บทที่ 37

จักรวาลย้ายไปอยู่ที่บ้านของย่าประไพพรรณตั้งแต่วันที่ปิ่นปัทม์ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของเขา ทุกคืนชายหนุ่มจะขับรถไปซุ่มดูเฌอปรางค์ที่หน้าร้านกาแฟของส้มแป้น และรอจนกระทั่งหญิงสาวปิดไฟเข้านอน เขาจึงขับรถกลับบ้าน วันแรกที่เฌอปรางค์ขนของออกจากบ้านไปอยู่ที่นั่น จักรวาลก็ตามไปพบเธอแล้วครั้งหนึ่ง แต่เธอไม่ยอมคุยด้วย และยังสั่งห้ามไม่ให้เขาไปหาอีก หากไม่ทำตามเธอจะหนีไปให้ไกล ดังนั้นจักรวาลจึงได้แต่แอบดูอยู่ห่างๆ แบบห่วงๆ  

คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่ง ที่จักรวาลกลับเข้าบ้านในเวลาค่อนดึก หลังจากไปแอบดูเฌอปรางค์ ทว่าวันนี้แปลกกว่าทุกวันอยู่สักหน่อยคือ ย่าประไพพรรณยังคงนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องโถง

               “ดึกแล้ว ทำไมคุณย่ายังไม่นอนอีกล่ะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเบา แล้วเข้าไปนั่งข้างๆ ผู้เป็นย่า

               “ย่ารอจักรอยู่” ผู้สูงวัยทอดสายตามองใบหน้าอันเศร้าหมองของหลานชาย แล้วเกิดความรู้สึกสะท้านในอก “จะปล่อยให้เรื่องมันค้างคาอยู่อย่างนี้อีกนานเท่าไรกัน ทำไมไม่จัดการอะไรให้เรียบร้อยสักที จะได้ไม่ต้องมานั่งทำหน้าอมทุกข์อมโศกอยู่แบบนี้”

               “ผมไม่รู้จะทำยังไงครับคุณย่า” จักรวาลตอบเนือยๆ เขาไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับปัญหาที่เกิดขึ้น

               “เผชิญหน้ากับความจริงสิลูก ทุกคนต้องกล้าที่จะเผชิญความจริง ทั้งจักร ยายหนูปิ่น เจ้าชยตร์ ตอนนี้ทุกคนต่างก็แก้ปัญหาด้วยวิธีการผิดๆ การสร้างเรื่องโกหก หลอกลวงมันไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหาหรอกนะ แต่มันกลับเป็นการเพิ่มปัญหา อย่างที่ทุกคนกำลังเจออยู่ตอนนี้ยังไงล่ะ”

               “คุณย่าทราบ?” หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าเหตุใดผู้เป็นย่าจึงได้พูดราวกับรู้เรื่องทุกอย่าง ของทุกคนเป็นอย่างดี ทั้งที่เขาไม่ได้เล่าอะไรให้ท่านฟังเลย นอกจากปล่อยให้ทราบตามที่เป็นข่าวออกสื่อเท่านั้น

               “ฤทธิ์เล่าทุกอย่างให้ย่าฟังหมดแล้ว” ผู้สูงวัยบอกเนิบนาบ

ตั้งแต่กลับมาอยู่ที่บ้าน จักรวาลก็ไม่ยอมเล่าอะไรให้ย่าประไพพรรณฟังเลย ดังนั้นผู้เป็นย่าจึงต้องโทร. ตามเรืองฤทธิ์เข้ามาพบ และขู่บังคับให้เล่าทุกอย่างให้ฟัง แถมยังปิดท้ายด้วยการอบรมสั่งสอนไปอีกชุดใหญ่ ฐานที่เป็นผู้ใหญ่กว่า แต่กลับแนะนำให้จักรวาลแก้ปัญหาในทางที่ผิด 

               “ที่ผมไม่เล่าให้คุณย่าฟัง เพราะผมไม่อยากให้คุณย่าไม่สบายใจ”

               ย่าประไพพรรณยกมือที่มีริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัยขึ้นลูบศีรษะหลานชายอย่างรักใคร่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความรักว่า “รู้หรือไม่รู้ ย่าก็มีความสุขไม่ได้หรอก ถ้าหลานชายของย่ายังทำหน้าอมทุกข์อยู่แบบนี้”

               “ผมนี่ไม่ได้เรื่องเลยใช่มั้ยครับคุณย่า ตั้งแต่เล็กจนโต ก็หาแต่เรื่องร้อนใจมาให้คุณย่า” จักรวาลรู้สึกผิด นัยน์ตาเศร้าสร้อย

