บทที่ 4 เงามังกรแดนเหนือ

หลินซีเหยาเดินทางออกจากหุบเขามังกรเงินได้ไม่ถึงครึ่งวัน ก็พบว่าพลังมังกรในโลกภายนอกแตกต่างจากที่นางเคยสัมผัสอย่างสิ้นเชิง

ภายในหุบเขา พลังปราณบริสุทธิ์ไหลเวียนอย่างสงบ ราวกับสายน้ำใต้ผืนน้ำแข็ง แต่เมื่อออกมาสู่ดินแดนภายนอก พลังหลายสายกลับปะปนกันจนเกิดกระแสปั่นป่วน บางแห่งอบอุ่น บางแห่งเย็นเยียบ และบางแห่งแฝงกลิ่นอายอันตรายที่ทำให้นางต้องระมัดระวังทุกฝีก้าว

นางหยุดอยู่บนสันเขา มองลงไปยังป่าเบื้องล่าง

ต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมหุบเขา ใบไม้สีเขียวเข้มไหวตามแรงลม ขณะที่ไกลออกไปมีเทือกเขาสีดำทอดตัวขวางเส้นทางสู่ทิศใต้

เกล็ดเงินในแขนเสื้อของนางอุ่นขึ้นอีกครั้ง

หลินซีเหยาหยิบมันออกมา แสงสีเงินบางเบาปรากฏตามขอบเกล็ด ก่อนจะชี้ไปทางตะวันตกเฉียงใต้

“พลังดำทองอยู่ทางนั้นหรือ?”

นางพึมพำกับตัวเอง

นางไม่รู้ว่าพลังที่สัมผัสได้นั้นเป็นของมังกรตนใด แต่ความรู้สึกจากเกล็ดเงินบอกชัดเจนว่ามันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป

หลินซีเหยาเก็บเกล็ดกลับเข้าที่ แล้วกระโดดลงจากสันเขาอย่างคล่องแคล่ว ร่างของนางเคลื่อนผ่านกิ่งไม้และโขดหินราวกับเงาสีเงิน

นางตั้งใจจะหาที่พักก่อนค่ำ แล้วค่อยเดินทางต่อไปยังเมืองมังกรที่อยู่ใกล้ที่สุด

ทว่ายังไม่ทันถึงเชิงเขา กลิ่นอายผิดปกติก็ลอยมาจากป่าด้านหน้า

มันเป็นกลิ่นคาวเลือดผสมกับพลังมังกรที่แตกกระจาย

หลินซีเหยาชะลอฝีเท้า ดวงตาสีเงินหรี่ลงเล็กน้อย

มีการต่อสู้เกิดขึ้นไม่นานมานี้

นางไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้อื่น แต่ในจังหวะที่กำลังจะเปลี่ยนเส้นทาง เสียงคำรามต่ำ ๆ ก็พลันดังขึ้นจากกลางป่า

ตามด้วยเสียงกิ่งไม้หักและเสียงตะโกนของใครบางคน

“ระวังด้านหลัง!”

หลินซีเหยาหันขวับ

เงาดำขนาดใหญ่พุ่งทะลุพุ่มไม้เข้ามาอย่างรวดเร็ว มันมีร่างคล้ายหมาป่า แต่มีเกล็ดแข็งปกคลุมตามลำตัว ดวงตาสีแดงฉาน และเขาสั้นสองข้างงอกขึ้นจากหน้าผาก

อสูรมังกรเขาโลหิต!

แม้จะไม่ใช่สัตว์อสูรระดับสูง แต่ความดุร้ายของมันก็ทำให้มังกรทั่วไปไม่อาจประมาทได้

อสูรตัวนั้นพุ่งเข้าใส่นางโดยไม่ลังเล

หลินซีเหยาหมุนตัวหลบ กรงเล็บของมันเฉี่ยวผ่านชายแขนเสื้อไปเพียงเล็กน้อย นางยกมือขึ้น สร้างม่านพลังสีเงินขวางตรงหน้า

ปัง!

