บทที่ 5 อสูรมังกรใต้เงาจันทร์

เสียงปีกขนาดใหญ่กระพือผ่านยอดไม้ในยามราตรี หลินซีเหยาลืมตาขึ้นทันที มือข้างหนึ่งคว้าเกล็ดเงินที่วางอยู่ข้างกาย ส่วนอีกข้างรวบรวมพลังปราณไว้เงียบ ๆ

กองไฟตรงหน้ากะพริบวูบ เปลวเพลิงที่เคยเป็นสีส้มกลับเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ก่อนดับลงอย่างไม่มีสาเหตุ

รอบลำธารเงียบผิดปกติ

แม้แต่แมลงกลางคืนก็หยุดส่งเสียง

หลินซีเหยาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ดวงตาสีเงินกวาดมองแนวป่ารอบตัว นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ กลิ่นอายนั้นไม่เหมือนสัตว์อสูรทั่วไป แต่คล้ายพลังมังกรที่ถูกบิดเบือนจนสูญเสียความสงบตามธรรมชาติ

“ออกมาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่”

ไม่มีผู้ใดตอบ

มีเพียงเสียงน้ำไหลผ่านก้อนหิน

หลินซีเหยาขยับถอยไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ เพื่อไม่ให้ตนเองถูกล้อมจากทุกด้าน จากนั้นจึงปล่อยพลังมังกรเงินออกไปเป็นวงบาง ๆ พลังนั้นแผ่ผ่านพื้นดินและพุ่มไม้ ก่อนสะท้อนกลับมาพร้อมสัมผัสของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว

นางหันขวับไปทางซ้าย

เงาดำพุ่งออกจากพุ่มไม้ในทันที!

หลินซีเหยาหลบกรงเล็บที่ตวัดลงมาได้อย่างหวุดหวิด พื้นดินบริเวณที่นางยืนอยู่เมื่อครู่แตกกระจายเป็นหลุมลึก ต้นไม้สองต้นถูกแรงปะทะโค่นลงพร้อมกัน

สัตว์อสูรตรงหน้ามีรูปร่างคล้ายเสือ แต่ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำ เขี้ยวยาวโผล่พ้นริมฝีปาก ดวงตาแดงก่ำมีวงแหวนสีเทาหมุนวนอยู่ภายใน

ที่กลางหน้าผากของมันมีรอยประทับสีดำคล้ายดอกไม้แห้ง

หลินซีเหยาจำลวดลายเช่นนี้ได้

มันเป็นร่องรอยของพลังทมิฬที่นางเพิ่งพบในเศษหนามจากอสูรมังกรเขาโลหิต

“เจ้าถูกควบคุมเช่นเดียวกันหรือ?”

อสูรเกล็ดดำไม่ตอบ มันคำรามต่ำ ก่อนพุ่งเข้าหานางอีกครั้ง

คราวนี้หลินซีเหยาไม่คิดหลบหนี นางยกมือขึ้นสร้างวงแหวนสีเงินสองวงซ้อนกัน แล้วสะบัดปลายนิ้วให้วงแหวนพุ่งเข้ารัดขาหน้าของมัน

“ผนึกจันทรา!”

แสงสีเงินพันรอบร่างอสูร ทว่าทันทีที่วงแหวนสัมผัสเกล็ดดำ พลังทมิฬก็ปะทุออกมาราวกับเปลวไฟ มันกัดกร่อนวงแหวนจนเกิดรอยร้าว ก่อนระเบิดออกเป็นเศษแสง

อสูรเกล็ดดำหลุดจากพันธนาการได้อย่างรวดเร็ว

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

พลังของมันแข็งแกร่งกว่าอสูรมังกรเขาโลหิตอย่างชัดเจน ที่สำคัญ พลังทมิฬไม่ได้เพียงทำให้มันคลุ้มคลั่ง แต่ยังช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้มันอีกด้วย

หากนางยังใช้วิธีเดิม การต่อสู้คงยืดเยื้อและอาจดึงดูดอสูรตัวอื่นเข้ามา

นางจึงเปลี่ยนวิธี รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนวาดอักขระรูปจันทร์เสี้ยวลงกลางอากาศ

“ตราจันทราสะกดวิญญาณ!”

