All Chapters of คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้: Chapter 11 - Chapter 20

เจินจี้จ้องนางอยู่นาน ในที่สุดจึงกล่าวเสียงแข็ง “เรื่องพินัยกรรม ข้าจะให้คนค้นเอกสารมาให้ดูเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”หลิงหนานส่ายหน้า “ข้าต้องการกำหนดเวลาที่ชัดเจน”“เจ้า!”“ภายในสามวันได้หรือไม่เจ้าคะ”เจินจี้กำมือแน่น “เจ้ากำลังบังคับข้า!”“ข้ากำลังขอดูเอกสารของบิดา” หลิงหนานตอบ “หากฮูหยินต้องใช้เวลาค้นหา ข้าก็ยินดีรอสามวัน”เจินจี้หายใจแรง นางรู้ว่าหลิงหนานกำลังวางเงื่อนไข แต่ก็ไม่อาจหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นมาปฏิเสธสุดท้ายจึงกัดฟันตอบ“สามวัน!”หลิงหนานพยักหน้า “ขอบคุณเจ้าค่ะ”“แต่ระหว่างนี้เจ้าห้ามออกไปสร้างเรื่องนอกจวน!”“หากไม่มีเหตุจำเป็น ข้าจะไม่ออกไป”เจินจี้จ้องนางอย่างไม่ไว้วางใจ “แล้วเรื่องที่เจ้าขัดคำสั่งข้าวันนี้…”“ข้าไม่ได้ทำชุดของเหวยมี่เสียหาย” หลิงหนานกล่าวแทรกอย่างสุภาพ “และข้าก็ไม่เห็นว่าตัวเองทำผิดเรื่องใด”

เจินจี้มองบุตรชาย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหูหลิงหนานกำลังทำอะไร”เหวยตานหัวเราะ “นางทำอะไรได้ด้วยหรือขอรับ นอกจากร้องไห้กับซักผ้า”เหวยมี่รีบพูด “เจ้าไม่รู้อะไรเสียแล้ว!”“มีอะไรหรือพี่หญิง”“วันนี้นางกล้าขัดคำสั่งท่านแม่ แล้วยังบังคับให้ท่านแม่ยอมรับว่าพินัยกรรมของท่านหูยังอยู่!”เหวยตานชะงัก “อะไรนะ”เจินจี้ถอนหายใจ “ไม่เพียงเท่านั้น นางยังต้องการตรวจสอบบัญชีการค้าทั้งหมด”“บัญชีการค้า?” เหวยตานหน้าเปลี่ยนสีทันที“ใช่”“แล้วเรื่องเงินที่ข้า…” เขาหยุดพูดกลางคันเจินจี้หันขวับ “เงินอะไร!”เหวยตานรีบหลบสายตา “ไม่มีอะไรขอรับ”เหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าคงหมายถึงเงินที่ยืมจากร้านผ้าไหมไปใช้หนี้พนันกระมัง”“พี่หญิง!”“ข้าพูดผิดหรือ”“พอได้แล้ว!” เจินจี้ตวาดทั้งสองเงียบลงทันทีนางมอง

คืนนั้น หลังประตูเมืองเริ่มเงียบสงบ รถม้าคันเล็กของจวนสกุลหูเคลื่อนออกไปตามถนนด้านตะวันตก เจินจี้สวมเสื้อคลุมสีเข้มและใช้ผ้าบางปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง รถม้าหยุดหน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งใกล้ท่าเรือ เหวยตานลงไปเคาะประตูไม่นานนัก ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำก็เดินออกมา เขามีรอยแผลเป็นยาวจากหางคิ้วถึงข้างแก้ม ดวงตาแข็งกร้าวและท่าทางน่าเกรงขาม ชายผู้นี้คือเถาหู่ อดีตนักเลงท่าเรือที่ปัจจุบันรับงานผิดกฎหมายให้ผู้มีเงินเมื่อเห็นเจินจี้ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย “ฮูหยินมาด้วยตัวเองเชียวหรือ”เจินจี้ไม่ตอบคำทักทาย นางเดินเข้าไปในห้องด้านใน ก่อนหยุดตรงหน้าโต๊ะไม้“เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่ว่าต้องทำอะไร”เถาหู่พยักหน้า “รู้แล้วขอรับ”“รถม้าจะออกเดินทางอีกสองวัน”“ฮูหยินหมายถึงเส้นทางผ่านป่าหินดำ?”“ใช่”ชายร่างใหญ่หัวเราะเบา ๆ “ทางนั้นเหมาะกับการดักปล้นอยู่แล้ว”“ข้าไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด” เจินจี้มองเขาอย่างเย็นชา“ฮูหยินวางใจได้&rd

