บททั้งหมดของ รพีเร้นรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

91

บทที่ 11 ยายจ๋า

เพียงขวัญบอกทางไปบ้าน รพีขับรถมาจอดเทียบหน้าบ้านแห่งหนึ่ง มองเข้าไปในตัวบ้านแล้วรู้สึกหดหู่เป็นที่สุด บ้านไม้สองชั้นค่อนข้างเก่าทรุดโทรม เพียงแต่ยังคงความสะอาดสอ้านไม่สกปรก บ่งบอกให้เห็นว่าผู้อาศัยยังคงใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี ข้างบ้านมีมอเตอร์ไซด์คันเก่าจอดอยู่สองคัน มีรถเข็นอีกหนึ่งคัน“นี่บ้านเธอเหรอ”“ค่ะ” เธอตอบก่อนจะลงจากรถไป รพีลงจากรถแล้วเดินตามเข้าไปยังตัวบ้าน เงยหน้ามองหลังคาพอจะรู้ว่าผ่านการอุดรูรั่วน้ำฝนมาพอสมควร หลังคาสังกะสีขึ้นสนิมผุหลายชิ้น เขาเดินตามเข้าไปในบ้านบ้านไม้สองชั้นหลังค่อนข้างใหญ่ มีฝั่งหนึ่งที่ยกสูงมีใต้ถุนไว้ให้ตั้งแคร่นั่งเล่น รพีเดินเข้าไปในตัวบ้าน เห็นเพียงขวัญทรุดกายนั่งข้างหญิงชราที่เป็นผู้ป่วยติดเตียง มือเล็กกำแน่นที่มือเหี่ยวย่น“ยายจ๋า หนูมาหายายแล้วนะคะ เป็นยังไงบ้างคะ หนูคิดถึงยายเหลือเกินค่ะ” เพียงขวัญน้ำตาซึม ภาพที่เห็นทำให้รพีรู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก“อายอะอายอี” หญิงชราพยายามจะพูด แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นได้ยินไม่ชัดสักเท่าไหร่ ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็มีหญิงวัยกลางคนเดินออกมาพร้อมกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนู“สวัสดีค่ะ” หล่อนเอ่ยทักเขา รพียกมือไหว้“สวัสดี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 12 หวั่นไหว

“ฉันขอโทษที่ถามคำถามนี้ออกไป มันทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า” รพีถามด้วยความเป็นห่วง เขาเอื้อมมือไปจับมือเล็กแต่ก็ลืมไปว่ามันเปื้อนข้าวเหนียวกับน้ำพริก เพียงขวัญชักมือออก ก้มมองมือที่เปื้อนของตัวเอง รพีรู้สึกเขินไม่หยอกที่เล่นบทปลอบได้ทุเรศทุรังนัก“ไม่เลยสักนิดค่ะ เรื่องจริงทั้งนั้นที่หนูพูดไป ตอนนี้พ่อคงไปตกระกำลำบากที่ไหนสักแห่งเหมือนกรรมตามสนองที่ทอดทิ้งลูกเมีย” เธอเปรยขึ้นอย่างไม่ใคร่สนใจไยดีเท่าไหร่นัก รพีพยักหน้าเนิบๆ“เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ เดี๋ยวจะพาลกินไม่ลงเสียเปล่าๆ”“เปลี่ยนเรื่องคุยก็ดีค่ะ แต่เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับชีวิตของหนูเลยแม้แต่น้อย หนูไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาอันเด็ดเดี่ยว รพียิ้มเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอ“งั้นก็ดี แต่ฉันเบื่อจะคุยเรื่องพ่อเธอแล้ว เปลี่ยนมาเป็นเรื่องที่แม่ฉันให้เงินเดือนเธอดีกว่า ทำไมฉันไม่ยักจะรู้เรื่องอะไรกับเขาเลย” รพีเปรย เพียงขวัญแทบสำลักน้ำหวาน“พี่รพีไม่รู้?”“ไม่รู้”“หนูนึกว่าแม่บอกพี่รพีแล้ว เพราะหนูบอกกับแม่ว่าถ้าจะให้เงินเดือนหนูก็ต้องบอกพี่รพีด้วย พี่รพีโอเคไหมคะที่หนูจะรับเงินเดือน หนูสัญญานะคะว่าถ้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 13 กระดากอาย