อักขระสีเงินสว่างวาบ แล้วแตกออกเป็นเส้นแสงหลายสายที่พุ่งเข้าหาอสูรเกล็ดดำจากทุกทิศทาง

อสูรคำรามกึกก้อง พยายามสะบัดร่างหนี แต่เส้นแสงกลับไม่ได้รัดลำตัวของมัน หากมุ่งตรงไปยังรอยประทับสีดำบนหน้าผาก

หลินซีเหยากดฝ่ามือลง

แสงสีเงินพุ่งเข้าปกคลุมรอยประทับนั้น

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในห้วงจิตของนาง

นางเห็นแท่นหินเก่าแก่ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขา เหนือแท่นมีมังกรสีดำทองตัวหนึ่งพันรอบเสาหิน ขณะที่มังกรสีเงินอีกตัวบินวนอยู่เหนือท้องฟ้า ทั้งสองกำลังปกป้องประตูขนาดมหึมาที่ปิดสนิท

แต่ไม่นานนัก เงาสีดำก็แทรกตัวเข้ามาจากใต้ประตู

มังกรทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน ทว่าภาพนั้นพลันแตกสลายก่อนที่นางจะมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตู

หลินซีเหยาสะดุ้งเล็กน้อย

ภาพที่เห็นไม่ใช่ความทรงจำของนาง แต่ดูเหมือนจะเป็นภาพที่พลังทมิฬซ่อนไว้ในรอยประทับ

“ประตูบานนั้นคืออะไรกันแน่?”

นางยังไม่ทันหาคำตอบ อสูรเกล็ดดำก็ทรุดลงกับพื้น รอยประทับบนหน้าผากแตกออก ก่อนหมอกดำจะไหลออกจากร่างเป็นสาย

หลินซีเหยารีบกางม่านพลังสีเงินกักหมอกเหล่านั้นไว้

คราวนี้นางไม่ปล่อยให้มันสลายไปทันที แต่ค่อย ๆ แยกพลังสีดำออกจากพลังปราณของอสูร เพื่อค้นหาว่าสิ่งใดกำลังควบคุมมัน

ทว่าภายในหมอกกลับไม่มีจิตวิญญาณหรือร่องรอยของผู้ใช้วิชา มีเพียงเศษอักขระสีดำที่หมุนวนอยู่รอบแก่นพลัง

อักขระเหล่านั้นค่อย ๆ จางหายไปเมื่อสัมผัสกับแสงสีเงิน

หลินซีเหยามองเศษแสงที่เหลืออยู่ ก่อนเก็บพลังกลับเข้าสู่ร่าง

นางไม่ได้คำตอบว่าใครเป็นผู้ปล่อยพลังทมิฬ แต่มั่นใจแล้วว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

มีบางสิ่งกำลังแพร่กระจายพลังนี้ไปทั่วดินแดนมังกร

และหากไม่มีผู้ใดหยุดมัน สัตว์อสูรที่ถูกครอบงำอาจกลายเป็นภัยร้ายแรงต่อทุกเผ่าพันธุ์

อสูรเกล็ดดำขยับตัวเล็กน้อย ก่อนพยายามลุกขึ้นยืน มันมองหลินซีเหยาอย่างหวาดระแวง แต่ไม่ได้พุ่งเข้าหานางอีก

นางลดมือลง

“ไปเถอะ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าแล้ว”

อสูรเกล็ดดำส่งเสียงครางต่ำ ก่อนวิ่งหายเข้าไปในป่า

หลินซีเหยามองตามมันจนลับสายตา จากนั้นจึงหันกลับมาดับเศษถ่านที่เหลืออยู่ข้างลำธาร

คืนนี้นางคงไม่อาจพักผ่อนได้อย่างสงบอีกแล้ว

เพราะสิ่งที่นางเห็นในภาพเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในความคิด

มังกรดำทองกับมังกรเงิน

ประตูโบราณที่ทั้งสองร่วมกันปกป้อง

และเงามืดที่กำลังพยายามแทรกตัวผ่านรอยแยก

ทั้งหมดอาจเป็นกุญแจสำคัญของผนึกที่กำลังสั่นคลอน

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักมังกรสวรรค์ เฟิงอ้าวเทียนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินกลางห้องฝึก

ตลอดหลายชั่วยามที่ผ่านมา เขาพยายามควบคุมพลังมังกรดำทองให้ไหลเวียนอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่ปล่อยให้พลังสีเงินแทรกเข้ามาเหมือนครั้งก่อน

ทว่าทันทีที่จิตใจเริ่มสงบ เกล็ดเงินซึ่งวางอยู่ตรงหน้าก็พลันสั่นสะเทือน

เฟิงอ้าวเทียนลืมตาขึ้น

แสงสีเงินไหลออกจากเกล็ด ก่อตัวเป็นเส้นบาง ๆ กลางอากาศ ก่อนชี้ไปทางเหนือเช่นเดียวกับทุกครั้ง

แต่ครั้งนี้มีสิ่งผิดปกติเพิ่มเข้ามา

แสงสีดำสายหนึ่งกำลังพันอยู่รอบเส้นเงิน

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้นทันที

“นี่มันอะไรกัน?”

เขายื่นมือออกไป แต่ก่อนจะสัมผัสแสงนั้น เส้นสีดำก็พุ่งเข้าหาข้อมืออย่างรวดเร็ว

ความเย็นจัดแล่นผ่านแขนของเขา พลังมังกรดำทองในร่างตอบสนองโดยอัตโนมัติ เกล็ดสีดำทองปรากฏขึ้นบนผิวหนัง ก่อนผลักพลังสีดำให้กระเด็นออกไป

แสงทั้งสองสายปะทะกันกลางห้องฝึก

ตูม!

แรงกระแทกทำให้หน้าต่างหินสั่นสะเทือน เฟิงอ้าวเทียนถอยไปสองก้าว ขณะที่เกล็ดเงินตกลงบนพื้นและหยุดส่องแสง

เขาก้มมองข้อมือตัวเอง

บนผิวหนังมีรอยดำบาง ๆ ปรากฏอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนถูกพลังมังกรดำทองขับออกจนหมด

แม้จะไม่เกิดบาดแผล แต่เขารู้สึกได้ว่าพลังสีดำเมื่อครู่แตกต่างจากพลังของตนเองอย่างสิ้นเชิง

มันเย็นเยียบ ว่างเปล่า และแฝงเจตนาร้ายอย่างชัดเจน

เสียงประตูห้องฝึกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

มู่ชางก้าวเข้ามาพร้อมกระบี่ในมือ เมื่อเห็นร่องรอยความเสียหายบนพื้น เขาก็หันมององค์ชายทันที

“เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ?”

เฟิงอ้าวเทียนชี้ไปยังเกล็ดเงิน

“มีพลังสีดำปรากฏขึ้น มันพยายามเข้ามาในร่างของข้า”

มู่ชางก้มลงตรวจสอบพื้นรอบเกล็ดเงิน ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป

“นี่ไม่ใช่พลังมังกรดำทองของราชวงศ์เฟิง”

“ข้าก็รู้”

เฟิงอ้าวเทียนกำมือแน่น

“มันเหมือนพลังที่พยายามแทรกซึมเข้าไปในผนึกโบราณ”

มู่ชางเงยหน้าขึ้นทันที

“องค์ชายเคยสัมผัสพลังนี้มาก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่โดยตรง แต่ข้ารู้สึกว่ามันกำลังตามหาบางสิ่ง”

เฟิงอ้าวเทียนหยิบเกล็ดเงินขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“และดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่าข้ามีพลังอีกสายหนึ่งอยู่ในร่าง”