ร่างของอสูรมังกรกระแทกเข้ากับม่านพลังจนเกิดเสียงดังสนั่น มันถอยไปหลายก้าว ก่อนแยกเขี้ยวคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

อสูรมังกรตัวนี้มีบาดแผลอยู่หลายแห่ง เลือดสีเข้มไหลจากหัวไหล่ลงมาตามลำตัว และพลังปราณของมันกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง

นางสังเกตเห็นว่ามีหนามสีดำฝังอยู่บริเวณต้นคอ หนามนั้นปล่อยหมอกดำบาง ๆ ออกมาไม่หยุด

นี่ไม่ใช่บาดแผลจากการต่อสู้ธรรมดา

มีผู้ใช้พลังบางอย่างทำให้มันคลุ้มคลั่ง

“หยุดเสียที!”

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง

นักรบมังกรสามคนรีบตามมาถึง คนที่อยู่หน้าสุดมีผมสีน้ำตาลเข้มและสวมเกราะหนังสีดำ เขาถือหอกยาวไว้ในมือ ส่วนอีกสองคนมีบาดแผลตามแขนและไหล่

เมื่อเห็นหลินซีเหยา ชายหนุ่มก็ชะงัก

“แม่นาง ระวัง! มันถูกพลังทมิฬครอบงำแล้ว อย่าเข้าใกล้เด็ดขาด!”

หลินซีเหยาไม่ได้หันไปตอบ นางยังคงจับตาดูอสูรมังกรตรงหน้า

“ถ้าพวกเจ้าต้องการช่วยมัน ก็อย่าเพิ่งโจมตี”

“ช่วยมันหรือ?” ชายหนุ่มเบิกตากว้าง “มันทำร้ายพวกเราจนบาดเจ็บไปหลายคนแล้ว!”

“ข้าเห็นแล้ว แต่หนามที่คอมันกำลังควบคุมพลังของมันอยู่ หากพวกเจ้าฆ่ามันในตอนนี้ พลังทมิฬอาจระเบิดออกมา”

ชายหนุ่มมองหนามสีดำบนต้นคอของอสูรมังกร สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“เพราะข้ามองเห็น”

หลินซีเหยาตอบสั้น ๆ ก่อนก้าวเข้าไปข้างหน้า

อสูรมังกรเขาโลหิตแยกเขี้ยว พลังสีแดงเข้มรวมตัวอยู่รอบกรงเล็บของมัน มันกำลังจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

หลินซีเหยาขยับปลายนิ้ว อักขระสีเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ

“ผนึกจันทรา!”

วงแหวนสีเงินแผ่ลงบนพื้น กลายเป็นเส้นแสงหลายสายพันรอบขาของอสูรมังกร มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจนพื้นดินแตกร้าว แต่ไม่อาจหลุดออกมาได้

หลินซีเหยาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว

หมอกดำรอบตัวอสูรมังกรพุ่งเข้าหานางราวกับมีชีวิต ทว่าทันทีที่สัมผัสกับพลังสีเงิน มันกลับส่งเสียงแหลมสูงแล้วถอยหนี

ดวงตาของนางเย็นลง

“เป็นพลังแบบเดียวกับที่กำลังรบกวนผนึกโบราณจริง ๆ ด้วย”

นางยื่นมือไปทางต้นคอของอสูรมังกร แล้วปล่อยพลังสีเงินให้แทรกเข้าไปตามรอยแตกของหนามสีดำ

อสูรมังกรคำรามลั่น ร่างใหญ่ดิ้นสะบัดอย่างรุนแรง

“แม่นาง ถอยออกมา!” ชายหนุ่มตะโกน

หลินซีเหยาไม่ขยับ

นางรวบรวมพลังไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนกระชากหนามสีดำออกมาในคราวเดียว

หมอกดำระเบิดออกจากบาดแผลทันที

นางพลิกข้อมือ สร้างตราผนึกสีเงินครอบหมอกทั้งหมดไว้ แล้วบีบมือเข้าหากันจนมันสลายเป็นผงสีดำ

อสูรมังกรเขาโลหิตทรุดตัวลงกับพื้น ลมหายใจหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาสีแดงจะค่อย ๆ กลับเป็นสีทองหม่นตามเดิม