เพียงขวัญตื่นขึ้นมาแต่เช้ามืด เพราะจะต้องรีบเตรียมอาหารแล้วก็ดูแลนภัสวรรณในช่วงเช้า มื้อเช้าเธอจึงเลือกเมนูง่ายๆ เป็นโจ๊กหมูหมักใส่ไข่ ขนมปังปิ้งและกาแฟดำของรพี เธอจัดอาหารวางไว้ที่โต๊ะเสร็จเรียบร้อยจึงเดินเข้าไปเคาะประตูห้องนภัสวรรณ“แม่คะ”ไม่มีเสียงขานตอบรับ แต่ประตูกลับเปิด เพราะป้าอ่อนเดินมาเปิด เธอยกมือไหว้สวัสดีแล้วมองเข้าไปในห้อง เห็นนภัสวรรณอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว“อ้าว...”“ป้าจัดการให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ”“เกรงใจป้าอ่อนจังเลยค่ะ คือ หนูอาจจะตื่นสายไปหน่อยเลยมาอาบน้ำให้แม่ไม่ทัน”“เพียงขวัญไม่ได้ตื่นสายหรอกจ้ะลูก แค่แม่ตื่นไวกว่าคนปกติเท่านั้นเอง” นภัสวรรณบอกแล้วถือไม้เท้าเดินกระเผลกออกมา เพียงขวัญรีบเข้าไปประคอง“ไม่เป็นไรจ้ะ แม่เดินเองได้ เพียงขวัญไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวจะไปงานสาย เช้านี้ให้รพีไปส่งแล้วกันนะ”“หนูไปเองก็ได้ค่ะแม่”“จะไปเองได้ยัง บ้านเรามันไกลจากตัวเมืองเป็นชั่วโมง รถราตอนเช้าตรู่ก็หายาก ให้รพีไปส่งน่ะดีแล้ว”“ค่ะ”“ไปเถอะไม่ต้องเกรงใจ”“ขอบคุณมากนะคะ เอ่อ... เช้านี้หนูทำโจ๊กหมูหมักไว้ให้ ไม่รู้จะถูกปากแม่หรือเปล่านะคะ”“ไว้แม่จะลองชิมดูก่อนจ้ะ”“หน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 14 หนี้บุญคุณ

รพีไปรับเพียงขวัญกลับบ้านในช่วงเย็น เขาพาเธอแวะตลาดสดแล้วซื้อผักผลไม้ อาหารสดจำนวนมากกลับไปด้วย สาเหตุเพราะมารดาบังเกิดเกล้าอยากกินเมนูหลายอย่าง ด้วยความเป็นลูกกตัญญูจึงจัดให้ตามความประสงค์ รพีขนของใส่ท้ายรถกระบะแล้วพาเธอกลับบ้าน“พรุ่งนี้หยุดงานไหม” เขาถาม เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์“หยุดค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเตรียมเป็นลูกมือแม่ฉันได้เลย บอกไว้ก่อนว่าถ้าอยู่กับแม่ฉันจะต้องเข้าครัว” รพีบอกเสียงนุ่ม เพียงขวัญหัวเราะคิก“สบายมากค่ะ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องงานบ้านหรือทำกับข้าวหนูทำเป็นอยู่แล้ว ว่าแต่... พี่รพีให้คนมาซ่อมฝักบัวให้หรือยังคะ” เธอถาม รพีชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบ“เออว่ะ... ฉันลืมไปเลยว่าจะต้องซ่อมฝักบัวให้เธอ ยังไงคืนนี้ก็ขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสองก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยให้ช่างไปซ่อม”“อ่า... ก็ได้ค่ะ”เมื่อกลับมาถึงบ้าน เพียงขวัญช่วยรพียกของเข้าไปในบ้าน แม้จะมีแม่บ้านหลายคนช่วยแต่เธอยังกุลีกุจอมาจับโน่นทำนี่ นภัสวรรณเดินกระเผลกๆ ออกมาจากตัวบ้าน หล่อนมองหญิงสาวที่สวมชุดพยาบาลแล้วทำโน่นทำนี่อย่างเอ็นดู“กลับมากันแล้วเหรอ”“ค่ะ”“พรุ่งนี้เพียงขวัญช่วยแม่ทำกับข้าวหน่อยนะ แม่ว่าจะไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 15 ไม่ใช่กิ๊ก ไม่ใช่แฟน