มู่ชางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบกล่าวว่า

“กระหม่อมจะไปทูลจักรพรรดิพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับการสั่นสะเทือนของผนึกโบราณ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ไปเถอะ ข้าจะไม่แตะต้องเกล็ดเงินอีกจนกว่าจะรู้วิธีควบคุมมัน”

มู่ชางออกจากห้องฝึกอย่างรวดเร็ว

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่เพียงลำพัง เขามองเกล็ดเงินในมือ ก่อนจะนึกถึงหญิงสาวที่เห็นในนิมิต

นางอาจกำลังเผชิญกับสิ่งเดียวกันหรือไม่?

ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เขาไม่รู้จักนาง ไม่เคยพบกันจริง ๆ และยังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของนาง

แต่หากพลังสีดำกำลังตามล่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับผนึกโบราณ หญิงสาวในภาพก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกัน

เฟิงอ้าวเทียนเก็บเกล็ดเงินไว้ในกล่องหยก แล้วเดินออกจากห้องฝึกเพื่อไปเข้าเฝ้าพระบิดา

คราวนี้เขาไม่ได้ต้องการเพียงคำอนุญาตให้เดินทางไปทางเหนืออีกต่อไป

เขาต้องการรู้ว่าความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามานั้นเป็นสิ่งใด และเหตุใดมันจึงเริ่มเคลื่อนไหวในช่วงเวลาเดียวกับที่พลังสีเงินของเขาตื่นขึ้น

ท้องพระโรงมังกรสวรรค์มีบรรยากาศเคร่งขรึมกว่าทุกวัน

เฟิงเทียนหลงประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรดำทอง เบื้องหน้ามีผู้อาวุโสหลายคนยืนเรียงรายอยู่ รวมถึงเฉินกวง ผู้ดูแลสภามังกร

เมื่อเฟิงอ้าวเทียนเข้ามาถึง เฟิงเทียนหลงก็ตรัสถามทันที

“มู่ชางบอกข้าแล้วว่าเกิดเหตุผิดปกติในห้องฝึก เจ้าจงเล่าทุกอย่างตามที่เห็น”

เฟิงอ้าวเทียนคุกเข่าคารวะ ก่อนรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง

เมื่อเขาเล่าถึงพลังสีดำที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่ร่าง เฉินกวงก็ขมวดคิ้วอย่างหนัก

“พลังทมิฬ...”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งหันไปมองเขา

“ท่านเคยพบพลังนี้มาก่อนหรือ?”

เฉินกวงนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ในบันทึกโบราณ มีการกล่าวถึงพลังชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเงากลืนมังกร มันไม่ได้เป็นพลังของเผ่ามังกรใด แต่สามารถเกาะกินพลังปราณของมังกร แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังทำลายล้าง”

เฟิงอ้าวเทียนเงยหน้าขึ้น

“แล้วใครเป็นผู้ควบคุมมัน?”

“ไม่มีผู้ใดยืนยันได้” เฉินกวงตอบ “บางตำนานกล่าวว่ามันเกิดจากความแค้นของมังกรที่ถูกสังหาร บางตำนานกล่าวว่ามันมาจากสิ่งที่อยู่หลังผนึกโบราณ แต่ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ไม่มีหลักฐานเพียงพอ”

เฟิงเทียนหลงทอดพระเนตรผู้อาวุโสทั้งหลาย

“ตั้งแต่บัดนี้ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ผนึกโบราณโดยไม่มีคำสั่งจากข้า และให้เพิ่มการเฝ้าระวังตามแนวเขตแดนเหนือ หากพบสัตว์อสูรที่มีรอยประทับสีดำ ต้องจับตาดูจากระยะปลอดภัย ห้ามผู้ใดสัมผัสพลังนั้นโดยตรง”

“รับพระบัญชาพะยะค่ะ!”

เสียงตอบรับดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

เฟิงอ้าวเทียนก้มมองพื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น

“เสด็จพ่อ ลูกยังคงต้องการเดินทางไปทางเหนือพะยะค่ะ”

เฟิงเทียนหลงมองพระโอรสอย่างพินิจ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้อันตรายเพียงใด?”

“ลูกทราบ แต่หากพลังทมิฬกำลังแพร่กระจายไปตามเขตแดน การรออยู่ที่นี่อาจทำให้เราพลาดร่องรอยสำคัญ”

เฉินกวงขยับตัวเล็กน้อย

“องค์ชายยังไม่อาจควบคุมพลังสีเงินได้อย่างสมบูรณ์ การเดินทางในเวลานี้มีความเสี่ยงสูง”

“ข้าทราบ” เฟิงอ้าวเทียนตอบ “ข้าจึงไม่ได้ขอเดินทางเพียงลำพัง”

เขาหันไปทางมู่ชาง

“ข้าจะไปกับท่านแม่ทัพมู่ชาง และจะไม่เข้าใกล้ผนึกหรือเขตอาคมใดโดยพลการ”

เฟิงเทียนหลงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

พระองค์ทรงทราบว่าการห้ามพระโอรสโดยไม่มีเหตุผลชัดเจนจะยิ่งทำให้เฟิงอ้าวเทียนต้องหาทางออกไปเอง แต่การปล่อยให้เขาเดินทางโดยไม่มีการเตรียมพร้อมก็เป็นสิ่งที่พระองค์ไม่อาจยอมรับได้

ในที่สุด เฟิงเทียนหลงจึงตรัสว่า

“กำหนดการเดินทางยังคงเดิม อีกสามวันเจ้าจะออกไปยังป้อมมังกรเหนือพร้อมมู่ชาง แต่ก่อนหน้านั้น เจ้าต้องฝึกควบคุมพลังให้ได้ตามที่ข้ากำหนด และต้องพกหยกคุ้มภัยที่ข้าจะมอบให้”

เฟิงอ้าวเทียนก้มศีรษะ

“ลูกขอบพระทัยเสด็จพ่อ”

“อย่าเพิ่งขอบคุณข้า” เฟิงเทียนหลงตรัสเสียงเข้ม “หากพบสิ่งที่เกินกำลัง ให้ถอยออกมาก่อน ชีวิตของเจ้าไม่ได้มีค่าเพียงเพราะเป็นทายาทบัลลังก์มังกร แต่เพราะเจ้าเป็นบุตรของข้าด้วย”

เฟิงอ้าวเทียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ลูกจะจำไว้พะยะค่ะ”

ณ ป่าลึกทางเหนือ หลินซีเหยากำลังเดินตามเส้นทางที่อสูรเกล็ดดำจากไป

นางไม่ได้ติดตามมันเพราะต้องการล่าอสูร แต่เพราะรอยประทับสีดำบนหน้าผากของมันยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ร่องรอยนั้นเชื่อมโยงกับภาพประตูโบราณที่นางเห็นอย่างชัดเจน

หากนางหาต้นตอของพลังทมิฬพบ บางทีอาจได้รู้ว่าผนึกกำลังปกป้องสิ่งใดอยู่

เดินทางมาได้ราวหนึ่งชั่วยาม นางก็พบรอยกรงเล็บขนาดใหญ่บนพื้นดิน รอยเหล่านั้นมุ่งตรงไปยังถ้ำที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าผาหินสีดำ

หลินซีเหยาหยุดอยู่ห่างจากปากถ้ำหลายก้าว

กลิ่นอายเย็นเยียบรุนแรงขึ้นทันที

ภายในถ้ำมีเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ คล้ายเสียงหัวใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา

นางยกมือขึ้น สร้างเปลวแสงสีเงินเล็ก ๆ ไว้บนฝ่ามือ ก่อนก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ผนังถ้ำเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและอักขระเก่าแก่ บางส่วนถูกพลังสีดำกัดกร่อนจนอ่านไม่ออก แต่ลวดลายที่ยังหลงเหลือกลับทำให้นางนึกถึงภาพมังกรสองตัวที่เห็นก่อนหน้านี้