หลินซีเหยาถอยออกมาเล็กน้อย

“มันจะไม่คลุ้มคลั่งแล้ว แต่บาดแผลยังต้องรักษา พวกเจ้าควรพามันไปยังสถานที่ปลอดภัย”

ชายหนุ่มยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบเก็บหอก

“ขอบคุณแม่นาง หากไม่ได้เจ้า พวกเราคงต้องฆ่ามันจริง ๆ”

หลินซีเหยาส่ายหน้า

“ข้าเพียงเอาสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในร่างมันออกมา”

นางก้มมองเศษหนามสีดำที่เหลืออยู่บนพื้น แม้มันจะสูญเสียพลังไปแล้ว แต่ลวดลายเล็ก ๆ บนผิวของมันกลับทำให้นางรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

ลวดลายนั้นคล้ายกับรอยแตกที่ปรากฏบนผนึกมังกรโบราณ

นางหยิบเศษหนามขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง

“พวกเจ้าเจอมันที่ไหน?”

ชายหนุ่มชี้ไปทางทิศตะวันออก

“ใกล้ถ้ำหินดำ พวกเราตามรอยอสูรมังกรที่ออกมาทำร้ายสัตว์ในละแวกนี้มาหลายวันแล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะมีพลังทมิฬอยู่ในร่าง”

“ถ้ำหินดำอยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่?”

“เดินทางครึ่งวันก็ถึง แต่ข้าไม่แนะนำให้เจ้าไปที่นั่น ตอนนี้พวกเรายังไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ภายใน”

หลินซีเหยามองเศษหนามในมืออีกครั้ง

นางเพิ่งออกจากหุบเขาได้ไม่นาน แต่กลับพบร่องรอยของพลังที่เชื่อมโยงกับผนึกโบราณแล้ว

ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด

“ข้าจะระวังตัว”

นางกล่าว ก่อนหันหลังเดินออกจากป่า

ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของนาง แล้วรีบตะโกนถาม

“แม่นาง! ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย!”

หลินซีเหยาหยุดฝีเท้าเล็กน้อย

“หลินซีเหยา”

“ข้าชื่อจ้าวเหิง หากมีเรื่องเดือดร้อนในเขตแดนเหนือ เจ้าสามารถมาหาข้าได้!”

นางพยักหน้ารับ ก่อนก้าวหายเข้าไปในแนวไม้

จ้าวเหิงมองเศษหนามที่เหลืออยู่บนพื้น แล้วหันไปสั่งลูกน้อง

“รีบพาอสูรมังกรกลับค่าย เรื่องนี้ไม่ธรรมดาแล้ว ต้องรายงานผู้คุมด่านให้ทราบ”

เขาไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่เพิ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้ คือผู้สืบสายเลือดของเผ่ามังกรที่หายสาบสูญไปจากประวัติศาสตร์

และไม่รู้ด้วยว่า การพบกันครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่กำลังขยายตัวไปไกลกว่าดินแดนเหนือ

ณ ตำหนักมังกรสวรรค์ เฟิงอ้าวเทียนยังคงฝึกควบคุมพลังอยู่กลางลาน

คราวนี้มู่ชางไม่ได้ให้เขาสร้างลูกแก้วพลังหรือเรียกมังกรดำทองออกมา แต่กลับวางหินสีดำขนาดเท่าฝ่ามือไว้ตรงหน้า

“หินนี้เรียกว่าศิลากักปราณ มันสามารถรับแรงสั่นสะเทือนจากพลังมังกรได้ หากเจ้าปล่อยพลังมากเกินไป หินจะแตก แต่ถ้าเจ้าควบคุมพลังได้อย่างแม่นยำ มันจะเปล่งแสงเพียงเล็กน้อย”

เฟิงอ้าวเทียนมองหินตรงหน้า

“ให้ข้าส่งพลังเข้าไปในหินหรือ?”