“บางทีผมก็คิดว่าคุณอาจจะใช้งานแฟนผมหนักเกินไป ผมอยากรู้ว่าค่าซ่อมรถของคุณน่ะมันเท่าไหร่กัน ผมจะออกให้เพียงขวัญเอง เพียงขวัญจะได้ไม่ต้องทำงานใช้หนี้คุณ”“ผมไม่คิดว่าคุณจะทุ่มทุนเพื่อยายตัวกะเปี๊ยกมากขนาดนี้ ยอมจ่ายแบบไม่คิดเลยเหรอ” รพีย้อนถาม วีร์หัวเราะในลำคอ“คนเป็นแฟนกันมันก็ต้องดูแลซึ่งกันและกัน ผมไม่ยอมปล่อยให้แฟนตัวเองลำบากหรอก”“บอกว่าเป็นแฟน ถามเค้าหรือยังว่าเค้าตกลงเป็นแฟนกับคุณหรือเปล่า” รพียังคงถามด้วยความยียวนกวนประสาทไม่เลิก คำถามนี้เหมือนจี้ใจดำวีร์เหลือเกิน วีร์สบถในลำคอเบาๆ“คุณเป็นคนอื่น จะไปรู้อะไร!”“อ๊ะ... ผมก็ถามอย่างที่ตัวเองคิดนั่นแหละ ตอนนี้เริ่มดึกแล้ว ผมว่าคุณกลับไปเถอะ” รพีออกปากไล่กลายๆ วีร์ฟึดฟัดเดินออกจากบ้านไปทันที แถมยังเบิ้นรถเสียงดังอีกด้วย“เขากลับไปแล้ว” รพีเปรยขึ้นตามสายลม เพียงขวัญออกมาจากหลังเสา เธอเดินก้มหน้าออกมา เสียงถอนหายใจดังนำมาก่อนตัวเสียอีก“ทีหลังช่วยบอกแฟนเธอด้วยนะว่าอย่ามาหากลางค่ำกลางคืนแบบนี้” รพีบ่น เพียงขวัญเงยหน้าขวับขึ้นมองตาเขียว“หนูบอกแล้วไงคะว่าพี่วีร์ไม่ใช่กิ๊กแล้วก็ไม่ใช่แฟนหนูด้วย!” เธอเสียงดัง รพีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ควักบุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 16 ยานอนหลับ

รพีเห็นเธอไม่ออกมาจึงเดินไปเคาะประตู ครั้นเห็นเธอเงียบจึงคิดว่าตื่นสายเลยพาแม่ไปทำบุญที่วัดก่อน แต่พอกลับมาถามคนรับใช้ ทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเพียงขวัญยังไม่ออกมาจากห้อง ชักเริ่มแปลกใจจึงเดินไปหยิบกุญแจสำรองมาไขพอเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นหญิงสาวนอนอยู่บนเตียง เธอสวมชุดนอนเป็นเสื้อเชิ้ตสีชมพูกางเกงขาสั้น นอนหลับไม่รู้สึกรู้สาก็นึกเป็นห่วง รพีเอามืออังหน้าผาก แต่อุณหภูมิในร่างกายยังคงเป็นปกติดีทุกอย่างจึงสะกิดปลุก“เพียงขวัญ ตื่นได้แล้ว ไหนว่าจะลุกมาช่วยแม่ทำกับข้าวไปวัดไง” รพีเขย่าตัวเธอเบาๆ เพียงขวัญขมวดคิ้วขึ้นพลิกกายนอนหงาย หน้าอกอวบๆ ของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ แถมหัวนมยังชูชันทะลุผ้าบางออกมาอีกด้วย รพีเริ่มร้อนในอกจึงเขย่าตัวเธอให้แรงขึ้นกว่าเดิม“เพียงขวัญ!”“อือ...”“เพียงขวัญตื่นได้แล้ว ปกติเธอไม่ใช่คนตื่นสายแบบนี้นี่ เป็นอะไรไปหรือเปล่า” รพีชักเริ่มเป็นห่วง พลันสายตาว่องไวไปเห็นแผงยาเม็ดเล็กสีฟ้าวางไว้บนหัวเตียง แผงยาอยู่ในซองพลาสติกใส เขาพลิกอ่านรายละเอียดยา พบว่าเป็นยานอนหลับจึงขมวดคิ้วขึ้น“ยานอนหลับ...”“เพียงขวัญ ตื่น!” รพีเขย่าตัวเธอแรงขึ้น ชักเริ่มใจไม่ไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 17 เด็กพี่รพี