               “ย่าชินแล้ว” ผู้สูงวัยแกล้งเย้า แล้วไล่หลานชายไปนอน “คืนนี้ไปนอนพักผ่อนก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ก็ไปจัดการอะไรๆ ให้เรียบร้อยซะ” ผู้เป็นย่ากล่าวพลางลูบหลังปลอบโยนหลานชายอย่างนุ่มนวล

“ครับคุณย่า” จักรวาลซบหน้าลงกับอ้อมอกอบอุ่นของย่าประไพพรรณ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ พร้อมกับยกสองแขนโอบกอดท่านไว้แน่น ภายในใจก็ใคร่ครวญตามคำที่ผู้เป็นย่าสอน เขาหนีความจริงมานานเกินพอแล้ว และต่อไปนี้เขาจะพูดความจริง ใช้ความจริงใจในการแก้ปัญหา และไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร เขาก็พร้อมจะยอมรับ

วันรุ่งขึ้น จักรวาลขับรถกลับไปที่บ้านของตัวเองแต่เช้าตรู่ ชายหนุ่มแอบซุ่มอยู่นอกรั้วหน้าบ้าน ครู่หนึ่งสมหมายก็แอบย่องออกมาหาเขาอย่างระแวดระวัง แล้วส่งโทรศัพท์มือถือของปิ่นปัทม์ให้เจ้านายหนุ่ม จักรวาลจัดการถ่ายโอนคลิปความลับเรื่องการแต่งงานของเขากับเฌอปรางค์ จากโทรศัพท์มือถือของนางเอกสาวเข้าเครื่องของตนอย่างว่องไว เสร็จแล้วจึงส่งมันคืนให้แม่บ้าน

               “ป้าเอาไปเก็บไว้ที่เดิมนะ แล้วอย่าให้ปิ่นรู้ว่าผมมา” จักรวาลสั่งจบก็รีบเดินออกไป

               แม่บ้านวัยกลางคนมองตามหลังเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทีลังเลใจ ว่าจะบอกเรื่องที่ภูมิมาหาปิ่นปัทม์ที่บ้านให้เจ้านายทราบดีหรือไม่ แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจวิ่งตามจักรวาลไป

“คุณจักรอย่าเพิ่งไปค่ะ”

               “มีอะไรครับ หรือว่าค่าใช้จ่ายในบ้านไม่พอ” เจ้านายหนุ่มทำท่าจะหยิบเงินให้

               “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ คือวันก่อน ป้าเห็นคุณภูมิมาหาคุณปิ่นที่นี่ ป้าได้ยินแว่วๆ ดูเหมือนจะคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่คุณปิ่นท้อง สักพักคุณปิ่นก็อาละวาดจนคุณภูมิหน้าจ๋อยกลับไปเลยค่ะ” 

               “ภูมิที่เป็นพระเอกละครน่ะเหรอครับ” จักรวาลถามย้ำเพื่อความแน่ใจ และเมื่อได้รับการยืนยันอย่างหนักแน่นจากแม่บ้านว่าจำไม่ผิด ชายหนุ่มก็พอจะมองเห็นเค้าลางความจริงขึ้นมาบ้าง ว่าปิ่นปัทม์อาจจะตั้งครรภ์กับภูมิ

ในช่วงเวลาที่ดวงตะวันใกล้จะลาลับขอบฟ้า จักรวาลขับรถไปจอดต่อท้ายรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่ที่จอดอยู่ด้านข้างสวนสาธารณะซึ่งร้างผู้คนแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มกดปุ่มเลื่อนกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของวันชัย ก้าวออกจากรถยนต์คันหน้า แล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างรถของเขา

               “นัดผมมาที่นี่ทำไม” จักรวาลถามเสียงแข็ง เพราะที่ผ่านมาทั้งคู่เปรียบเสมือนไม้เบื่อไม้เมากันมาโดยตลอด

               “ผมอยากขอโทษคุณ” วันชัยตอบจริงจัง 

               “เรื่องอะไร”

               “ทุกเรื่องที่ผมทำไม่ดีกับคุณ ผมขอโทษที่เข้าใจคุณผิด และเขียนข่าวทำร้ายคุณมาตลอด” นักข่าววัยกลางคนกล่าวขอโทษแบบจริงใจ