“ใช่ แต่ต้องใช้เพียงปลายนิ้ว ห้ามปล่อยพลังจากทั้งฝ่ามือ”

เฟิงอ้าวเทียนยกนิ้วชี้ขึ้นแตะผิวหิน

พลังดำทองไหลออกไปอย่างระมัดระวัง หินสีดำส่องประกายขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อเขาพยายามเพิ่มพลังอีกเพียงนิดเดียว เส้นร้าวก็ปรากฏขึ้นบนผิวหินทันที

มู่ชางถอนหายใจ

“เจ้ากำลังเร่งพลังอีกแล้ว”

“ข้าเพียงต้องการให้มันสว่างขึ้น”

“พลังไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะบังคับให้มากขึ้นได้ตามใจ หากเจ้าไม่รู้จักขีดจำกัดของมัน ต่อให้มีพลังมหาศาลก็ไม่ต่างจากการถือดาบที่คมทั้งสองด้าน”

เฟิงอ้าวเทียนถอนมือออก

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เขาหลับตา ตั้งสติ แล้วเริ่มต้นใหม่

คราวนี้เขาไม่พยายามเพิ่มพลัง แต่ปล่อยให้มันไหลไปตามจังหวะลมหายใจ

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

หินสีดำค่อย ๆ เปล่งแสงสีทองอ่อนออกมาโดยไม่มีรอยร้าวเพิ่ม

มู่ชางพยักหน้าอย่างพอใจ

“ดีขึ้นมาก”

เฟิงอ้าวเทียนยังไม่ทันตอบ เกล็ดเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็พลันสั่นขึ้น

เขาชะงักทันที

แสงสีเงินบางเบาไหลออกจากเกล็ด แล้วพุ่งตรงไปยังทิศเหนือ

ศิลากักปราณบนพื้นสว่างวาบ ก่อนจะแตกออกเป็นสองส่วน

มู่ชางรีบก้าวเข้ามา

“องค์ชาย!”

เฟิงอ้าวเทียนมองแสงสีเงินที่ลอยอยู่ตรงหน้า

คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกถึงความปั่นป่วนเหมือนก่อน แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังอีกสายหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป

พลังนั้นบริสุทธิ์ เยือกเย็น และมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

ราวกับกำลังตอบรับเขาอยู่เช่นกัน

เฟิงเทียนหลงเสด็จเข้ามาในลานฝึกเมื่อทรงรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือน พระองค์ทอดพระเนตรเศษศิลาบนพื้น ก่อนหันไปมองพระโอรส

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฟิงอ้าวเทียนยกเกล็ดเงินขึ้น

“พลังของมันตอบสนองต่อบางสิ่งทางเหนือพะยะค่ะ”

เฟิงเทียนหลงรับเกล็ดเงินมาพิจารณา แววพระเนตรเคร่งขรึมลงเมื่อเห็นแสงสีเงินที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

“ดูเหมือนว่าผนึกโบราณจะไม่ได้ตื่นขึ้นเพียงเพราะพลังในตัวเจ้า”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“พระองค์หมายความว่า มีผู้ครอบครองพลังมังกรเงินอยู่จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้ายังไม่อาจยืนยันได้”

เฟิงเทียนหลงส่งเกล็ดคืนให้พระโอรส

“แต่หากมีผู้ใดสามารถทำให้พลังของมันตอบสนองได้จากระยะไกล คนผู้นั้นย่อมมีความเกี่ยวข้องกับผนึกโบราณอย่างแน่นอน”

เฟิงอ้าวเทียนกำเกล็ดเงินไว้ในมือ

“เสด็จพ่อ ลูกต้องการไปทางเหนือ”

เฟิงเทียนหลงมองเขานิ่ง

“เจ้าฝึกควบคุมพลังได้เพียงเล็กน้อย ก็คิดจะออกเดินทางแล้วหรือ?”

