เลยว่าเจ้าลูกชายตัวดีกำลังรังแกเด็กสาว เจ้าลูกคนนี้มันห่ามเกินไป ต่อหน้าต่อตาหล่อนแท้ๆ แม้ว่าจะเป็นแม่ก็เถอะ ยังทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงได้ลงคอ“เพียงขวัญ ลูกไปพักก่อน แม่ขอคุยกับรพีหน่อย”“ค่ะ” เพียงขวัญยกมือขึ้นปาดริมฝีปากของตนเอง แล้วเดินออกไป รพีมองตาม คาดโทษไว้แล้วว่าคืนนี้จะต้องสั่งสอนเสียให้เข็ดเพี๊ยะ!ยังไม่ทันจะพูดอะไร ฝ่ามือเพชรฆาตของมารดาก็ประทะกับใบหน้าสากๆ หยาบๆ ปนด้านเสียแล้ว รพีเอามือลูบแก้มตัวเองป้อยๆ“แม่…”“สอนเท่าไหร่ไม่รู้จักจำ ต่อหน้าต่อตาแม่เลยนะ ทำไมถึงทำแบบนี้”“ก็แม่เด็กนั่นมันดื้อ บอกอะไรไม่รู้จักฟัง” รพีบอก แม่เขาตบทีปากแตกเลยแฮะ“ถึงจะดื้อยังไงลูกก็ไม่ควรทำแบบนั้น มัน…”“มันไม่เป็นสุภาพบุรุษ… แม่จะบอกกับผมอย่างนี้ใช่ไหม”“ก็รู้นี่…”“ครับ ผมรู้ แต่ผมขอยกเว้นยายเด็กดื้อนี้ไว้สักคนก็แล้วกัน”“ถามจริงๆ เถอะ ลูกรักเพียงขวัญเหรอถึงได้ทำอย่างนั้นกับเค้า” นภัสวรรณเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง“ผมไม่รู้”“ไม่รู้แล้วทำทำไม”“ก็เค้ามาท้าทายผม…”“แม่ไม่เข้าใจ!”“อย่าให้ผมต้องอธิบายอะไรมาก

เสียงนกร้องในยามเช้าตรู่ เพียงขวัญค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา แม้ว่าจะง่วงสุดๆ แต่ภาระหน้าที่ยังต้องดำเนินต่อไป เธอแกะมือเขาออกจากตัว รพีไม่สนกลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก“ปล่อยนะคะ”“ไม่ปล่อย จะทำไม” คนเกเรหาเรื่องทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่“หนูจะไปอาบน้ำ”“อาบทำไม ตัวยังไม่เห็นเหม็นเลย นอนก่อนสิ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ” เขาประท้วง“ไม่เอาแล้วค่ะ หนูต้องรีบตื่นไปดูแม่ แล้ววันนี้ต้องไปทำงานด้วย”“ไม่ต้องไป ลาหยุดพักผ่อน” คนบ้าอำนาจออกคำสั่งจนเคยชิน รพีทำหน้าดุใส่เธออีกด้วยเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะดื้อใส่เขา“ไม่เอา…”“เลิกดื้อสักเรื่องได้ไหม คนบ้าอะไรดื้อด้านจริงๆ เลย ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำตามนั้น บอกให้ลางานก็ต้องลา บอกให้แต่งงานก็ต้องแต่ง” เขาลุกขึ้นนั่งเอามือเสยผมอย่างหงุดหงิดใจ เพียงขวัญลุกขึ้นนั่งตาม เธอถอนหายใจดังเฮือก“ทำไมพี่รพีต้องให้หนูแต่งงานกับพี่ด้วย”“ยายเบื๊อกนี่ถามอะไรแปลกๆ แล้วไม่ดีหรือไงที่ฉันคิดจะรับผิดชอบเธอ” รพีหันไปถาม รู้สึกประสาทเสียขึ้นมาอีกรอบ เพียงขวัญมุ่นหัวคิ้วขึ้น เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง“ดีไหม… หนูก็ไม่รู้ แต่พี่ไม่ได้รักหนู พี่จะแต่งงานกับหนูทำไม” เพียงขวัญเข้าสู่โหมด

รพีพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้าในรถกระบะสีดำของเพื่อน ศักดิ์สิทธิ์เหล่ตามองคนที่ตั้งใจจะเลิกบุหรี่ขั้นเด็ดขาดแล้วก็อมยิ้ม“ไม่คิดว่าสาวน้อยคนนั้นจะทำให้แกตัดสินใจจะเลิกบุหรี่จริงๆ จังๆ”“ไม่เลิกคงไม่ไหว รำคาญตายชัก ได้กลิ่นนิดหน่อยจามจนจมูกแดง”“อืม… ตอนจะเอานี่คงเสียอารมณ์แย่” ศักดิ์สิทธิ์คิดภาพตาม รพีอยากจะกระโดดเตะมันสักป้าบ ข้อหาเสือกไม่เข้าเรื่อง“มึงนี่นะ เสือกไม่เข้าเรื่องจริงๆ เลย”“เอาน่า… เสือกพอเป็นกระสัย”“เลิกเสือกเรื่องของกูแล้วมาเฝ้าโจรดีกว่า ไอ้เด็กนั่นมันไม่ยอมเลิกเลยจริงๆ” รพีบ่น สูบบุหรี่พลางจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่หน้าละม้ายคล้ายกับเมียเขาไม่มีผิด“ไหนบอกให้เมียมึงสั่งให้น้องเลิกส่งของแล้วไง”“ก็บอกไปแล้ว แต่มันคงดื้อ” รพีถอนหายใจ และเพราะเป็นห่วงนี่แหละ เขาเลยต้องขอเจ้าเพื่อนรักตามมาดูการปฏิบัติภารกิจของตำรวจด้วย ศักดิ์สิทธิ์ได้เบาะแสมาว่าวันนี้จะมีการนัดส่งของผิดกฎหมายกันที่โกดังเก็บไม้เก่าในดอยสะเก็ด พอรู้ว่าเป็นน้องชายของเพียงขวัญเขาเลยยกเลิกการสอนแล้วมาเฝ้าจับโจรกับเขาด้วย แม้จะรู้ว่าไม่ควรช่วยเหลือคนผิด แต่ก็สงสาร บ้านของเพียงขวัญยากจน ที่พริษฐ์ทำก็น่าจะเป็นเพรา

