로그인공유
บทที่ 16
게시일:
2026-10-23 20:00:31คืนนั้น หลังประตูเมืองเริ่มเงียบสงบ รถม้าคันเล็กของจวนสกุลหูเคลื่อนออกไปตามถนนด้านตะวันตก เจินจี้สวมเสื้อคลุมสีเข้มและใช้ผ้าบางปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง รถม้าหยุดหน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งใกล้ท่าเรือ เหวยตานลงไปเคาะประตู
ไม่นานนัก ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำก็เดินออกมา เขามีรอยแผลเป็นยาวจากหางคิ้วถึงข้างแก้ม ดวงตาแข็งกร้าวและท่าทางน่าเกรงขาม ชายผู้นี้คือเถาหู่ อดีตนักเลงท่าเรือที่ปัจจุบันรับงานผิดกฎหมายให้ผู้มีเงิน
เมื่อเห็นเจินจี้ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย “ฮูหยินมาด้วยตัวเองเชียวหรือ”
เจินจี้ไม่ตอบคำทักทาย นางเดินเข้าไปในห้องด้านใน ก่อนหยุดตรงหน้าโต๊ะไม้
“เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่ว่าต้องทำอะไร”
เถาหู่พยักหน้า “รู้แล้วขอรับ”
“รถม้าจะออกเดินทางอีกสองวัน”
“ฮูหยินหมายถึงเส้นทางผ่านป่าหินดำ?”
“ใช่”
ชายร่างใหญ่หัวเราะเบา ๆ “ทางนั้นเหมาะกับการดักปล้นอยู่แล้ว”
“ข้าไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด” เจินจี้มองเขาอย่างเย็นชา
“ฮูหยินวางใจได้”
“และอย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าได้รับคำสั่งจากใคร”
เถาหู่ยิ้ม “ข้ารับงานมาหลายปี ไม่เคยเปิดเผยชื่อนายจ้าง”
เจินจี้มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบถุงผ้าหนัก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ เสียงเงินกระทบกันดังเบา ๆ นางวางถุงลงบนโต๊ะ เถาหู่เปิดดู ภายในมีแท่งเงินจำนวนมาก
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากว้างขึ้นทันที “ฮูหยินช่างใจกว้าง”
เจินจี้ไม่ได้ยิ้มตอบ “นี่เป็นเงินล่วงหน้า”
“แล้วที่เหลือเล่า”
“เมื่อเรื่องเสร็จ ข้าจะให้เพิ่มอีกเท่าตัว”
เถาหู่หัวเราะอย่างพึงพอใจ “ถ้าเช่นนั้นข้าจะจัดการให้ดีที่สุด”
เจินจี้มองชายตรงหน้า ในใจยังมีความหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดถึงพินัยกรรม สมุดบัญชี และเงินจำนวนมหาศาลที่อาจต้องคืน นางก็ข่มความลังเลทั้งหมดลง
“จำไว้” นางกล่าวเสียงต่ำ “ข้าไม่ต้องการให้มีใครตามสืบมาถึงจวนสกุลหู”
เถาหู่พยักหน้า “แน่นอน”
“ข้ามอบเงินให้เจ้าแล้ว ก็จงทำงานให้คุ้มค่า อย่าให้หูหลิงหนานกลับมาอีกเด็ดขาด” เจินจี้เลื่อนถุงเงินเข้าไปใกล้เขาอีกเล็กน้อยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นางหยุดครู่หนึ่ง ดวงตาไร้ความปรานี
“ฮูหยินวางใจได้” เถาหู่เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขารวบปากถุงเงินแล้วเก็บเข้าไปในเสื้อ “คนที่เข้าไปในป่าหินดำแล้ว ไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสเดินออกมา”
เจินจี้มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้อง ด้านนอก ลมกลางคืนพัดแรงขึ้น เมฆดำบดบังแสงจันทร์จนถนนมืดสนิท รถม้าของเจินจี้ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากท่าเรือ ทิ้งชายร่างใหญ่ไว้กับถุงเงินและคำสั่งอันโหดร้าย
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนเล็กของจวนสกุลหู หลิงหนานกำลังนั่งศึกษารายการสินค้าใต้แสงตะเกียง เธอใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามชื่อสินค้าแต่ละรายการ ก่อนหยุดตรงชื่อเมืองชิงเหอ
