บทที่ 7 ป้อมมังกรเหนือ

รุ่งอรุณเหนือดินแดนมังกรปกคลุมยอดเขาด้วยหมอกสีขาว เมื่อประตูตำหนักมังกรหลวงเปิดออก เฟิงอ้าวเทียนก็ปรากฏตัวในชุดเดินทางสีดำปักลายมังกรทอง เสื้อคลุมยาวสะบัดตามแรงลม ข้างเอวมีหยกคุ้มภัยที่เฟิงเทียนหลงประทานให้ติดตัวไว้

มู่ชางยืนรออยู่หน้าบันไดหิน พร้อมมังกรเกล็ดเทาสองตัวที่เตรียมไว้สำหรับการเดินทาง

“องค์ชาย ทรงเตรียมพร้อมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หากข้ายังไม่พร้อม ท่านก็คงไม่ยอมให้ข้าออกเดินทางอยู่ดี”

“อย่างน้อยท่านก็ทรงทราบดี”

เฟิงอ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนก้าวขึ้นไปบนหลังมังกรตัวแรก มู่ชางตามขึ้นไปบนอีกตัว จากนั้นมังกรทั้งสองจึงกางปีกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เบื้องล่างคือพระราชวังที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ ยอดหอสูงตระหง่านค่อย ๆ เล็กลงเมื่อพวกเขามุ่งหน้าไปทางเหนือ

เฟิงอ้าวเทียนทอดสายตามองเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป

เขาเคยเดินทางไปยังดินแดนหลายแห่งในเขตมังกร แต่ป้อมมังกรเหนือเป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยไปด้วยตนเองมาก่อน ที่นั่นตั้งอยู่ตรงแนวเขตระหว่างดินแดนมังกรกับเทือกเขารกร้าง ซึ่งเต็มไปด้วยอสูรและซากโบราณสถานจากยุคบรรพกาล

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ป้อมแห่งนั้นทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้อสูรจากเทือกเขารกร้างบุกเข้ามายังดินแดนมังกร

และช่วงหลังมานี้ ข่าวเกี่ยวกับอสูรที่มีพลังผิดปกติก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“ท่านอาจารย์” เฟิงอ้าวเทียนเอ่ยถามระหว่างเดินทาง “ท่านเคยไปยังเทือกเขารกร้างหรือไม่”

“เคย เมื่อครั้งที่ข้ายังเป็นแม่ทัพหนุ่ม”

“ที่นั่นอันตรายมากหรือ”

มู่ชางมองไปยังแนวเขาที่เริ่มปรากฏชัดขึ้นเบื้องหน้า

“อันตรายไม่ได้อยู่ที่จำนวนอสูรเพียงอย่างเดียว บางพื้นที่มีพลังมังกรโบราณหลงเหลืออยู่ ผู้ที่เข้าไปโดยไม่รู้วิธีรับมืออาจหลงอยู่ในนั้นเป็นเวลาหลายวัน หรือไม่ก็สูญเสียพลังปราณจนไม่อาจกลับออกมาได้”

“แล้วผนึกที่วิหารศิลามังกรเกี่ยวข้องกับสถานที่เหล่านั้นหรือไม่”

“ข้ายังยืนยันไม่ได้”

คำตอบของมู่ชางตรงไปตรงมา

“แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ เราไม่ควรมองข้ามความเป็นไปได้ดังกล่าว”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า เขาไม่ซักถามต่อ เพราะเข้าใจดีว่าหากยังไม่มีหลักฐาน ต่อให้คาดเดาได้มากเพียงใดก็ไม่อาจถือเป็นความจริง

ขณะเดียวกัน ลมเหนือเริ่มแรงขึ้น

มังกรเกล็ดเทาที่เขาขี่อยู่ส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนลดระดับบินลงเล็กน้อย เบื้องหน้าปรากฏแนวกำแพงหินสีเทาดำทอดยาวข้ามช่องเขา หอเฝ้าระวังตั้งอยู่เป็นระยะ ธงตรามังกรทองโบกสะบัดอยู่เหนือป้อมปราการ

ป้อมมังกรเหนือมาถึงแล้ว

แม่ทัพประจำป้อมชื่อเหยียนซ่งนำทหารออกมาต้อนรับ เมื่อเห็นเฟิงอ้าวเทียน เขารีบคุกเข่าลงพร้อมเหล่าทหาร

“ถวายคำนับองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”