หลังจากแตงโมเคยหลุดปากบอกวันชัย เกี่ยวกับเรื่องการเสียชีวิตของเหมียวที่ร้านกาแฟของส้มแป้นเมื่อหลายวันก่อน ว่าเป็นเพราะชยตร์ไม่ใช่จักรวาลอย่างที่วันชัยเข้าใจมาตลอด นักข่าวหนุ่มใหญ่ก็หาโอกาสไปคุยกับเด็กสาวอีกครั้ง เพื่อขอรายละเอียดที่ชัดเจนมากขึ้น จนได้ทราบว่าบุตรสาวของตนเป็นแฟนคลับแถวหน้าของชยตร์และเคยบุกไปหาชยตร์ถึงโรงแรมที่พัก เมื่อครั้งที่ชตร์ไปโชว์ตัวที่เชียงใหม่ แต่กลับพบว่าชยตร์กำลังนัวเนียอยู่กับคู่ขาหนุ่ม ในวันนั้นชยตร์ตกใจกลัวความลับของตัวเองจะแตก จึงพูดจาข่มขู่ไม่ให้เหมียวนำเรื่องนี้ไปบอกใคร ทางด้านเหมียวก็รู้สึกช็อคกับความจริงที่ได้รับรู้ เหมียวรู้สึกเหมือนตัวเองอกหัก และถูกศิลปินที่รักดั่งดวงใจหักหลัง ถึงขั้นทำใจยอมรับไม่ได้ จนก่อเหตุเศร้าสลดใจขึ้นอย่างที่เป็นข่าว และมันอาจเป็นความโชคร้ายของจักรวาล ที่จดหมายสั่งลาของเหมียวกล่าวถึงแต่เพียงว่า เสียใจที่ถูกศิลปินที่รักหักหลัง ปกปิดว่าตัวเองเป็นเกย์ แต่ไม่ได้ระบุชื่อชัดเจนว่าศิลปินคนนั้นเป็นใคร ดังนั้นจักรวาลจึงตกเป็นจำเลยสังคม เพราะเขากำลังมีข่าวทำนองนี้อยู่พอดี

“ช่างเถอะ” จักรวาลตอบด้วยท่าทีที่อ่อนลง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้ายอย่างที่ผ่านมา และอีกประการ ในเมื่อวันชัยกล้ากล่าวคำขอโทษต่อหน้า เขาก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะอภัยให้ โดยไม่ติดใจเอาความ

“ผมเพิ่งรู้ว่าชยตร์เป็นเกย์ และเพิ่งรู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับคุณ...” วันชัยกระดากที่จะพูดต่อ

“เรื่องนั้นผมรู้หมดแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยท่าทีนิ่งเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใด

“เขาหาเรื่องใส่ร้ายคุณมาตลอด คุณไม่โกรธเขาเลยเหรอ” หลังจากที่วันชัยรู้เรื่องของชยตร์จากแตงโม เขาก็สืบต่อ จนกระทั่งรู้ทุกอย่างที่ชยตร์ทำไม่ดีไว้กับจักรวาล รวมถึงเรื่องที่ชยตร์แกล้งสร้างข่าวกล่าวหาว่าจักรวาลเป็นเกย์ด้วย และขณะนี้เขาก็มีหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่จะแฉให้ทุกคนได้รู้ว่า ภาพลักษณ์หนุ่มโสดในฝันของชยตร์ ที่สาวๆ คลั่งไคล้นั้นเป็นเพียงมายา ซึ่งชยตร์สร้างขึ้นเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองเท่านั้น

“ผมอโหสิกรรมให้เขา” จักรวาลบอกด้วยท่าทีนิ่งเฉยดังเดิม ย่าประไพพรรณพร่ำสอนเขาอยู่เสมอว่า เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร เพราะถ้าหากใครเอาน้ำร้อนมาสาดใส่เรา แล้วเราเอาน้ำร้อนสาดกลับไป สาดกันไปสาดกันมา สุดท้ายก็บาดเจ็บพุพองด้วยกันทั้งคู่ ดังนั้นจักรวาลจึงไม่คิดอาฆาตพยาบาทใดๆ สิ้น เขาอยากให้เรื่องวุ่นวายทุกอย่างจบลงแต่เพียงเท่านี้ 

“แต่ผมไม่อโหสิกรรมให้มันแน่ เพราะสิ่งที่มันทำไว้กับผมเจ็บปวดนัก” วันชัยขบกรามแน่น ด้วยความแค้นใจ เมื่อนึกถึงบุตรสาวอันเป็นที่รัก ผู้ตกเป็นเหยื่อการสร้างภาพของชยตร์

