บททั้งหมดของ รพีเร้นรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“อิ๊ด... อิ๊ดไอ้อี...” ด้วยความที่พูดไม่ชัด ทำให้ยายเปล่งเสียงไม่ได้ เพียงขวัญขมวดคิ้วขึ้นก่อนจะนึกอะไรออก เธอมองไปที่ห้องครัวแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมา เข้าแอพพลิเคชั่นโน้ต ให้ยายใช้มือข้างซ้ายจิ้มตัวอักษร แม้จะเป็นข้างที่ไม่ถนัดนัก แต่ก็ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะสื่อสารกับหลานรักเพียงขวัญอ่านประโยคที่ยายพิมพ์เสร็จแล้ว เธอเบิกตากว้างแล้วหายใจหอบถี่ ใจเต้นรัวแรง มือไม้เย็นเฉียบสั่นระริกไปหมด“ทำอะไรกันอยู่สองคนยายหลาน” บัวระวงออกมาจากห้องครัว เพียงขวัญรีบเปลี่ยนมาเป็นแอปพลิเคชันที่มีคลิปวิดีโอตลกๆ“เปิดคลิปตลกให้ยายดูค่ะ เพียงรู้ว่ายายชอบดูคลิปหมาคลิปแมวตลกๆ” เธอรีบบอก แต่หลบสายตาไม่กล้าสบตามารดา“อื้ม ปกติแม่ก็เปิดให้ดูตลอด ไปๆ มาๆ แม่ล่ะอยากจะซื้อโทรศัพท์มือถือให้ยายสักเครื่องนึงเลย เอาไว้ให้ยายดูตอนที่เหงาๆ ดีไหม” บัวระวงถาม ยายส่ายหน้า“ไม่ดีหรอกเหรอ นึกว่าแม่จะชอบเสียอีก”“แม่ป้อนข้าวยายหรือยังคะ” เพียงขวัญเปลี่ยนเรื่องคุย“ยังเลย เพิ่งจะทำกับข้าวเสร็จเนี่ยแหละ”“เดี๋ยวหนูป้อนข้าวให้ยายเองค่ะ แม่ไปพักเถอะนะ”“เอาอย่างนั้นเหรอ ทำไมเราไม่พักล่ะ ปกติก็ทำงานทุกวันตั้งแ

รพีมาหาเพื่อน เพื่อนเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอหญิงสาวนั่งคุยกระหนุงกระหนิงกับไอ้เสี่ยร่างท้วมนี่ เขาสั่งไม่ให้คุยไม่ให้คบหาสมาคมกับมัน แต่เธอก็ไม่ฟัง ไม่เชื่อในคำเตือนเขาเลยแม้แต่น้อย“พี่รพี!”“กลับบ้านเดี๋ยวนี้!” คำสั่งเสียงดังทำให้เพียงขวัญใจกระตุกไปชั่วขณะ ก่อนที่จะประคับประคองจิตใจตัวเองให้หนักแน่นในเป้าหมายที่ต้องการ“ไม่ค่ะ”“ฉันสั่งให้กลับบ้าน!”“มีสิทธิ์อะไรมาสั่งเพียงขวัญ ในเมื่อเพียงขวัญเต็มใจที่จะมากับผม” วีร์ลุกขึ้นยืนถามเสียงดังลั่นร้าน ตอนนี้เพียงขวัญอายเหลือเกิน แต่ก็ต้องทนเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับเหตุการณ์ที่เริ่มจะบานปลายตรงหน้านี้ดี“สิทธิ์ความเป็นผัวไงล่ะวะ!” รพีตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อวีร์อย่างเหลืออด เพียงขวัญชะงักค้างด้วยความอึ้งครู่หนึ่งก่อนที่จะเข้าไปดึงตัวรพีออกมา“พี่รพี! อย่าค่ะ”“รู้แล้วใช่ไหมว่ากูมีสิทธิ์อะไร ทีหลังอย่ามาสะเออะแดกข้าวกับเมียคนอื่น ไม่อย่างนั้นจะตายไม่รู้ตัว!” รพีชี้หน้าวีร์ด้วยความเกรี้ยวกราด“บ้า! บ้าไปแล้ว! เพียงขวัญไปเป็นเมียมึงตั้งแต่เมื่อไหร่!”“กูก็จำวันไม่ได้แล้วเหมือนกัน” รพีตอบอย่างกวนอารมณ์ขั้นสุด เพียงขวัญรี

