บทที่ 3 รับผิดชอบ

“เอ่อ... คือ...”

“ถ้าไม่อยากตายก็อย่ามีข้อแม้!” ไม่พูดเปล่า รพียังเอามือขึ้นบีบคอหญิงสาวด้วย เธอหายใจติดขัด แม้ว่าเขาจะบีบไม่แรงแต่ก็พอรู้ว่าถ้าเธอปฏิเสธ คอเล็กๆ ของเธอคงแหลกละเอียดคามือเขาเป็นแน่

“มะ... ไม่... ไม่มีค่ะ”

“ดี! ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าเธอต้องมาที่นี่ มาดูแลแม่ฉัน แล้วอย่าคิดเผ่นล่ะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็...” เขาพูดค้างไว้แค่นั้น เธอยกมือไหว้ผงกๆ ทำตัวน่าสงสาร แต่ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ใจอ่อนเลยสักนิด

“ไม่หนีค่ะ ไม่หนีแน่นอน หนูขอตัวก่อนนะคะ” พอเธอสะบัดตัวออกจากการจับกุมของชายหนุ่ม เธอก็วิ่งหนีออกไปทันที แม้ปากจะบอกว่าไม่หนี แต่สองขาวิ่งไม่หยุด ตอนนี้เขายังอารมณ์ไม่ดี ยังคงโกรธเธออยู่ เธอเองก็ไม่พร้อมที่จะรองรับมือเท้าเขาด้วย

โธ่... เป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา ขับรถไปชนแม่เขาทั้งคน แถมยังชนรถเขาด้วย ประเด็นคือนอกจากจะชนแล้วประกันยังไม่รับผิดชอบค่าเสียหายที่นอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลอีกด้วย เพราะเธอยังไม่มีใบขับขี่ ประกันเลยเซย์กู๊ดบายไปทันที ทั้งค่าเสียหายแผงขายของขายผักในตลาดเธอก็ต้องจ่ายเอง รวมทั้งค่าซ่อมรถของตัวเองและของรพีอีก

เพียงแค่คิดน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุดไม่หย่อน เธอเพิ่งเรียนจบมาไม่นาน เพิ่งทำงานได้ไม่ถึง 6 เดือน เงินเก็บที่มีก็ไม่ใช่ว่าจะมีมากนัก เพราะเมื่อเดือนที่แล้วนำเงินเก็บไปดาวน์รถ ตอนนี้ก็เริ่มผ่อนเดือนละหมื่นต้นๆ ไม่นับรวมภาระค่าใช้จ่ายที่บ้านอีก ไม่รู้ว่าค่าซ่อมรถของรพีจะต้องจ่ายเท่าไหร่ คิดคำนวณยังไงก็ไม่มีทางพอ

เพียงขวัญคิดอย่างปลงตก จะขอแม่ก็ไม่ได้ เพราะทุกวันนี้เธอเองยังเป็นกำลังหลักในการหาเงินเลี้ยงครอบครัวอยู่เลย หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้าโรงพยาบาล โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาด้วยความสนใจ

เพียงขวัญรีบตื่นแต่เช้าเพื่อเดินทางเข้ามายังตัวเมือง เนื่องจากบ้านเธออยู่ในอำเภอดอยสะเก็ด บ้านอยู่ติดเขาและติดลำน้ำกวง ตอนนี้เธอเอารถเข้าซ่อมในศูนย์ ยังไม่รู้ว่าจะได้รถเมื่อไหร่ เลยต้องหาที่พักในแถบตัวเมืองเป็นการชั่วคราว หลังจากตัดสินใจเอาเงินเก็บมาดาวน์รถอีโค่คาร์มาหนึ่งคัน เพื่อใช้เดินทางระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลในเมือง เธอเป็นพยาบาลที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ยังตั้งตัวไม่ได้เท่าไหร่ แต่ที่ตัดสินใจซื้อรถเนื่องจากต้องพายายที่ป่วยเป็นอัมพาตไปหาหมอเกือบทุกสัปดาห์ เมื่อคำนวณเงินดูแล้ว เงินค่าจ้างรถที่เรียกมา กับเงินค่าผ่อนรถแบบผ่อนถูกที่สุดก็ใกล้เคียงกัน อีกทั้งยังได้กลับบ้านทุกวัน ไม่ต้องอยู่หอพักข้างโรงพยาบาลอีกด้วย

