บทที่ 17

นอกจากเสี่ยวชิงแล้ว ยังมีบ่าวชายสองคนติดตามมาด้วย คนแรกชื่ออาหลิว เป็นคนขับรถม้าวัยสามสิบกว่า ส่วนอีกคนชื่ออาซาน เป็นบ่าวดูแลโกดังที่ถูกสั่งให้มาช่วยขนสัมภาระ ทั้งสองไม่ได้มีวิชาต่อสู้ และไม่ได้รับหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันโดยตรง

เรื่องนี้ทำให้หลิงหนานไม่สบายใจตั้งแต่ออกจากจวนเพราะเจินจี้เคยบอกว่าจะจัดคนคุ้มกันให้สองคน แต่เมื่อถึงเวลาออกเดินทางกลับมีเพียงบ่าวธรรมดา นางจึงตัดสินใจเก็บข้อสงสัยนี้ไว้ก่อน

รถม้าเคลื่อนผ่านทุ่งนาและหมู่บ้านเล็ก ๆ สองแห่ง เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มสูงขึ้น ถนนก็แคบลงเรื่อย ๆ สองข้างทางกลายเป็นป่าทึบ กิ่งไม้สูงใหญ่โน้มเข้าหากันจนแสงแดดส่องผ่านได้เพียงบางส่วน หลิงหนานเปิดม่านรถม้ามองออกไป

“อาหลิว”

“ขอรับ คุณหนู”

“เส้นทางนี้ไปเมืองชิงเหอจริงหรือ”

“จริงขอรับ”

“มีทางอื่นหรือไม่”

“มีถนนใหญ่ทางทิศใต้ขอรับ แต่ต้องอ้อมไปอีกเกือบครึ่งวัน” อาหลิวเงียบไปครู่หนึ่ง

“แล้วเหตุใดเราไม่ใช้ถนนใหญ่”

“ฮูหยินสั่งให้ใช้เส้นทางนี้ขอรับ บอกว่าจะถึงเร็วกว่า”

“เส้นทางนี้เรียกว่าอะไร” หลิงหนานขมวดคิ้ว

“ป่าหินดำขอรับ”

“ป่าหินดำหรือ!” ทันทีที่ได้ยินชื่อ เสี่ยวชิงก็หน้าซีด

“เจ้ารู้จักหรือ” หลิงหนานหันมอง

“ข้าเคยได้ยินว่ามีโจรออกปล้นพ่อค้าบ่อยครั้งเจ้าค่ะ”

“อาหลิว หยุดรถก่อน” หลิงหนานรู้สึกเย็นวาบ นางรีบหันไปบอกคนขับรถม้า แต่ยังไม่ทันที่อาหลิวจะตอบ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

ฟึ่บ!

ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าปักลำต้นไม้ข้างรถม้า ม้าร้องเสียงดังด้วยความตกใจ

“ฮี้!”

อาหลิวรีบดึงบังเหียน รถม้าหยุดกะทันหันจนคนด้านในเสียหลัก

“คุณหนู!” เสี่ยวชิงกรีดร้อง

หลิงหนานรีบจับขอบหน้าต่างไว้ หัวใจเต้นแรงทันที เสียงหัวเราะหยาบกระด้างดังขึ้นจากพุ่มไม้สองข้างทาง

“หยุดอยู่ตรงนั้น!” ชายฉกรรจ์หลายคนถือดาบเดินออกมาจากป่า บางคนมีผ้าปิดใบหน้า บางคนถือกระบองไม้ คนที่เดินนำหน้ามีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามีรอยแผลเป็นยาวจากหางคิ้วถึงข้างแก้ม

เถาหู่ ชายที่เจินจี้จ้างมาดักปล้นหลิงหนานแต่หญิงสาวไม่รู้จักเขา นางเพียงมองผ่านม่านรถม้าและพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว มีโจรอย่างน้อยเจ็ดคน ทุกคนมีอาวุธ ส่วนฝ่ายนางมีเพียงบ่าวชายสองคนที่ไม่มีอาวุธติดตัว หากคิดจะต่อสู้ ย่อมไม่มีทางชนะ

“ลงมา!” โจรคนหนึ่งตะโกน

อาหลิวรีบยกมือขึ้น “นายท่านทั้งหลาย พวกเราเป็นเพียงคนส่งสินค้า ไม่มีของมีค่าอะไรขอรับ!”