พอมาได้ยินประโยคนี้เข้า ทำให้เพียงขวัญต้องนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวนตัวเองอีกรอบ จริงๆ แล้วเธอไม่ได้มีใจให้กับวีร์ แต่ที่ทำไปเพราะต้องการรู้ให้แน่ชัดว่าวีร์ทำธุรกิจอะไรกันแน่ งานที่วีร์ให้พริษฐ์ทำนั้นคืออะไร ถ้าเป็นสิ่งผิดกฎหมายอย่างที่ยายบอกเธอจะได้หาวิธีจัดการกับน้องชายตัวเองถูก ตอนนี้เธอไม่ได้ห่วงความเป็นความตายของตัวเอง เธอเป็นห่วงน้องชายและครอบครัวมากกว่า ถ้าเธอทำตามที่รพีบอกเท่ากับแผนการและความพยายามที่ทำมาเท่ากับศูนย์รพีเห็นหญิงสาวนิ่งไป จึงปล่อยเธอแล้วพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างซังกะตาย หันหลังจะหนีไปนั่งพัก แต่แล้วสายตาอันว่องไวกลับเห็นเงาสีดำพาดขวางทางเดิน เป็นเรือนร่างอรชรของหญิงสาวที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก รพีใจกระตุกเหมือนจะหยุดเต้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ลำคอแห้งผากไปหมด“ถ้าพี่รพีต้องการให้หนูใช้หนี้ หนูก็จะใช้หนี้ให้พี่รพีตอนนี้” เสียงสั่นๆ ของเพียงขวัญเอ่ยขึ้น รพีกำมือแน่นแล้วหลับตาลงข่มอารมณ์ที่กำลังเดือดปะทุในอกให้เบาลง“เธอกำลังทำบ้าอะไร” เขากัดฟันถาม“หนูจะไม่ยอมเลิกยุ่งกับพี่วีร์ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม” เธอยืนกราน และนั่งทำให้รพีสติแตกอารมณ์กระเจิง เขาหันไ

เพียงขวัญค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังได้กลิ่นหอมจนท้องไส้เริ่มปั่นป่วน ความอบอุ่นของอ้อมกอดชายหนุ่มหายไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ไม่เจอเขาแล้ว เพียงขวัญลุกขึ้นนั่งด้วยความอ่อนล้าเจ็บจี๊ดๆ ที่ความสาวของตัวเอง ขาทั้งสองข้างของเธอยังคงอ่อนแรงปนสั่นๆ ลุกขึ้นไม่ไหว เมื่อคืนหลังจากที่เขาปล่อยน้ำรักใส่เธอในลำธาร เขาก็อุ้มเธอมานอนกกกอดกันข้างกองไฟ รพีไม่ได้ทำอะไรเธออีก อาจเป็นเพราะเวทนาในสภาพหมดแรงแทบเป็นลมก็อาจจะเป็นได้เธอเห็นปลาตัวใหญ่ถูกปิ้งอยู่บนกองไฟ แต่คนไปหาปลานี่หายไปไหนไม่รู้ เสื้อแจ็คเก็ตของเขายังคงเป็นผ้าชิ้นเดียวที่ปกปิดร่างกายของเธออยู่ในขณะนี้ ส่วนเสื้อผ้าที่เหลือเขาเอาไปผึ่งที่ราวไม้ข้างๆ กองไฟ โชคดีเหลือเกินที่รพีเป็นผู้ชายที่ออกเดินป่าจนคล่องแคล่ว ไม่เช่นนั้นเธออาจจะเป็นลมเพราะหิวน้ำตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว“ปลาสุกแล้ว ไปกินสิ” น้ำเสียงห้วนๆ ดังมาจากด้านหลัง เขาเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกล้วยสุก เพียงขวัญก้มหน้าลง ยังไม่กล้าสบตาเขา เมื่อคืนนี้เกมรักของเขานั้นร้อนแรงเสียจนเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง ภาพฉากรักในท่วงท่าต่างๆ ยังคงติดตาติดใจเธออยู่ในตอนนี้“มัวแต่นั่งหน้าแดงอยู่นั่นแหละ ไปก

ระหว่างทางกลับบ้าน รพีกับเพียงขวัญไม่ได้คุยอะไรกัน เพราะหญิงสาวมัวแต่สับสนกับความรู้สึกตัวเองและไม่รู้ว่ารพีจะดำเนินการกับเธออย่างไรต่อไป รู้เพียงว่าอยากจะหายไปจากโลกนี้เสียเดี๋ยวนี้ พอขับรถมาถึงบ้าน เพียงขวัญก็รีบลงจากรถทันที“จะรีบไปไหน” รพีถามเสียงเข้มทำหน้าดุ เพียงขวัญค่อยๆ หันไปหาชายหนุ่ม“ไปพักค่ะ”“อย่าเพิ่ง”“พี่รพีมีอะไรกับหนูอีกคะ” เธอถามน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน หน้าตาอิดโรย“ไปหาแม่กับฉันก่อน”“ไปทำไมคะ”“แม่จะได้เชื่อว่าฉันดูแลเธอให้ปลอดภัยดี ไม่ได้ปล่อยให้เธอเป็นอันตรายอะไร”“เฮอะ!” เธอทำเสียงขึ้นจมูก ใช่… เขาดูแลเธอให้ปลอดภัยดี ดีมาก!“มีกระดูกไก่ติดคอหรือไง ไป… เข้าไปในบ้าน ไปหาแม่พร้อมฉัน” รพีไม่พูดเปล่ายังจูงมือเธอเข้าไปในตัวบ้านด้วย เพียงขวัญหน้ามุ่ยเดินตามเข้าไปต้อยๆ จนถึงห้องพระ รพีเคาะห้องสองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป เห็นผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้านั่งสวดมนต์ไหว้พระอยู่“แม่ครับ” รพีเรียกเบาๆ นภัสวรรณหันมา น้ำตารื้นเต็มหน่วย“รพี” นภัสวรรณค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น เพราะขายังใส่เฝือกอยู่ รพีเข้าไปประคองและสวมกอดมารดาไว้แน่น“โชคดีเหลือเกินที่ลูกไม่เป็นอะไร เมื่อคืนพอรู้ข่าวแม่ก็ไม