บททั้งหมดของ ทายาทจักรพรรดิมังกร: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลินซีเหยาไม่เคยคิดว่าการเดินทางออกจากหุบเขามังกรเงินจะพานางมาพบกับทายาทแห่งราชวงศ์มังกรดำทองรวดเร็วถึงเพียงนี้เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่ตรงข้ามนาง สีหน้าเรียบสงบ ทว่าพลังมังกรที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้บรรยากาศในห้องรับรองหนักแน่นขึ้นอย่างไม่อาจมองข้ามนางเคยสัมผัสพลังลักษณะนี้จากระยะไกล แต่เมื่ออยู่ใกล้กันจริง ๆ กลับพบว่าภายในพลังสีดำทองนั้นมีบางสิ่งแตกต่างจากที่นางคาดไว้มันไม่ได้มีเพียงความแข็งแกร่งยังมีความรู้สึกคล้ายพลังอีกสายหนึ่งถูกกดเอาไว้ลึกภายใน รอวันที่จะเผยตัวออกมา“องค์ชาย” เหยียนซ่งเอ่ยขึ้น “ให้กระหม่อมจัดที่พักให้นางก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”เฟิงอ้าวเทียนละสายตาจากหลินซีเหยา“จัดห้องพักที่ปีกตะวันตก ให้อยู่ในบริเวณที่ปลอดภัย หากนางต้องการสิ่งใดก็ให้คนจัดหาให้ตามสมควร”“พ่ะย่ะค่ะ”หลินซีเหยาประสานมือคารวะเล็กน้อย“ขอบคุณองค์ชาย ข้าต้องการเพียงที่พักหนึ่งคืนเท่านั้น เมื่อพักจนหายเหนื่อยแล้ว ข้าจะเดินทางต่อ”“เจ้าจะไปที่ใด?”“ข้ายังตัดสินใจไม่ได้”เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย“หากเจ้าตั้งใจกลับไปยังหุบเขาเหมันต์ ข้าเกรงว่าทางนั้นยังไม่ปลอดภัย”“ข้าทราบ แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจกลับไปใน

ระหว่างทางกลับป้อมมังกรเหนือ เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้เอ่ยถึงภาพประตูหินที่ปรากฏขึ้นอีกเลย แต่ความเงียบของเขาไม่ได้หมายความว่าเรื่องนั้นถูกละเลยคำว่า “ผู้สืบสายเลือดทั้งสอง” ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดสิ่งที่อยู่หลังผนึกเรียกเขากับหลินซีเหยาราวกับรู้จักพวกเขามานาน ทั้งที่พวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก หากเสียงนั้นไม่ได้จงใจหลอกลวง ก็หมายความว่าความลับของสายเลือดมังกรดำทองและมังกรเงินอาจเก่าแก่กว่าที่บันทึกของราชวงศ์ระบุไว้มากมู่ชางขี่ม้าอยู่ข้างกายองค์ชาย คอยสังเกตบริเวณโดยรอบเป็นระยะ ส่วนหลินซีเหยาตามหลังทั้งสองอยู่ไม่ไกล นางเก็บเกล็ดเงินไว้ในถุงผ้าและพยายามฟื้นฟูปราณที่สูญเสียไปแม้เกล็ดเงินจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่นางยังรู้สึกถึงความเย็นบางอย่างติดอยู่ในเส้นลมปราณมันไม่ได้ทำให้นางเจ็บปวด เพียงคล้ายมีเงาบาง ๆ ผ่านเข้ามาแตะต้องพลังของนาง ก่อนหายไปอย่างรวดเร็วหลินซีเหยาขมวดคิ้วนางเคยพบพลังมืดมาก่อน แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป พลังที่อยู่ใต้ภูเขาไม่ได้พยายามทำร้ายนางโดยตรง กลับคล้ายกำลังจดจำกลิ่นอายของนางไว้“แม่นางหลิน”เสียงของเฟิงอ้าวเทียนดังมาจากด้านหน้านางเงยหน้าขึ้น พบว่าเขาชะลอม้าลงเพื่

ลมหนาวพัดผ่านป้อมมังกรเหนืออย่างต่อเนื่อง ทว่าความเย็นจากหุบเขาเหมันต์กลับไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้คนในป้อมรู้สึกไม่สบายใจ หลังเกิดเหตุประหลาดในหอคัมภีร์ อักขระป้องกันตามกำแพงบางส่วนเริ่มส่องแสงเป็นระยะ ทั้งที่ไม่มีผู้ใดเข้าไปแตะต้องค่ายกลเหล่านั้นเฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่บนหอเฝ้าระวัง มองยอดเขาที่ถูกหมอกปกคลุมคำเตือนบนตำราเก่ายังคงติดอยู่ในความทรงจำเมื่อจันทร์เงินพบสุริยันมังกร ประตูแรกจะตื่นแต่ผู้เปิดทางมิใช่ผู้ปลดพันธนาการเขาเข้าใจเพียงว่าจันทร์เงินน่าจะหมายถึงหลินซีเหยา ส่วนสุริยันมังกรอาจเกี่ยวข้องกับสายเลือดของตน แต่เหตุใดผู้เปิดทางจึงไม่ใช่ผู้ปลดพันธนาการนั้นยังเป็นปริศนา“องค์รัชทายาท”มู่ชางเดินขึ้นบันไดหินมาหยุดข้างเขา“มีเรื่องจากหอคัมภีร์หรือ”“อู๋เหยียนปิดห้องชั้นในแล้วพ่ะย่ะค่ะ เขายืนยันว่าไม่มีผู้ใดเข้าไปอีก ส่วนอักขระบนปกตำรายังไม่ปรากฏขึ้นซ้ำ”เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า“แล้วเรื่องที่ข้าให้ตรวจสอบบริเวณหน้าผาตะวันออกล่ะ”“เหยียนซ่งส่งคนไปตรวจแล้ว แต่ยังไม่มีใครเข้าใกล้รอยแยก พวกเขาพบว่าหิมะบริเวณนั้นละลายเป็นวงกว้าง ทั้งที่อากาศหนาวจัด และมีรอยเท้าบางอย่างมุ่งลงไปในหุบเขา