“เพียงขวัญ” เสียงมารดาของเธอเรียกหลังจากที่ยืนคิดอะไรอยู่เรื่อยเปื่อย น้ำตาใสๆ ไหลอาบนวลแก้มเปล่งปลั่ง

“คะ?” เธอหันไปตามเสียงเรียก

“เรื่องนั้นสรุปว่ายังไง ลูกต้องไปช่วยเขาดูแลแม่ที่โรงพยาบาลด้วยเหรอ” บัวระวง แม่ของเพียงขวัญถามขึ้น

“คงจะต้องเป็นอย่างนั้นค่ะ”

“แล้วลูกจะเอายังไง ตอนนี้ก็ไม่มีรถใช้...” หล่อนถามลูกสาวด้วยแววตาเป็นห่วง

“หนูคงต้องย้ายไปอยู่หอข้างๆ โรงพยาบาลก่อนค่ะ เมื่อคืนหนูโทรไปบอกป้าเจ้าของหอพักแล้ว หนูสามารถไปพักได้ตั้งแต่วันนี้เลย” เธอตอบเสียงแผ่วลง ดวงตามีแต่ความวิตกกังวลเรื่องเงินๆ ทองๆ

“ไปเช่าหอพักอยู่คงต้องเสียเงินหลายบาท...” มารดาบ่นพึมพำเบาๆ แต่ไม่พ้นหูของลูกสาว

“ฮึก... หนูรู้ หนูก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นนี่คะ ตอนนี้เงินเก็บของหนูหมดแล้ว ต้องไปมัดจำค่าหอพักอีก ไหนจะค่าซ่อมรถตัวเองและซ่อมรถป้าที่หนูขับรถชน...” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บัวระวงเห็นลูกสาวน้ำตาไหลไม่ขาดสาย หล่อนจึงดึงตัวลูกสาวเข้ามากอดปลอบประโลม

“จะขายทองไหม ตอนนี้เรามีทองเหลืออยู่ 5 บาท ขายตอนนี้คงได้ประมาณแสนกว่าๆ” บัวระวงเสนอลูกสาว

“แต่นี่คือทองสองเส้นสุดท้ายของเราแล้วนะคะแม่ หนูไม่อยากขาย”

“ถ้าไม่อยากขายแล้วจะทำยังไง ลูกต้องจ่ายค่าซ่อมรถคุณป้าอีกด้วยนะ จะกี่บาทก็ไม่รู้” บัวระวงย้อนถาม ยิ่งทำให้เพียงขวัญกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มือเล็กกำแน่นด้วยความเครียด

“เอาไว้ค่ารักษาพยาบาลออกมาก่อนค่อยว่ากันค่ะ ถ้าเงินเราไม่พอ หนูอาจจะขอผ่อนกับเขาไปก่อน”

“แบบนั้นจะดีเหรอ”

“น่าจะเป็นทางเลือกสุดท้ายที่ดีที่สุดแล้วค่ะแม่”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ”

เพียงขวัญเดินทางมาถึงโรงพยาบาลในช่วงเวลาประมาณ 9 โมงกว่าๆ เนื่องจากเธอต้องแวะหอพักเอาเสื้อผ้าไปเก็บ เธอโทรหารพี เขาบอกเลขห้อง เธอจึงเดินขึ้นไปทันที เธอรู้จักโรงพยาบาลแห่งนี้ดี เพราะเป็นโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่นั่นเอง

“ทำไมมาสาย”

พอเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยแบบพิเศษ เสียงสวรรค์ที่ไม่น่ารื่นหูสักเท่าไหร่ก็ลอยมาทันที

“เมื่อเช้าหนูไปธุระมาค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว ทำหน้าตาสำนึกผิด ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกเห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย

“มีธุระอะไรสำคัญกว่าการที่จะต้องรับผิดชอบการกระทำชุ่ยๆ ของตัวเองด้วยเหรอ” รพีย้อนถาม เพียงขวัญเม้มริมฝีปากแน่น

“มีค่ะ” เธอตอบกลับจ้องตาไม่เกรงกลัวแม้ในใจจะหวาดหวั่นก็ตาม

“อะไร”

“หนูต้องเอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวไปเก็บที่หอพักค่ะ เพราะตอนนี้หนูต้องย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองชั่วคราว...”