“รายการสินค้าไม่ครบ แต่กลับให้ข้าเดินทางไปรับรองถึงต่างเมือง…” หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพึมพำกับตัวเอง “เรื่องนี้มีอะไรแปลก ๆ”
เสี่ยวชิงซึ่งกำลังจัดที่นอนหันมาถาม “คุณหนูว่าอะไรนะเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร” หลิงหนานเงยหน้า เธอมองกระดาษในมืออีกครั้งก่อนค่อย ๆ พับเก็บไว้ “เสี่ยวชิง พรุ่งนี้ช่วยข้าเตรียมของหน่อย”
“ท่านจะเดินทางจริงหรือเจ้าคะ”
“ข้าจะไป” หลิงหนานพยักหน้า
“แต่ข้าไม่สบายใจเลยเจ้าค่ะ” เด็กสาวมีสีหน้ากังวล
หลิงหนานยิ้มบาง ๆ
“ข้าก็เช่นกันแต่บางครั้ง หากอยากรู้ว่าคนอื่นกำลังวางหมากอะไร เราก็ต้องยอมเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ” เธอหันไปมองความมืดนอกหน้าต่าง
หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเส้นทางที่กำลังจะเดินทางไปนั้นมีอันตรายรออยู่มากเพียงใดและยิ่งไม่รู้ว่าอีกไม่นาน การเดินทางครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของนาง
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านม่านหมอกบาง ๆ เหนือกำแพงเมือง รถม้าคันหนึ่งของจวนสกุลหูเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองทิศตะวันออกอย่างช้า ๆ เสียงล้อไม้บดไปตามถนนดินที่ยังชื้นจากฝนเมื่อคืน
หูหลิงหนานนั่งอยู่ภายในรถม้า ในมือถือกระดาษรายการสินค้าที่เจินจี้มอบให้ก่อนออกเดินทาง นางอ่านรายการนั้นเป็นครั้งที่สามแล้ว เส้นไหมขาวสองร้อยหาบ ผ้าดิบหนึ่งร้อยห้าสิบพับ และผ้าฝ้ายย้อมสีอีกแปดสิบพับ จำนวนสินค้าไม่ใช่น้อย ๆ หากมีการซื้อขายจริงย่อมต้องมีสัญญา ใบรับสินค้า และหลักฐานการชำระเงินครบถ้วน แต่กระดาษที่นางได้รับกลับมีเพียงรายการสินค้า ไม่มีชื่อผู้ขายที่ชัดเจน ไม่มีจำนวนเงิน และไม่มีตราประทับของคู่ค้า ในสายตาของซูเหอซินผู้เคยบริหารกิจการสิ่งทอ เอกสารเช่นนี้แทบไม่มีประโยชน์ในการรับรองสินค้า
“แปลกจริง ๆ” หลิงหนานพึมพำ
“อะไรแปลกหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นทันที
“รายการสินค้านี่ เจ้าสังเกตหรือไม่ว่าไม่มีชื่อร้านค้าที่เราต้องไปติดต่อ” หลิงหนานยื่นกระดาษให้นางดู
เสี่ยวชิงก้มมองตัวอักษร ก่อนส่ายหน้า “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องการค้าเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร ข้าเพียงคิดว่าหากฮูหยินต้องการให้ข้าเรียนรู้งานจริง ก็ควรให้เอกสารครบกว่านี้” หลิงหนานพับกระดาษเก็บไว้ในแขนเสื้อ
“คุณหนู ข้ายังคิดว่าเราไม่ควรมาเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงมีสีหน้ากังวล
“เจ้ากลัวหรือ” หลิงหนานมองเด็กสาว
“กลัวเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงตอบตามตรง “ตั้งแต่คุณหนูเริ่มทวงถามพินัยกรรม ฮูหยินก็เปลี่ยนท่าทีไปมาก เมื่อก่อนนางไม่ยอมให้คุณหนูออกจากจวน แต่คราวนี้กลับเป็นฝ่ายส่งท่านออกมาต่างเมือง”
หลิงหนานพยักหน้าเบา ๆ นางเองก็คิดเช่นนั้นเพราะเหตุนี้ ก่อนออกเดินทางจึงขอให้เสี่ยวชิงติดตามมาด้วย เจินจี้ไม่เต็มใจนัก แต่เมื่อหลิงหนานยืนยันว่าจะไม่เดินทางโดยไม่มีคนสนิทคอยช่วยจดรายการสินค้า อีกฝ่ายก็จำต้องยอมนอกจากนี้ หลิงหนานยังแอบเก็บเงินจำนวนเล็กน้อยที่เสี่ยวชิงสะสมไว้ และนำยาสมานแผลกับผ้าสะอาดติดตัวมาด้วย แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่การเตรียมพร้อมย่อมดีกว่าประมาท