“ผมขอตัวไปดูเพียงขวัญก่อนนะครับ” รพีทำท่าจะเดินออกไป แต่นภัสวรรณเรียกไว้ก่อน“ไม่ต้องหรอก ปล่อยให้เค้าได้พักผ่อนดีกว่า อาทิตย์ที่ผ่านมาคงจะทำงานหนัก เราน่ะมาช่วยแม่นี่มา...”“แม่!” รพีเริ่มร้องโวยวายด้วยความขัดใจ ยามถูกมารดาใช้งานในครัวนี่เขามักจะแอบเผ่นหนีเสมอ แต่รอบนี้เผ่นไม่ได้เพราะแม่เขาอยู่ในครัวคนเดียว แถมยังขาหักอีกด้วย“ถ้าไปหามะปรางเมื่อไหร่ อย่าลืมเอาผลไม้จากไร่เราไปฝากด้วยนะ แล้วก็บอกเปรมกับปรายด้วยว่าให้ขึ้นมาหาแม่หน่อย แม่คิดถึงเหลือเกินแล้ว” นภัสวรรณพูดต่อ แต่คำพูดพวกนี้ไม่เข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย“...”“รพี!”“ครับ!” เขาสะดุ้งโหยง“ได้ยินที่แม่พูดหรือเปล่า”“ฮะ? ครับ เมื่อกี๊แม่ว่าอะไรนะ” เขาหันไปหาแม่ พยายามดึงสติตัวเองกลับเข้าหาตัว“แม่บอกว่าถ้าไปหามะปรางเมื่อไหร่ อย่าลืมเอาผลไม้จากไร่เราไปฝากด้วยนะ แล้วก็บอกเปรมกับปรายด้วยว่าให้ขึ้นมาหาแม่หน่อย แม่คิดถึงเหลือเกินแล้ว” นภัสวรรณทวนคำพูด รพีพยักหน้ารับหงึกหงัก“ครับๆ”“เฮ้อ...”“ผมไปตามป้าอ่อนมาช่วยแม่ดีกว่า ลืมไปว่าวันนี้ต้องตามช่างมาเปลี่ยนฝักบัวในห้องน้ำเพียงขวัญ” รพีหาช่องทางให้ตัวเองหลุดจากครัวได้ แม้ว่าใจจริงไม่อยาก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 18 เสน่ห์ปลายจวัก

รพีฟึดฟัดเดินเข้าไปในบ้าน อาหารมื้อเย็นวันนี้มีเพียงขวัญร่วมโต๊ะด้วย เขามองหญิงสาวตาไม่กระพริบ“กินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็กินยานอนพักผ่อนนะ”“ค่ะ”“รพี มากินข้าวสิ ดูสิว่าเพียงขวัญแกะสลักผักผลไม้ไว้ซะสวยเชียว สวยจนแม่ไม่อยากกินเลย เสียดาย...”กร๊วบๆนภัสวรรณพูดยังไม่ทันขาดคำ รพีก็คว้าผักเคียงน้ำพริกขึ้นมาใส่ปากแล้วกัดกร๊วบๆ ผู้เป็นมารดานั่งเหวอ จากนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก นอกจากตั้งหน้าตั้งตากินข้าวไปทีเดียวสองจาน เพียงขวัญกับนภัสวรรณได้แต่นั่งกินเงียบๆ ไม่พูดไม่จา จนรพียกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เรอดังเอิ๊กเป็นสัญญาณว่าอิ่มแล้ว“ปกติแม่ไม่ค่อยทำปลาร้าหลนนี่นา... ทำไมวันนี้ถึงทำเมนูนี้ได้ อร่อยด้วย” รพีถาม นภัสวรรณอมยิ้ม“แม่ไม่ได้ทำหรอก เพียงขวัญเป็นคนทำต่างหาก” หล่อนเฉลย รพีหันหน้าไปมองเพียงขวัญ แทบไม่เชื่อหู ไม่คิดว่าเด็กสาวสมัยนี้จะทำอาหารเมนูยากๆ ได้ด้วย“จริง?”“จริงสิ แม่ไม่ได้โกหก”“จริงๆ มันก็รสชาติงั้นๆ แหละ รสชาติเหมือนที่ขายตามตลาดทั่วไป สงสัยจะใส่ชูรสไปเยอะน่ะสิถึงได้รู้สึกอร่อย คงเป็นเพราะลิ้นชา” รพีว่าไปโน่น มารดาอยากจะเอาตะหลิวเขกหัวเจ้าลูกชายปากมอมเสียที แต่ติดว่าลุกขึ้นเดินไป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19 ประชดประชัน