“นั่นมันก็เรื่องของคุณ ถ้าหมดธุระแล้วผมไปล่ะ” พูดจบ จักรวาลก็กดปุ่มเลื่อนกระจกขึ้น แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เลื่อนกระจกรถลงดังเดิม แล้วบอกวันชัยว่า “บ่ายสามโมงพรุ่งนี้ คุณช่วยนัดนักข่าวให้ไปที่บ้านผมด้วยนะ ผมมีเรื่องจะบอก”

“ปกติคุณฤทธิ์จะเป็นคนแจ้งนักข่าวเองนี่นา” วันชัยสงสัย

“พี่ฤทธิ์ไม่รู้เรื่องนี้ และผมก็ไม่อยากให้เขารู้ด้วย”

“คุณมีเรื่องอะไรจะบอกพวกเราเหรอ” วันชัยถาม

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้” พูดจบ จักรวาลก็เลื่อนกระจกรถขึ้น แล้วเคลื่อนรถออกไปอย่างเร็ว

นักข่าวหนุ่มใหญ่มองตามจนกระทั่งรถของจักรวาลหายลับไปกับโค้งถนน ภายในใจก็ครุ่นคิดว่า ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มจะบอกอะไรกับนักข่าวในวันพรุ่งนี้

เฌอปรางค์ยืนเกาะขอบหน้าต่าง แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีสีดำสนิท ดวงจันทร์และดวงดาวถูกกลุ่มเมฆหนาทึบกลืนกิน จนทำให้ผืนฟ้ากว้างใหญ่ดูอ้างว้างและเดียวดาย ไม่ต่างจากใจของคนมองเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวเอนศีรษะพิงกรอบหน้าต่าง แล้วระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด เมื่อเผลอคิดถึงจักรวาล ทุกคืนเธอจะต้องเห็นเขามาจอดรถอยู่มุมถนนทางเข้าร้าน และทุกครั้งเธอก็จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเขา หากแต่คืนนี้ เฌอปรางค์พยายามมองหา แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของเขา

            ‘... ผมรักคุณนะ และผมก็รู้ว่าคุณก็รักผมเหมือนกัน’

            ‘อย่าพูดว่ารักฉัน ถ้าวันนี้คุณยังมีใครอีกคน’

               เฌอปรางค์สลัดศีรษะขับไล่คำพูดของจักรวาลที่จู่ๆ ก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท คงไม่มีประโยชน์ที่เธอจะคร่ำครวญถึงสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้ ในเมื่อวันนี้จักรวาลยังมีปิ่นปัทม์อยู่ทั้งคน และแม้ชายหนุ่มจะปฏิเสธว่าไม่มีอะไรกับนางเอกสาวรายนั้น ทว่าเขากลับปล่อยทุกอย่างเลยตามเลย ไม่จัดการอะไรให้เด็ดขาดสักอย่าง แล้วอย่างนี้จะให้เธอทำอะไรได้ นอกจากทำใจ !

               เสียงการรายงานข่าวจากโทรทัศน์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ดึงความสนใจของเฌอปรางค์ให้หันไปมองจอสี่เหลี่ยม ซึ่งปรากฏภาพบรรยากาศวันคริสต์มาส บริเวณสี่แยกราชประสงค์ ซึ่งบริเวณนี้ถือเป็นจุดใหญ่อีกจุดหนึ่งในกรุงเทพ ที่มีการประดับตกแต่งสถานที่ไว้เพื่อให้ประชาชนได้มาเฉลิมฉลองเทศกาลพิเศษ

               “เราลืมวันสำคัญวันนี้ไปได้ยังไงกัน” หญิงสาวรำพึงกับตัวเอง พลางเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้องนอน ซึ่งบอกเวลาสามทุ่มตรง เมื่อเห็นว่ายังไม่ดึกเกินไป เฌอปรางค์จึงตัดสินใจแต่งตัวออกไปข้างนอก

จักรวาลขับรถเข้ามาจอดที่หน้าร้าน Sweet Cup Coffee หลังจากเฌอปรางค์ออกไปได้ไม่นานนัก ชายหนุ่มแหงนมองขึ้นไปยังห้องนอนของหญิงสาวที่อยู่ชั้นสอง แล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ ที่วันนี้หน้าต่างห้องปิดสนิท ร้านทั้งร้านมืดมิด จะมีก็แต่เพียงไฟดวงเล็กๆ บริเวณประตูหน้าร้านเท่านั้น ที่ยังคงส่องสว่างอยู่ ชายหนุ่มไม่อาจคาดเดาได้เลยว่า หญิงสาวที่เขาตั้งใจมาแอบดูนั้นเข้านอนไปแล้ว หรือว่าไม่อยู่ภายในร้านกันแน่