“ลุกขึ้นเถิด ไม่จำเป็นต้องทำพิธีให้ยุ่งยาก”

เหยียนซ่งลุกขึ้นแล้วประสานมือ

“กระหม่อมได้รับพระบัญชาให้ถวายการต้อนรับ และดูแลความปลอดภัยขององค์ชายตลอดเวลาที่ประทับอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้พวกเจ้าต้องคอยดูแลข้าเป็นพิเศษ” เฟิงอ้าวเทียนกล่าว “จงทำหน้าที่ตามปกติ ข้าอยากเห็นสภาพของป้อมด้วยตาตนเอง”

เหยียนซ่งเหลือบมองมู่ชางเล็กน้อย ก่อนตอบรับ

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะนำทาง”

พวกเขาเดินผ่านประตูป้อมเข้าสู่ลานด้านใน เฟิงอ้าวเทียนสังเกตเห็นทหารจำนวนหนึ่งกำลังฝึกกระบี่ ขณะที่อีกกลุ่มกำลังซ่อมแซมกำแพงหินที่แตกร้าว

บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากพระราชวังอย่างชัดเจน

ไม่มีเสียงพิธีการ ไม่มีข้าราชบริพารเดินเข้าออก มีเพียงเสียงอาวุธกระทบกัน เสียงคำสั่งของนายกอง และเสียงลมที่พัดผ่านแนวกำแพง

เฟิงอ้าวเทียนหยุดมองทหารหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังฝึกท่าฟันกระบี่ซ้ำ ๆ แม้ท่วงท่าจะไม่สวยงาม แต่ทุกครั้งที่ลงมือ เขากลับวางเท้าได้มั่นคงกว่าครั้งก่อน

“ทหารที่นี่ฝึกกันหนักไม่น้อย”

เหยียนซ่งตอบว่า “แนวเหนือไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดอ่อนแอพ่ะย่ะค่ะ หากฝึกไม่ดี เมื่ออสูรบุกเข้ามาก็อาจไม่มีโอกาสแก้ตัว”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า ก่อนถามต่อ

“ช่วงนี้มีอสูรบุกโจมตีบ่อยเพียงใด”

สีหน้าของเหยียนซ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ในช่วงสิบวันที่ผ่านมา มีอสูรหลุดเข้ามาใกล้แนวกำแพงถึงสามครั้งพ่ะย่ะค่ะ ปกติพวกมันมักหลีกเลี่ยงป้อมที่มีค่ายกลป้องกัน แต่ครั้งนี้กลับเดินเข้ามาโดยไม่หวาดกลัว”

“พวกมันมีร่องรอยผิดปกติหรือไม่”

“บางตัวมีรอยดำอยู่ตามเกล็ด บางตัวกลับมีพลังปราณแปรปรวนจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ กระหม่อมส่งหน่วยลาดตระเวนออกตรวจสอบแล้ว แต่ยังไม่พบต้นเหตุแน่ชัด”

เฟิงอ้าวเทียนกับมู่ชางสบตากัน

ร่องรอยเหล่านั้นคล้ายกับสิ่งที่พวกเขาเคยพบมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้รีบด่วนสรุป

“พาข้าไปดูบริเวณที่พบอสูรครั้งล่าสุด”

เหยียนซ่งมีสีหน้าลังเล

“บริเวณนั้นอยู่นอกกำแพงป้อมพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งยังไม่ทราบว่ามีอสูรหลงเหลืออยู่หรือไม่”

“ข้าไม่ได้จะออกไปโดยไม่เตรียมตัว เราจะไปพร้อมหน่วยลาดตระเวน และจะไม่เข้าใกล้พื้นที่อันตรายเกินจำเป็น”

มู่ชางกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จัดกำลังให้พร้อม หากพบสิ่งผิดปกติให้ถอยกลับทันที อย่าฝืนต่อสู้โดยไม่จำเป็น”

เหยียนซ่งจึงรับคำสั่ง ก่อนเรียกทหารลาดตระเวนสี่นายมารวมตัว

อีกด้านหนึ่ง ใต้ถ้ำหินดำ หลินซีเหยาค่อย ๆ เดินไปตามทางลาดที่ทอดลึกลงสู่ใต้ภูเขา

แสงจากเกล็ดเงินในมือช่วยให้นางมองเห็นเส้นทางได้เพียงระยะใกล้ ผนังทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแตกและรากไม้ที่ชอนไชลงมาจากเบื้องบน บางช่วงมีหยดน้ำตกลงจากเพดานจนเกิดเสียงสะท้อนแผ่วเบา

นางเดินอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเร่งฝีเท้า เพราะไม่รู้ว่าพื้นหินส่วนใดอาจพังลงมา

หลังผ่านทางลาดมาได้ระยะหนึ่ง ทางเดินก็แยกออกเป็นสองสาย

หลินซีเหยอหยุดยืนตรงทางแยก ก่อนยกเกล็ดเงินขึ้นสังเกต

เมื่อหันไปทางซ้าย เกล็ดเงินแทบไม่มีปฏิกิริยา แต่เมื่อหันไปทางขวา มันกลับส่องแสงชัดขึ้นเล็กน้อย

นางจึงเลือกทางขวา

“อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”

นางพึมพำกับเกล็ดเงิน แล้วเดินต่อไป

ไม่นานนัก นางก็พบโพรงหินขนาดใหญ่ ภายในมีแอ่งน้ำใสอยู่ตรงกลาง ผนังด้านหลังเต็มไปด้วยผลึกสีเงินขนาดเล็กที่ส่องประกายใต้แสงจากเกล็ดในมือ

หลินซีเหยาก้าวเข้าไปใกล้แอ่งน้ำ แล้วคุกเข่าลงตรวจดู

น้ำในแอ่งสงบนิ่งจนแทบไม่มีระลอกคลื่น ทว่าเมื่อเงาของนางปรากฏบนผิวน้ำ ภาพสะท้อนกลับเปลี่ยนไปชั่วขณะ

หญิงสาวในชุดโบราณยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคล้ายคลึงกับนางอย่างน่าประหลาด แต่ดวงตาของอีกฝ่ายกลับดูเก่าแก่และเหนื่อยล้ากว่ามาก

หลินซีเหยอผงะถอยหลัง

ภาพนั้นหายไปทันที

“ใครกัน…”

นางมองผิวน้ำอีกครั้ง คราวนี้เหลือเพียงเงาของตนเอง

นางไม่กล้าแตะน้ำโดยไม่รู้ที่มา จึงลุกขึ้นแล้วสำรวจรอบโพรงแทน

ตรงมุมหนึ่งมีผลึกสีเงินฝังอยู่ในผนัง ผลึกนั้นไม่ได้มีขนาดใหญ่ แต่กลับส่งพลังที่บริสุทธิ์กว่าสิ่งใดที่นางเคยพบในถ้ำแห่งนี้

หลินซีเหยอยื่นมือเข้าไปใกล้

ทันใดนั้น พลังในร่างของนางก็ไหลเวียนเร็วขึ้น เกล็ดเงินในมือส่องแสงจนสว่างไปทั่วโพรง

นางรีบชักมือกลับ

“พอแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจปลุกสิ่งใดขึ้นมา”

แต่แสงไม่ได้ดับลงทันที

เพียงไม่นาน อักขระเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนผนังเหนือผลึก เป็นสัญลักษณ์รูปมังกรเงินที่นางเคยเห็นบนประตูหินในหุบเขา

ใต้สัญลักษณ์มีรอยสลักเพียงไม่กี่คำ

‘ผู้สืบสายเลือดจงอย่าฝืนเปิดทาง’

หลินซีเหยาจ้องข้อความนั้นอยู่นาน

นางยังไม่เข้าใจว่าทางที่กล่าวถึงคือทางใด และเหตุใดสถานที่แห่งนี้จึงรู้จักสายเลือดของนาง

แต่ข้อความนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้นางไม่กล้าแตะผลึกอีก

นางถอยออกจากผนัง ก่อนหันกลับไปมองทางเดินที่เพิ่งผ่านมา

หากสิ่งที่อยู่ในถ้ำแห่งนี้เชื่อมโยงกับผนึกโบราณจริง นางคงไม่อาจค้นหาคำตอบทั้งหมดได้ในวันเดียว

นางจำเป็นต้องหาทางกลับขึ้นไปก่อน แล้วค่อยกลับมาพร้อมความพร้อมที่มากกว่านี้

หลินซีเหยาเก็บเกล็ดเงินลงในถุงผ้า หันกลับไปยังทางเดินเดิม และเริ่มเดินย้อนกลับอย่างระมัดระวัง

