보관함
검색
홈 / โรแมนติก / คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ / บทที่ 18

공유

บทที่ 18

작가: พิชชาพร
last update 게시일: 2026-10-23 22:00:29

หลิงหนานกัดริมฝีปาก นางรู้แล้วว่าการเจรจาเรื่องเงินคงไม่สำเร็จแต่ทุกประโยคที่พูดออกไปช่วยยืดเวลาได้อีกเล็กน้อย ขอเพียงมีคนเดินทางผ่านมา หรือหาช่องว่างให้ทุกคนหนีได้ นางก็ยังมีโอกาสรอดทว่าเถาหู่ดูเหมือนจะหมดความอดทนแล้ว

“จับตัวนาง!”

โจรสองคนพุ่งเข้ามาทันที อาซานซึ่งเพิ่งลุกขึ้นได้รีบวิ่งเข้ามาขวาง

“อย่าแตะต้องคุณหนู!”

เขาถูกเตะล้มลงอีกครั้ง อาหลิวพยายามคว้าท่อนไม้ข้างทาง แต่ถูกโจรอีกคนใช้กระบองฟาดจนทรุด หลิงหนานรีบถอยหลัง เสี่ยวชิงกระโดดลงจากรถม้าแล้วเข้ามากอดแขนนาง

“คุณหนู หนีเถอะเจ้าค่ะ!”

“หนีไปทางไหน!”

สองข้างทางเป็นป่าทึบ ด้านหน้ามีโจรถือดาบ ด้านหลังยังมีชายอีกสองคนขวางทางไว้ หลิงหนานคว้าถุงผงปูนขาวเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้สำหรับทำเครื่องหมายหีบสินค้าออกจากสัมภาระใกล้รถม้า เมื่อโจรคนหนึ่งเข้ามาใกล้ นางจึงสาดผงใส่ใบหน้าเขาเต็มแรง

“โอ๊ย!” ชายคนนั้นร้องลั่นแล้วรีบยกมือปิดตา

“เสี่ยวชิง วิ่ง!” หลิงหนานคว้ามือสาวใช้แล้วพุ่งไปทางช่องว่างระหว่างต้นไม้แต่ยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เถาหู่ก็ไล่ตามมาทัน

“คิดว่าจะหนีข้าพ้นหรือ!”

เขากระชากแขนหลิงหนานอย่างแรง หญิงสาวเสียหลักล้มลงบนพื้นดิน เสี่ยวชิงพยายามเข้าช่วย แต่ถูกโจรอีกคนจับตัวไว้

“ปล่อยนาง!” หลิงหนานตะโกน

เถาหู่ยกดาบขึ้น “หมดเวลาเล่นแล้ว”

หลิงหนานเงยหน้ามองคมดาบที่สะท้อนแสงแดด หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ ภาพอุบัติเหตุรถชนในโลกเดิมย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ นี่ข้าจะต้องตายอีกครั้งอย่างนั้นหรือ นางยังไม่ทันได้ทวงคืนทรัพย์สินของหูหลิงหนาน ยังไม่ทันได้รู้ว่าบิดาของร่างนี้ทิ้งอะไรไว้ให้ และยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตใหม่ด้วยซ้ำ

หญิงสาวหลับตาลงโดยสัญชาตญาณแต่คมดาบกลับไม่ตกลงมา

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น หลิงหนานลืมตาทันที บุรุษร่างสูงในชุดดำปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เขาใช้กระบี่ยาวรับดาบของเถาหู่เอาไว้ เส้นผมดำถูกมัดรวบอย่างเรียบง่าย เสื้อคลุมสีเข้มมีรอยขาดบริเวณไหล่ และตรงชายโครงด้านซ้ายมีคราบเลือดซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วแต่ท่าทางกลับมั่นคงและน่าเกรงขาม