พริษฐ์ขี่มอเตอร์ไซด์ไปเรียนตามปกติ ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปี 3 แล้ว ปีหน้าก็จะฝึกงานแล้วเรียนจบ เขาอยากจะมีงานดีๆ ทำ อยากหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อที่จะให้ครอบครัวสุขสบาย พริษฐ์ขับมอเตอร์ไซด์ไปเรื่อยๆ ตามทางขึ้นเขาลงเขาเพราะบ้านอยู่บนดอย ต้องขี่มอเตอร์ไซด์ไปเรียนไกล ช่วงทางแยก จู่ๆ ก็มีรถตู้ขับตัดหน้า ทำให้พริษฐ์ต้องหักหลบล้มทั้งคนทั้งมอเตอร์ไซด์คันเก่า เขาถอดหมวกกันน็อกอย่างหัวเสีย เพราะชุดนักศึกษาเปรอะเปื้อนไปหมด“ขับรถภาษาอะไรวะ” พริษฐ์ถามทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลุกขึ้นยืน รู้สึกชาไปหมดทั้งตัว ประตูรถตู้เปิดออกมา มีชายฉกรรจ์สามคนลงมาจากรถ พวกมันตรงเข้ามาจับตัวพริษฐ์ขึ้นรถตู้ไปอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย! ปล่อยนะ!”พริษฐ์พยายามต่อสู้ดิ้นรน แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงพวกนั้นได้ มันใช้ของแข็งทุบบริเวณต้นคอทีเดียวพริษฐ์ก็สลบล้มลงหมดแรงต่อสู้ขัดขืน“ไปๆ ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า”เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่เพียงขวัญกำลังนั่งตัดเล็บให้นภัสวรรณ แม้ว่าจะเอาเฝือกออกแล้วแต่ยังขยับได้ไม่ค่อยถนัดนัก รพีนั่งมองหญิงสาวแล้วก็อมยิ้มไม่เลิก หากเขาจะเลือกเมียสักคน ก็คงต้องเป็นคนที่เขาจะวางใจฝากชีวิตแม่ไว้กับผู้หญิงคนนั้นได้“ใครโท

พริษฐ์ฟื้นขึ้นในอีกสองวันถัดมา เขานอนหลับเป็นตายอยู่ที่โรงพยาบาล ระหว่างนี้เพียงขวัญเป็นผู้ดูแลน้องชายตัวเองทุกอย่าง พอฟื้นขึ้นมาภาพแรกที่พริษฐ์เห็นคือเพียงขวัญกับรพีที่จ้องมองเขาด้วยความเป็นห่วง“พี่เพียง” เสียงแหบแห้งดังออกมาจากลำคอ เพียงขวัญยิ้มออกทันทีที่เห็นน้องชายตัวเองฟื้น“พริษฐ์ เป็นยังไงบ้าง พี่เป็นห่วงเรามากๆ เลย” เพียงขวัญรีบเข้าไปประคองตัวพริษฐ์ให้ลุกขึ้นพร้อมกับปรับเตียงไฟฟ้าขึ้นด้วย“ผม… ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” พริษฐ์กวาดสายตามองรอบๆ ตัว พอรู้ว่าเป็นโรงพยาบาลเขาก็พยายามนึกทบทวนตัวเอง แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก“มีคนเอานายมาส่งที่หน้าบ้าน ตอนนั้นสภาพนายแย่มาก พี่กับเพียงขวัญเลยพามาโรงพยาบาล สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่” รพีถาม พริษฐ์นิ่ง หลุบสายตาลงต่ำ ไม่ยอมตอบ รพีกับเพียงขวัญสังเกตเห็นว่ามือและตัวของพริษฐ์สั่นเบาๆ“เกิดอะไรขึ้น บอกกับพี่หน่อยได้ไหม”“ผม…”“หมอตรวจเจอสารเสพติดประเภทเฮโรอีนในร่างกายของนาย…”“ผมถูกลูกน้องพี่วีร์จับตัวไป พี่วีร์ซ้อมผม โกรธผมมากที่ผมไม่ยอมทำงานส่งของให้พี่วีร์ต่อ แล้วพี่วีร์ก็เอาเข็มมาฉีดยาอะไรไม่รู้มาฉีดที่แขนของผม ตอนนั้นผมทรมานมาก เจ็