หลิงหนานกัดริมฝีปาก นางรู้แล้วว่าการเจรจาเรื่องเงินคงไม่สำเร็จแต่ทุกประโยคที่พูดออกไปช่วยยืดเวลาได้อีกเล็กน้อย ขอเพียงมีคนเดินทางผ่านมา หรือหาช่องว่างให้ทุกคนหนีได้ นางก็ยังมีโอกาสรอดทว่าเถาหู่ดูเหมือนจะหมดความอดทนแล้ว“จับตัวนาง!”โจรสองคนพุ่งเข้ามาทันที อาซานซึ่งเพิ่งลุกขึ้นได้รีบวิ่งเข้ามาขวาง“อย่าแตะต้องคุณหนู!”เขาถูกเตะล้มลงอีกครั้ง อาหลิวพยายามคว้าท่อนไม้ข้างทาง แต่ถูกโจรอีกคนใช้กระบองฟาดจนทรุด หลิงหนานรีบถอยหลัง เสี่ยวชิงกระโดดลงจากรถม้าแล้วเข้ามากอดแขนนาง“คุณหนู หนีเถอะเจ้าค่ะ!”“หนีไปทางไหน!”สองข้างทางเป็นป่าทึบ ด้านหน้ามีโจรถือดาบ ด้านหลังยังมีชายอีกสองคนขวางทางไว้ หลิงหนานคว้าถุงผงปูนขาวเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้สำหรับทำเครื่องหมายหีบสินค้าออกจากสัมภาระใกล้รถม้า เมื่อโจรคนหนึ่งเข้ามาใกล้ นางจึงสาดผงใส่ใบหน้าเขาเต็มแรง“โอ๊ย!” ชายคนนั้นร้องลั่นแล้วรีบยกมือปิดตา“เสี่ยวชิง วิ่ง!” หลิงหนานคว้ามือสาวใช้แล้วพุ่งไปทางช่องว่างระหว่างต้นไม้แต่ยังวิ่ง

ทุกคนชะงักอาหลิวรีบพูด “คุณหนูขอรับ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หากพากลับจวนอาจมีปัญหาได้”เสี่ยวชิงเองก็ลังเล “จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างฮูหยินคงไม่ยอมให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจวน”หลิงหนานมองชายหนุ่มที่นอนหมดสติ นางรู้ดีว่าการพาคนแปลกหน้ากลับไปอาจทำให้เจินจี้มีข้ออ้างกลั่นแกล้งอีกแต่หากทิ้งเขาไว้กลางป่าในสภาพเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตคงน้อยมาก ชายคนนี้เสี่ยงชีวิตช่วยนาง ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หากไม่มีเขา วันนี้นางกับเสี่ยวชิงอาจถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว นางไม่อาจทอดทิ้งผู้มีพระคุณได้“ข้าจะรับผิดชอบเอง” หลิงหนานกล่าวหนักแน่นอาหลิวมีสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณหนู…”“เขาช่วยชีวิตพวกเรา” หากปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าจะสบายใจหรือ” นางมองบ่าวชายทั้งสองอาหลิวกับอาซานเงียบลงทันทีหลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่ม นางใช้ผ้าสะอาดอีกผืนช่วยห้ามเลือด ก่อนบอกให้ทุกคนเตรียมรถม้า“อาหลิว ไปดูว่ารถม้ายังใช้ได้หรือไม่”“ขอรับ”“อ