“ถอยไป” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

หลิงหนานชะงัก นางไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครแต่เมื่อเห็นเขาขยับตัวเข้าขวางระหว่างนางกับโจร ก็รีบถอยไปหาเสี่ยวชิง

“เจ้าเป็นใคร!” เถาหู่จ้องชายแปลกหน้าอย่างโกรธจัด

“คนเจ็ดคนรุมทำร้ายหญิงสาวกับบ่าวรับใช้ นับว่าเก่งกาจนัก” บุรุษชุดดำไม่ตอบ เขาเพียงปรายตามองโจรตรงหน้า น้ำเสียงเย็นชาแฝงความดูหมิ่น

เถาหู่หน้าแดงจัด “เจ้ากล้าดูถูกข้าหรือ!”

“ข้าพูดตามที่เห็น”

“ฆ่ามัน!”

โจรสามคนพุ่งเข้าหาบุรุษชุดดำพร้อมกัน หลิงหนานเบิกตากว้าง นางคิดว่าเขาคงรับมือไม่ไหว เพราะบาดแผลตรงชายโครงยังมีเลือดไหลอยู่แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย ชายหนุ่มหมุนตัวหลบคมดาบของโจรคนแรก ก่อนใช้ด้ามกระบี่กระแทกข้อมืออีกฝ่ายจนดาบหลุดมือ เขาเตะโจรคนที่สองกระเด็นไปชนต้นไม้ แล้วใช้กระบี่รับการโจมตีของคนที่สามอย่างรวดเร็ว ทุกการเคลื่อนไหวเฉียบขาดและแม่นยำ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

“คุณหนู!” เสี่ยวชิงรีบเข้ามาประคองหลิงหนาน “ท่านบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าไม่เป็นไร” หลิงหนานตอบ แต่สายตายังคงจับจ้องบุรุษชุดดำ เขาต่อสู้เก่งมากทว่าอาการบาดเจ็บเดิมทำให้การเคลื่อนไหวบางจังหวะช้าลง

หลิงหนานเห็นเขายกมือกดชายโครงเพียงชั่วขณะ ก่อนรีบกลับไปตั้งรับ เขาเสียเลือดมากเกินไปแล้ว นางเริ่มกังวล

“มันบาดเจ็บอยู่! ล้อมมันไว้!” เถาหู่เองก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาตะโกน

โจรที่เหลือรีบกระจายตัวเข้าล้อมชายหนุ่ม บุรุษชุดดำขมวดคิ้ว เขาเพิ่งหลบหนีจากการไล่ล่าของกลุ่มมือสังหารมาได้ไม่นาน บาดแผลที่ชายโครงเกิดจากคมกระบี่ของคนเหล่านั้น เดิมทีเขาตั้งใจจะหาที่ซ่อนตัวเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ก่อนกลับไปสมทบกับคนของตนแต่ระหว่างผ่านป่าหินดำกลับได้ยินเสียงหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อมาถึงก็เห็นโจรกำลังจะใช้ดาบฟันนาง เขาจึงลงมือโดยไม่ทันคิดถึงสภาพร่างกายของตัวเอง ตอนนี้บาดแผลเดิมเริ่มปริออก เลือดไหลซึมลงมาตามเอว สายตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อยแต่ชายหนุ่มยังคงกัดฟันต่อสู้

“ถอยไปให้หมด” เขากล่าวเสียงเย็น

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งข้า!” เถาหู่หัวเราะเยาะ

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วใช้กระบี่ฟันเข้าที่แขนของโจรคนหนึ่ง เสียงร้องดังขึ้นทันที โจรอีกสองคนถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

เถาหู่เริ่มรู้สึกว่าชายแปลกหน้าผู้นี้อันตรายเกินคาด หากยังต่อสู้ต่อไป พวกเขาอาจเสียคนมากกว่านี้แต่เขารับเงินมาแล้ว

หากปล่อยหูหลิงหนานกลับไปโดยไม่ได้ทำอะไร งานครั้งนี้ก็ถือว่าล้มเหลว เถาหู่จึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมาย เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้รถม้าก่อนตะโกน

“จับนางไว้!”