นางไม่รู้เลยว่า บนผิวของผลึกสีเงินนั้น มีประกายสีดำบางเบาปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

นอกป้อมมังกรเหนือ เฟิงอ้าวเทียนเดินตามหน่วยลาดตระเวนไปยังเนินหินที่พบอสูรครั้งล่าสุด

พื้นดินบริเวณนั้นเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บ ต้นไม้หลายต้นถูกโค่นลง และมีกลิ่นอายของพลังปราณหลงเหลืออยู่ในอากาศ

เฟิงอ้าวเทียนย่อตัวลงแตะรอยแผลบนหิน

รอยนั้นลึกผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้วคือคราบสีดำซึ่งเกาะอยู่ตามขอบแผล

เขาไม่ได้ใช้พลังสัมผัสโดยตรง เพียงหยิบกิ่งไม้ขึ้นเขี่ยคราบนั้นเบา ๆ

คราบสีดำสลายตัวทันทีเมื่อถูกลมพัด

มู่ชางเดินเข้ามาดู

“ท่านพบสิ่งใดหรือ”

“พลังที่เหลืออยู่คล้ายกับร่องรอยในถ้ำหินดำ แต่ข้ายังไม่อาจยืนยันว่ามาจากสิ่งเดียวกัน”

เหยียนซ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหลังมีสีหน้าเคร่งเครียด

“หากอสูรเหล่านี้มาจากถ้ำหินดำจริง พวกมันอาจเคลื่อนเข้ามาใกล้ป้อมมากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าเพิ่งด่วนสรุป” เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้น “เราต้องตรวจสอบร่องรอยให้ครบก่อน”

เขากวาดตามองไปรอบบริเวณ แล้วพบรอยเท้าขนาดใหญ่ทอดไปทางช่องเขาด้านตะวันออก แต่รอยเหล่านั้นกลับหยุดลงอย่างกะทันหันตรงก้อนหินขนาดมหึมา

ราวกับสิ่งที่ทิ้งรอยเท้าไว้ไม่ได้เดินต่อไป หากหายไปจากตรงนั้น

เฟิงอ้าวเทียนยกมือห้ามทุกคนไม่ให้เข้าใกล้

“อย่าแตะต้องพื้นบริเวณนี้”

มู่ชางขยับมายืนข้างเขา

“มีค่ายกลซ่อนอยู่หรือ”

“ข้ายังไม่แน่ใจ แต่พลังใต้ก้อนหินกำลังเคลื่อนไหว”

ทั้งสองยืนสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงคำรามต่ำลึกจะดังมาจากอีกฟากของช่องเขา

ทหารลาดตระเวนชักอาวุธพร้อมกัน

เฟิงอ้าวเทียนเงยหน้ามองแนวหิน ดวงตาคมเข้มขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่กำลังเคลื่อนเข้ามา

ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบพุ่งเข้าไปหาต้นเสียง

เขาหันไปสั่งทหารอย่างสงบ

“ตั้งแนวป้องกัน อย่าแยกกันออกไป หากสิ่งที่เข้ามาเป็นอสูรจริง เราจะรับมือร่วมกัน”

มู่ชางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ

นี่เป็นบททดสอบที่เฟิงอ้าวเทียนยังต้องเรียนรู้ ไม่ใช่เพียงการเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยพลังที่เหนือกว่า แต่ต้องรู้จักประเมินสถานการณ์และปกป้องผู้ที่อยู่ร่วมแนวรบด้วย

เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง

เงาร่างขนาดใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏเหนือสันเขา ทว่าก่อนที่มันจะเผยตัวออกมาทั้งหมด คราบสีดำบนพื้นกลับสั่นไหวขึ้นพร้อมกัน

เฟิงอ้าวเทียนสัมผัสได้ถึงพลังสีเงินในร่างที่ตอบสนองอย่างแผ่วเบา

เขากำมือไว้ข้างลำตัว แต่ไม่ได้ปลดปล่อยพลังออกมา

คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้ความสงสัยชักนำตนเองจนขาดความระมัดระวัง

สิ่งที่อยู่เหนือสันเขากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

และป้อมมังกรเหนือซึ่งยืนหยัดปกป้องชายแดนมานาน กำลังเผชิญกับความผิดปกติที่อาจใหญ่กว่าการบุกโจมตีของอสูรทั่วไป

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่หน้ากองทหาร ดวงตาจับจ้องเงาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา

การเดินทางครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น