“พี่รพีเป็นอะไรคะ อยากให้หนูตกลงปลงใจกับเขาหรือไงถึงได้สนับสนุนนัก!” เพราะเธอชักเริ่มรำคาญและหมดความอดทนจึงถามไปตรงๆ รพีไม่ตอบแต่กลับยักไหล่ขึ้นอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น“พี่รพี!”“ถึงบ้านแล้ว” เขาเลี้ยวเข้ามายังตัวบ้าน พอจอดที่หน้าบ้านเขาก็เห็นเบ๊นท์คันงามจอดคู่กับรถอีโคคาร์สีขาวมุก“พูดยังไม่ทันขาดคำ นี่ลงทุนไปรับรถให้เธอถึงอู่เลยเหรอเนี่ย” รพีพูดขำๆ ติดตลก มองดูชายหุ่นเสี่ยใส่ทองเส้นเบ้อเริ่มด้วยความขบขัน เขาเริ่มเดินไปเดินมาเพราะรอเพียงขวัญอยู่นานโข“เฮ้อ...”“ถอนหายใจอะไร รีบลงไปหาเขาสิ อย่าให้เขาต้องรอนาน” รพีดันแขนเธอ หญิงสาวค้อนขวับแล้วเปิดประตูลงจากรถ แต่ตอนปิดประตูหูเขาแทบระบม เพราะเธอเล่นปิดเสียแรงเต็มเหนี่ยวเลยทีเดียว“พี่วีร์” เพียงขวัญเรียกชายหนุ่มที่กำลังสูบบุหรี่ไฟฟ้าอยู่ เขาหันมาแล้วพ่นควันออกไปให้พ้นตัวเพราะรู้ว่าเพียงขวัญไม่ชอบ เธอเคยเตือนเขาเสมอๆ ว่าบุหรี่ไฟฟ้าเป็นสิ่งผิดกฎหมายและยังทำลายปอดอีกด้วย“พี่ไปเอารถมาให้แล้ว”“ขอบคุณมากนะคะ จริงๆ พี่ไม่น่าลำบากเลย...”“พี่ไม่ได้ลำบากอะไรเลย พี่อยากทำให้เพียงขวัญ” เขาเก็บบุหรี่ไฟฟ้าใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาว เ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20 จับจูบ

จากนั้นเพียงขวัญก็ทำหน้าที่อ่านหนังสือให้หล่อนฟัง น้ำเสียงหวานใสกังวาลดุจระฆังทำให้นภัสวรรณรู้สึกดีไม่น้อย หล่อนฟังอย่างเพลิดเพลิน เพียงไม่ถึงสิบห้านาทีก็เคลิ้มหลับไป เพียงขวัญรู้สึกว่านภัสวรรณเงียบไปพักใหญ่ ไม่หือไม่อือเลยละสายตาจากหนังสือ พอเห็นหลับไปเธอจึงดึงผ้าห่มมาคลุมถึงหน้าอกแล้วเก็บหนังสือ ก่อนจะปิดไฟในห้องนอนหญิงสาวลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง แต่แล้วเธอต้องตกใจจนแทบจะร้องกรี๊ดเมื่อจู่ๆ รพีก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เพียงขวัญเอามือทาบอกหายใจหายคอแทบไม่ทัน“ฉันเป็นคน ไม่ใช่ผี ไม่ต้องตกใจขนาดนั้น” รพีทำเสียงดุ เพียงขวัญปาดเหงื่อ“โผล่มาอย่างนี้ ต่อให้เป็นคนก็ต้องตกใจเป็นธรรมดาแหละค่ะ” เธอส่ายหน้าเซ็งแล้วทำท่าจะเดินออกไป รพีขวางทางเดิน“จะไปไหน”“ไปนอนค่ะ” เธอตอบ เขาหัวเราะหึหึในลำคอ“จะไปนอนหรือไปคุยโทรศัพท์กับไอ้เสี่ยนั่น” เขาหาเรื่อง เธอเม้มปากแน่น“หนูจะไปไหนก็เรื่องของหนู หนูจะนอนหรือจะคุยโทรศัพท์ก็เรื่องของหนู ไม่ใช่เรื่องของพี่รพีเลยสักนิด!” เธอว่า รพีจับต้นแขนเธอเต็มแรง“โอ๊ย! เจ็บนะ” เธอเบ้หน้าด้วยความเจ็บ มือเขาหนา ใหญ่ และแรงเยอะด้วย บีบนิดเดียวเหมือนกระดูกจะแหลก“เดี๋ยวนี้ต่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
10
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status