เฟิงอ้าวเทียนออกจากป้อมมังกรเหนือพร้อมมู่ชางและหลินซีเหยาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ จุดหมายของพวกเขาคือธารน้ำแข็งทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งแผ่นหยกของราชวงศ์มังกรชี้ว่าอาจมีวิหารจันทราซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งมานานนับพันปี ลมหนาวพัดแรงขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาเดินสูงขึ้นตามแนวเขา หิมะที่ปกคลุมเส้นทางหนาจนแทบมองไม่เห็นพื้นหิน มู่ชางเดินนำหน้า คอยตรวจสอบรอยแยกและเลือกทางที่มั่นคงที่สุด ส่วนเฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยาเดินตามอยู่ไม่ห่าง “อีกนานหรือไม่กว่าจะถึงธารน้ำแข็ง” เฟิงอ้าวเทียนถาม มู่ชางหันกลับมาตอบ “หากไม่มีพายุเพิ่ม อีกประมาณครึ่งชั่วยามพ่ะย่ะค่ะ แต่ทางข้างหน้ามีหน้าผาสูง เราต้องอ้อมไปทางตะวันตก” หลินซีเหยามองยอดเขาที่ถูกหมอกบดบัง “ข้ารู้สึกถึงพลังสีเงินจากข้างหน้า ไม่แรงมาก แต่เหมือนมีบางสิ่งกำลังเรียกเกล็ดเงินของข้า” เฟิงอ้าวเทียนหันมาหานาง “เจ้ารู้สึกถึงอันตรายหรือไม่” “ยังบอกไม่ได้ค่ะ พลังนั้นไม่ได้คุกคามข้า แต่ก็ไม่เหมือนพลังธรรมชาติทั่วไป” “ถ้าอย่างนั้นเราจะเดินอย่างระมัดระวัง หากมีสิ่งผิดปกติ เราจะหยุดทันที” หลินซีเหยาพยักหน้า “ตกลง” ทั้งสามเดินต่อไปตามทางแคบ เมื่อผ่า

หลินซีเหยาเพิ่งตื่นจากการฝึกปราณยามเช้าได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง“คุณหนูหลิน ข้ามีจดหมายส่งมาจากหุบเขามังกรเงินขอรับ”นางเปิดประตู พบผู้ส่งสารของป้อมมังกรเหนือยืนถือแผ่นหยกสีขาวอยู่ด้านหน้า บนผิวหยกสลักตราประจำหุบเขาที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีซีเหยารับแผ่นหยกมา พลิกดูด้านหลัง แล้วขมวดคิ้ว“ใครเป็นผู้นำมาส่ง?”“เหยี่ยวมังกรตัวหนึ่งบินมาถึงป้อมเมื่อคืนขอรับ มันเกาะอยู่บนหลังคาห้องบัญชาการจนกระทั่งผู้บัญชาการเหยียนซ่งพบเข้า หลังจากนั้นจึงนำแผ่นหยกมาให้ท่าน”“ขอบคุณ เจ้าไปได้แล้ว”เมื่อนายทหารจากไป ซีเหยาก็กลับเข้าไปในห้อง นางวางแผ่นหยกไว้บนโต๊ะแล้วถ่ายทอดพลังเงินเพียงเล็กน้อยลงไปลวดลายบนหยกสว่างขึ้น ก่อนปรากฏตัวอักษรทีละบรรทัดเป็นข้อความจากผู้อาวุโสหลัว ผู้เป็นทั้งอาจารย์และผู้ดูแลหุบเขามังกรเงินข้อความมีเพียงไม่กี่ประโยค“ซีเหยา หากเจ้าได้พบสิ่งที่มีลวดลายมังกรสองสายพันเกี่ยวกัน อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่มันแสดงให้เห็น หากพบกระจกจันทรา จงอย่ามองเข้าไปโดยลำพัง และอย่าใช้เลือดของตนปลุกมันขึ้นมา ไม่ว่าผู้ใดจะบอกว่ามันสามารถคืนความทรงจำให้เจ้าได้ก็ตาม”ซีเหยานิ่งงันนางอ่านซ้ำ