“ลูกไม่ได้ต้องการออกไปโดยไม่เตรียมตัว แต่หากมีใครบางคนกำลังเผชิญอันตรายเพราะผนึกโบราณ ลูกไม่อยากรอจนทุกอย่างสายเกินไป”

เฟิงเทียนหลงไม่ได้ตอบทันที

พระองค์ทรงเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของพระโอรส และทรงรู้ดีว่าการปิดบังทุกอย่างไว้ย่อมไม่ทำให้ความสงสัยหายไป

ในที่สุดพระองค์จึงตรัสว่า

“อีกสามวัน ข้าจะให้มู่ชางพาเจ้าไปยังป้อมมังกรเหนือ เจ้าจะได้เรียนรู้สภาพของดินแดนชายขอบ และตรวจสอบร่องรอยพลังที่พบได้ แต่ห้ามเข้าใกล้ถ้ำหรือเขตอาคมโบราณโดยพลการ”

เฟิงอ้าวเทียนก้มศีรษะ

“ลูกจะปฏิบัติตามพะยะค่ะ”

“และจำไว้” เฟิงเทียนหลงตรัสเสียงหนักแน่น “เป้าหมายของเจ้าไม่ใช่การพิสูจน์ว่าตนเองแข็งแกร่งเพียงใด แต่คือการกลับมาอย่างปลอดภัยพร้อมคำตอบที่เชื่อถือได้”

“พะยะค่ะ”

เมื่อพระบิดาเสด็จออกไป มู่ชางจึงเดินเข้ามายืนข้างเขา

“การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การฝึกธรรมดา องค์ชายต้องเตรียมใจให้พร้อม”

เฟิงอ้าวเทียนมองไปยังทิศเหนือ

“ข้าพร้อมแล้ว”

แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าหญิงสาวในภาพคือใคร และไม่รู้ว่าเหตุใดพลังของนางจึงตอบสนองต่อเขา แต่ความรู้สึกที่เชื่อมโยงกันนั้นชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เกล็ดเงินส่องแสง

เขาไม่อาจปล่อยให้คำถามเหล่านี้ค้างคาอยู่ตลอดไป

ค่ำวันเดียวกัน หลินซีเหยาพบที่พักเล็ก ๆ ริมลำธารใต้หุบเขา นางก่อกองไฟด้วยพลังปราณเพียงเล็กน้อย แล้วนำเศษหนามสีดำออกมาวางบนก้อนหิน

แสงไฟสะท้อนผิวของมัน เผยให้เห็นอักขระจาง ๆ ที่นางไม่เคยพบมาก่อน

นางใช้นิ้วแตะลงบนอักขระอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น เศษหนามก็สั่นสะเทือน

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากภายใน

“...ผู้พิทักษ์...”

หลินซีเหยอชักมือกลับทันที

นางจ้องเศษหนามเขม็ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจห้าม

“เจ้าพูดว่าอะไร?”

ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีก

เศษหนามสีดำค่อย ๆ แตกเป็นผงละเอียด เหลือเพียงอักขระสีดำตัวหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนสลายหายไปในความมืด

หลินซีเหยานั่งนิ่งอยู่ข้างกองไฟ

คำว่า ผู้พิทักษ์ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่นางเห็นมันบนเสาหินในหุบเขา

นั่นหมายความว่า ผนึกโบราณกับพลังทมิฬที่กำลังแพร่กระจาย อาจเกี่ยวข้องกันมากกว่าที่นางคิด

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือแนวเขา

“ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ข้าจะค้นหาให้พบ”

ลมหนาวพัดผ่านลำธาร เปลวไฟสั่นไหวไปตามแรงลม

ไกลออกไปทางเหนือ เงาของมังกรสีดำตนหนึ่งบินผ่านยอดเขาอย่างเงียบงัน ดวงตาสีแดงของมันจับจ้องลงมายังป่าที่หลินซีเหยาพักอยู่

มันไม่ได้โจมตี

เพียงวนอยู่เหนือท้องฟ้าชั่วครู่ ก่อนหายเข้าไปในกลุ่มเมฆดำ

หลินซีเหยาไม่ทันสังเกตเห็นเงานั้น

แต่เกล็ดเงินที่นางเก็บไว้กลับสั่นขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้แสงสีเงินไม่ได้ชี้ไปทางราชวงศ์เฟิง

มันกำลังเตือนนางถึงบางสิ่งที่อยู่ใกล้กว่าที่คิด

และสิ่งนั้น กำลังเฝ้ามองการเดินทางของนางมาตั้งแต่ก้าวแรกที่ออกจากหุบเขา