เถาหู่หัวเราะเยาะ “ไม่มีของมีค่าแล้วเหตุใดรถม้าจึงดูดีถึงเพียงนี้”

“พี่ใหญ่ พวกเรามาจากจวนสกุลหู หากต้องการเงิน ข้ามีอยู่บ้าง…” อาซานรีบลงจากรถ ยังพูดไม่ทันจบ โจรคนหนึ่งก็ใช้ด้ามดาบกระแทกไหล่เขา อาซานล้มลงกับพื้นทันที

“อาซาน!” อาหลิวร้องเรียก

เสี่ยวชิงตัวสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ “คุณหนู เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

หลิงหนานสูดลมหายใจลึก ความกลัวแล่นขึ้นมาจนมือเย็นเฉียบ แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาตื่นตระหนก หากปล่อยให้โจรเข้ามากระชากตัวออกไป สถานการณ์อาจเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

“เจ้าต้องอยู่ในรถก่อน” นางกระซิบกับเสี่ยวชิงก่อนเปิดม่านแล้วก้าวลงจากรถม้า

“คุณหนู!” เสี่ยวชิงรีบคว้าแขนไว้

“เชื่อข้า” หลิงหนานหันกลับมาจากนั้นนางจึงเดินออกไปยืนข้างรถม้า

เถาหู่มองหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนด้วยสายตาประเมิน แม้เสื้อผ้าจะเรียบง่าย แต่ใบหน้างดงามและท่าทางของนางกลับไม่เหมือนบ่าวรับใช้ เขาจำลักษณะของเป้าหมายที่ได้รับแจ้งมาได้ทันที

“เจ้าคือใคร”

“ข้าเป็นคนของร้านผ้าไหมสกุลหู กำลังเดินทางไปติดต่อการค้า” หลิงหนานตอบอย่างระมัดระวัง

“ร้านผ้าไหมสกุลหูหรือ” เถาหู่ยิ้มเหี้ยมทันทีที่ได้ยินคำตอบ

“ใช่”

“ถ้าเช่นนั้นคงมีเงินมาก”

หลิงหนานส่ายหน้า “ข้าไม่ได้พกเงินมามากนัก เพราะเพียงไปตรวจสอบรายการสินค้า”

“แล้วข้าจะเชื่อได้อย่างไร”

“ท่านค้นสัมภาระได้” เสี่ยวชิงเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำตอบแต่หลิงหนานยังคงพูดต่อ “ในรถมีเพียงเสื้อผ้า อาหารแห้ง และเงินค่าเดินทางเล็กน้อย หากท่านต้องการ ข้ายกให้ทั้งหมด”

โจรคนหนึ่งหัวเราะ “นางยอมง่ายดีนี่!”

เถาหู่กลับไม่หัวเราะ เขาจ้องหญิงสาวอย่างสนใจ “เจ้าคิดว่าข้าจะพอใจกับเงินเพียงเล็กน้อยหรือ”

หลิงหนานพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง “หากท่านต้องการเงินมากกว่านี้ ข้าสามารถเขียนหนังสือให้คนที่จวนส่งมาได้”

เถาหู่เลิกคิ้ว “จริงหรือ”

“จริง”

“แล้วเจ้าจะให้เท่าไร”

“ขึ้นอยู่กับว่าท่านต้องการเท่าไร”

“พี่ใหญ่ นางกำลังถ่วงเวลา” โจรคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้หัวหน้า

“ข้ารู้” เถาหู่หันไปมอง

หลิงหนานได้ยินชัดเจน หัวใจของนางกระตุกวูบ ชายคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนโจรที่ออกปล้นเพราะบังเอิญพบรถม้าผ่านทาง เขาไม่รีบรื้อค้นทรัพย์สินกลับสนใจตัวนางมากกว่าสิ่งของ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในทันที หรือพวกเขาตั้งใจมาดักรอข้า

หลิงหนานแอบกำมือแน่น หากเป็นเช่นนั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมมีความเกี่ยวข้องกับการเดินทางครั้งนี้และคนที่รู้เส้นทางดีที่สุดก็คือเจินจี้

“พี่ใหญ่” โจรอีกคนพูดขึ้น “อย่าเสียเวลาเลย จัดการตามที่ตกลงกันไว้เถอะ”

หลิงหนานรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นลง ตามที่ตกลงกันไว้? แสดงว่ามีคนว่าจ้างจริง ๆ

“น่าเสียดาย” เถาหู่ชักดาบออกจากฝัก เขากล่าวพลางมองหลิงหนาน “หากเจ้าไม่ใช่คนที่ข้าต้องจัดการ ข้าอาจปล่อยเจ้าไปแล้ว”

“คุณหนู!” เสี่ยวชิงกรีดร้องทันที

“เดี๋ยวก่อน!” หลิงหนานถอยหลังหนึ่งก้าว

“ยังมีอะไรจะพูดอีก” เถาหู่หยุดมอง

“คนที่จ้างท่านให้เงินเท่าไร”

คำถามนั้นทำให้โจรหลายคนชะงัก

เถาหู่หรี่ตาลง “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

“เพราะท่านไม่ได้ต้องการทรัพย์สินของข้า” หลิงหนานตอบ “หากเป็นโจรทั่วไป ย่อมต้องค้นเงินก่อน แต่ท่านกลับไม่สนใจ”

เถาหู่หัวเราะเบา ๆ “เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิด”

“ถ้าข้าจ่ายให้มากกว่าสองเท่า ท่านจะปล่อยพวกเราไปหรือไม่”

“เงินบางก้อนไม่ควรรับซ้ำสองทาง” ชายร่างใหญ่ส่ายหน้า