“ไม่ต้องกลัว” นางบอกเสี่ยวชิง “หากมีอะไรผิดปกติ เราจะกลับทันที”
เด็กสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
최신 챕터
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 27
อาเซียงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวที่มีฐานะเป็นคุณหนูใหญ่ของจวน จะต้องแบ่งหมั่นโถวแข็ง ๆ กับสาวใช้และชายแปลกหน้าเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นฝ่ายแบ่งอาหารให้คนอื่นก่อนตัวเองชายหนุ่มก้มมองหมั่นโถวในมือ ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยใช้ชีวิตอย่างไร แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าอาหารเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย ถึงกระนั้น เมื่อเห็นหลิงหนานกัดหมั่นโถวด้วยสีหน้าสงบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังอาหารเช้า หลิงหนานนำสมุดเล่มเล็กออกมาจากหีบ เป็นสมุดที่นางเย็บขึ้นเองจากกระดาษเหลือใช้ บนหน้ากระดาษมีรายการค่าใช้จ่ายและทรัพย์สินที่ต้องตรวจสอบอาเซียงนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เมื่อเห็นนางจดอะไรบางอย่างอยู่นาน จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย“เจ้ากำลังเขียนอะไร”“ข้ากำลังเขียนบัญชี”“บัญชีอะไร”“ค่าใช้จ่ายในเรือน”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เจ้าต้องจดด้วยหรือ”“ต้องจดสิเพราะเงินทุกเหรียญมีค่า” หลิงหนานพยักหน้าอาเซียงมองนางอย่างสนใ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 26
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าของเรือนหลังเล็ก กลิ่นยาสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้อง เสียงนกร้องจากต้นเหมยด้านนอกดังเป็นระยะ ทว่าบรรยากาศอันสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงของบุรุษผู้หนึ่ง“ข้าบอกแล้วว่าเดินเองได้”“แล้วข้าก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเดิน!”หูหลิงหนานยืนกอดอกมองชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อนด้วยสายตาไม่พอใจ อาเซียงยืนอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะเพื่อพยุงตัว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตากลับดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัดผ่านมาสามวันแล้วนับตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา บาดแผลบริเวณชายโครงเริ่มสมานตัว แต่ยังเจ็บทุกครั้งที่ขยับแรง ๆ ส่วนอาการปวดศีรษะยังเกิดขึ้นเป็นบางช่วง โดยเฉพาะเวลาที่พยายามนึกถึงอดีตหมอเฉินกำชับให้เขาพักผ่อนและค่อย ๆ ฟื้นกำลัง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ชอบการนอนอยู่เฉย ๆ“ข้านอนมาหลายวันแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนพิการ” อาเซียงกล่าวเสียงเรียบหลิงหนานเลิกคิ้ว “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านพิการ”“แล้วเหตุใดจึงห้ามข้าเดิน”“เพราะเมื่อครู่ท่าน
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 25
“นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 24
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 23
หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 22
หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม
다른 추천