โจรคนหนึ่งรีบพุ่งเข้าหาหลิงหนาน

“คุณหนู!” เสี่ยวชิงกรีดร้อง

บุรุษชุดดำหันขวับ เขารีบพุ่งเข้ามาขวาง คมดาบของโจรเฉียดแขนเขาเป็นทางยาว เลือดสดไหลออกมาทันที ชายหนุ่มกัดฟัน ก่อนใช้กระบี่ผลักอีกฝ่ายออกไป หลิงหนานเห็นบาดแผลนั้นชัดเจน

“ท่าน! อย่าฝืนอีกเลย!” นางร้องเรียก

“หากข้าไม่ฝืน เจ้าจะรอดหรือ” บุรุษชุดดำเหลือบมองนาง

หลิงหนานชะงัก คำตอบนั้นทำให้นางพูดไม่ออกแต่ก่อนจะได้กล่าวอะไรต่อ เถาหู่ก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터

최신 챕터

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 27

    อาเซียงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวที่มีฐานะเป็นคุณหนูใหญ่ของจวน จะต้องแบ่งหมั่นโถวแข็ง ๆ กับสาวใช้และชายแปลกหน้าเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นฝ่ายแบ่งอาหารให้คนอื่นก่อนตัวเองชายหนุ่มก้มมองหมั่นโถวในมือ ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยใช้ชีวิตอย่างไร แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าอาหารเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย ถึงกระนั้น เมื่อเห็นหลิงหนานกัดหมั่นโถวด้วยสีหน้าสงบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังอาหารเช้า หลิงหนานนำสมุดเล่มเล็กออกมาจากหีบ เป็นสมุดที่นางเย็บขึ้นเองจากกระดาษเหลือใช้ บนหน้ากระดาษมีรายการค่าใช้จ่ายและทรัพย์สินที่ต้องตรวจสอบอาเซียงนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เมื่อเห็นนางจดอะไรบางอย่างอยู่นาน จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย“เจ้ากำลังเขียนอะไร”“ข้ากำลังเขียนบัญชี”“บัญชีอะไร”“ค่าใช้จ่ายในเรือน”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เจ้าต้องจดด้วยหรือ”“ต้องจดสิเพราะเงินทุกเหรียญมีค่า” หลิงหนานพยักหน้าอาเซียงมองนางอย่างสนใ

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 26

    แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าของเรือนหลังเล็ก กลิ่นยาสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้อง เสียงนกร้องจากต้นเหมยด้านนอกดังเป็นระยะ ทว่าบรรยากาศอันสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงของบุรุษผู้หนึ่ง“ข้าบอกแล้วว่าเดินเองได้”“แล้วข้าก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเดิน!”หูหลิงหนานยืนกอดอกมองชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อนด้วยสายตาไม่พอใจ อาเซียงยืนอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะเพื่อพยุงตัว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตากลับดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัดผ่านมาสามวันแล้วนับตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา บาดแผลบริเวณชายโครงเริ่มสมานตัว แต่ยังเจ็บทุกครั้งที่ขยับแรง ๆ ส่วนอาการปวดศีรษะยังเกิดขึ้นเป็นบางช่วง โดยเฉพาะเวลาที่พยายามนึกถึงอดีตหมอเฉินกำชับให้เขาพักผ่อนและค่อย ๆ ฟื้นกำลัง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ชอบการนอนอยู่เฉย ๆ“ข้านอนมาหลายวันแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนพิการ” อาเซียงกล่าวเสียงเรียบหลิงหนานเลิกคิ้ว “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านพิการ”“แล้วเหตุใดจึงห้ามข้าเดิน”“เพราะเมื่อครู่ท่าน

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 25

    “นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 24

    ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 23

    หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ

  • คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้   บทที่ 22

    หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status