“นั่นมันเป็นธุระของเธอ ไม่ใช่ธุระของฉัน” รพีบอกปัดอย่างไม่ใคร่สนใจเท่าไหร่นัก

“พี่จะไม่สนใจเรื่องของหนูแบบนี้ไม่ได้นะคะ พี่รพีต้องฟังหนูและคุยกับหนูให้รู้เรื่องก่อน” เธอเริ่มเสียงดัง เพราะชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทำตัวไร้เหตุผลและเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด

“เสียเวลา! เอ้า... รีบๆ คุยก่อนที่แม่ฉันจะตื่น” เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วเคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ แถมยังนั่งไขว่ห้างเต๊ะท่าอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด

“หนูจะมาดูแลคุณแม่ของพี่ได้เฉพาะตอนที่ไม่ได้ทำงานเท่านั้นนะคะ เมื่อไหร่ที่เลิกงานแล้วหนูจะมาดูแลคุณแม่พี่ทันที” เพียงขวัญบอก รพีนิ่วหน้าขมวดคิ้วขึ้น

“ทำไม...”

“หนูต้องทำงานหาเงินนี่คะ”

“ลาออก... เธอก็ลาออกไปซะสิ!” เขาพูดอย่างไม่ยีหระ เพียงขวัญเบิกตากว้าง

“พี่รพีบ้าไปแล้วหรือเปล่า หนูเป็นกำลังหลักในการหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวนะคะ หนูไม่ได้ทำงานแล้วใครจะหาเงินไปให้ที่บ้าน ใครจะหาเงินส่งเสียน้องๆ เรียนหนังสือล่ะคะ” เพียงขวัญถามเสียงดัง รพีจ้องหน้าหญิงสาว เธอสวมแว่นตากรอบบางสีเงิน แววตาดื้อรั้นกลายๆ ไม่ยอมคนอยู่ภายใต้เลนส์คู่นั้น

“เรื่องนั้นเอาเป็นว่าฉันเข้าใจก็ได้...”

“ส่วนเรื่องค่าซ่อมรถ หนูอาจจะขอผ่อน...” พอมาถึงข้อนี้ เพียงขวัญเริ่มพูดตะกุกตะกัก รพีหนวดกระตุกทันที

“จะบ้าหรือไง!”

“ก็ตอนนี้หนูมีเงินไม่พอ จะเป็นไปได้ไหมคะถ้าหนูจะขอผ่อน...”

“ไม่ได้โว้ย!” รพีสวนกลับทันที ชักเริ่มจะมีข้อแม้มากเกินไปแล้ว เขาลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวแล้วสาวเท้าเข้าไปหาเธอใกล้ๆ เพียงขวัญถอยหลังกรูดอย่างหวาดกลัว

“ได้คืบจะเอาศอก ถ้าไม่มีเงินจ่ายงั้นก็ต้องจ่ายเป็นอย่างอื่น” เขาขู่ฟ่อๆ เพียงขวัญเริ่มตัวสั่น ยิ่งเห็นแววตาดุดันน่ากลัวของเขาด้วยแล้วยิ่งหวาดระแวง

“จ่ายเป็นอย่างอื่น... หมายความว่ายังไงคะ”

“ก็หมายความว่า... เธอต้องตามไปดูแลแม่ฉันที่บ้านจนกว่าแม่ฉันจะถอดเฝือกและหายกลับมาเป็นปกติ หน้าที่ของเธอคือต้องทำอาหารเช้าให้ทุกคนในบ้านกิน ต้องพาแม่ฉันไปอาบน้ำ เข้าห้องน้ำ คอยดูแลไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ” รพีบอก เพียงขวัญกำลังคิดไตร่ตรองข้อเสนอ แต่เขาก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“แต่หนูต้องกลับบ้าน...”

“มันใช่เวลาที่เธอจะเรียกร้องโน่นนี่นั่นไหม ฉันไม่เอาเธอเข้าคุกก็ดีแค่ไหนแล้ว เอ๊ะ! หรือว่าที่จริงแล้วเธออยากจะเข้าไปนอนในซังเต!”