ยิ่งเดินลึกเข้าไป แรงกดดันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

จนกระทั่งนางมาถึงห้องหินขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ด้านใน

กลางห้องมีแท่นหินตั้งอยู่ บนแท่นปรากฏเศษผลึกสีดำหลายชิ้น และตรงผนังด้านหลังมีภาพสลักมังกรดำทองกับมังกรเงินพันรอบประตูบานเดียวกัน

หลินซีเหยาก้าวเข้าไปใกล้

ทันทีที่นางยกมือแตะภาพสลัก พื้นถ้ำก็สั่นสะเทือน

อักขระโบราณบนผนังสว่างขึ้นทีละตัว ขณะที่เกล็ดเงินในแขนเสื้อเปล่งประกายอย่างรุนแรง

เสียงโบราณดังขึ้นจากส่วนลึกของแท่นหิน

“ผู้พิทักษ์กลับมาแล้ว...”

หลินซีเหยาถอยหลังหนึ่งก้าว

“ผู้ใดกำลังพูด?”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงแสงสีเงินที่ไหลไปตามรอยสลัก ก่อนหยุดลงตรงภาพมังกรเงิน

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“จงตามหาทายาทมังกรดำทอง... ก่อนที่เงากลืนมังกรจะเปิดประตู”

หลินซีเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

ทายาทมังกรดำทองย่อมหมายถึงผู้สืบสายเลือดของราชวงศ์เฟิง

ส่วนประตูที่กล่าวถึง อาจเป็นประตูเดียวกับที่นางเห็นในภาพนิมิต

นางยังไม่ทันเอ่ยถามต่อ เสียงคำรามจากด้านนอกถ้ำก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

พลังสีดำทะลักเข้ามาตามทางเดิน รอยสลักบนผนังเริ่มดับลงทีละส่วน

หลินซีเหยาหันกลับไปทันที

เงาขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ปากถ้ำ

คราวนี้มันไม่ใช่อสูรเกล็ดดำตัวเดิม

กลิ่นอายของมันหนักหน่วงจนพื้นหินสั่นสะเทือน และภายในพลังทมิฬนั้นยังมีเจตจำนงบางอย่างซ่อนอยู่

ราวกับมันกำลังตามหานางโดยเฉพาะ

หลินซีเหยากำเกล็ดเงินแน่น แสงสีเงินปรากฏขึ้นรอบร่างของนาง

“หากเจ้าต้องการเกล็ดนี้ ก็เข้ามาเอาเอง!”

เสียงคำรามดังก้องไปทั่วถ้ำ

และในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักมังกรสวรรค์ เกล็ดเงินที่เฟิงอ้าวเทียนเก็บไว้ในกล่องหยกก็ส่องแสงขึ้นอย่างฉับพลัน

เขาหันขวับไปทางเหนือ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ

ภาพหญิงสาวผู้มีดวงตาสีเงินปรากฏขึ้นในห้วงจิตอีกครั้ง

คราวนี้นางไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะอย่างสงบ

นางกำลังเผชิญหน้ากับเงามืดที่คืบคลานเข้ามาจากปากถ้ำ

เฟิงอ้าวเทียนก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

“หลินซีเหยา...”

ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเขา ทั้งที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้จากผู้ใดมาก่อน

เกล็ดเงินส่องประกายวาบ ก่อนความเงียบจะกลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง

แต่เฟิงอ้าวเทียนรู้แล้วว่า การเดินทางไปทางเหนือครั้งนี้ไม่อาจล่าช้าได้อีก

เพราะผู้หญิงที่เขาไม่เคยพบ กำลังตกอยู่ในอันตราย

และบางสิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้กาลเวลาหลายพันปี ก็กำลังเริ่มเปิดตาขึ้นมองโลกอีกครั้ง