บทที่ 35

กว่าปิ่นปัทม์จะสามารถปลีกตัวออกจากนักข่าวกลุ่มใหญ่มาถึงรถยนต์ของตนได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร นางเอกสาวถอดแว่นตากันแดดอันใหญ่ออก แล้วคว้ากระเป๋าเครื่องสำอางมาแต่งหน้าให้สวยงามเหมือนเดิม

               “ตาช้ำหมดเลย แต่ก็คุ้มค่า” นางเอกสาวบ่นกับตัวเอง ก่อนจะบรรจงกรีดอายไลน์เนอร์ลงบนขอบตา ครู่หนึ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น นางเอกสาวยกยิ้มร้ายกาจที่มุมปากนิดหนึ่ง เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

               “แกบ้าไปแล้วเหรอที่แถลงข่าวแบบนั้น” ทันทีที่ปิ่นปัทม์กดรับสาย ชยตร์ก็กระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ แบบไม่กลัวกล่องเสียงอักเสบกันเลยทีเดียว

“ใจเย็นๆ สิเพื่อน” นางเอกสาวหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ ก่อนจะแกล้งพูดจาเสียดสีต่อไปอีกว่า “ฉันประกาศว่าฉันท้องกับจักร แกเดือดร้อนอะไรด้วยไม่ทราบ เป็นเมียเขารึไง ถึงได้โกรธขนาดนี้” ปิ่นปัทม์ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะที่ดังกว่าคราวแรกมากมายนัก

“ฉันรู้ว่าไอ้จักรไม่ใช่พ่อของเด็ก แกทำแบบนี้ทำไม!” ชยตร์ตะคอกถามเสียงดัง

“ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้นักหรอก แต่เพราะแกนั่นแหละ ถ้าแกไม่ปล่อยข่าวเรื่องที่ฉันท้องก่อน ฉันก็คงไม่ต้องเอาคืนแกแบบนี้หรอก เจ็บใช่มั้ยล่ะ ดี...เจ็บให้เท่ากับที่แกทำให้ฉันเจ็บ” ปิ่นปัทม์หัวเราะหึๆ อย่างสะใจ

“แกคิดผิดแล้วที่ทำแบบนี้ ไอ้จักรมันไม่มีวันยอมรับแกหรอก”

“จักรก็ไม่มีวันยอมรับแกเหมือนกัน”

“นังปิ่น แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”

“ยอมรับความจริงซะเถอะว่าจักรไม่มีวันรักแก แบบที่แกอยากให้เขารัก เพราะเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย เขาชอบผู้หญิง หยุดใช้ความรักของแกทำร้ายเขาได้แล้ว”

“นังปิ่น ฉันบอกให้แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้!”

ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ชยตร์ต้องฝืนสร้างภาพเป็นหนุ่มโสดในฝันของสาวๆ เพื่อความอยู่รอดในวงการบันเทิงของตัวเอง และยังต้องทนเก็บงำความรักที่มีต่อจักรวาลเอาไว้ให้มิดชิดที่สุดอีกด้วย แม้ชยตร์จะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่เขาก็ทั้งรักทั้งหวงจักรวาล เขาทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะกำจัดผู้หญิงทุกคน ที่เข้ามาพัวพันกับจักรวาลให้กระเด็นหลุดออกจากวงโคจร เขาลงทุนสร้างข่าวกล่าวหาว่าจักรวาลเป็นเกย์ เพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนใดมายุ่งกับคนของเขา

“แกก็เป็นได้แค่หมาหวงก้างเท่านั้นล่ะ” ปิ่นปัทม์ว่า

“ฉันไม่สน เพราะถ้าฉันไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้ แกเองก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ สงครามครั้งนี้มันไม่จบลงง่ายๆ หรอก”

หลังจากที่ชยตร์วางสาย ปิ่นปัทม์ก็โยนโทรศัพท์มือถือลงบนเบาะว่างข้างตัว แล้วกระแทกแผ่นหลังเข้ากับเบาะรถอย่างแรง จากนั้นจึงรำพึงกับตัวเองว่า ‘ฉันคิดถูกหรือผิด ที่ทำแบบนี้’

จักรวาลขับรถกลับเข้าบ้านในเวลาตีหนึ่งกว่า บ้านทั้งหลังปิดไฟมืดสนิท จะมีก็แต่ดวงไฟสีส้มนวลสองดวงบริเวณโรงจอดรถเท่านั้นที่ยังเปิดรอเขาอยู่ ระหว่างทางที่เดินจากโรงจอดรถเข้าบ้าน จักรวาลก็เหลือบขึ้นไปเห็นเฌอปรางค์ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองที่เขาและเธอเคยนั่งดูดาวด้วยกัน เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าเข้าบ้าน เพื่อไปอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หญิงสาวเข้าใจ ความจริงจักรวาลอยากกลับมาเคลียร์เรื่องของปิ่นปัทม์ตั้งแต่ช่วงเย็น หลังจากที่มีนักข่าวไปรุมสัมภาษณ์เขาที่กองถ่าย แต่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบ เขาจึงต้องอดทนถ่ายละครให้เสร็จก่อน แม้จะไม่ค่อยมีสมาธิกับการทำงานสักเท่าใดก็ตาม

“ยังไม่นอนอีกเหรอ”

เฌอปรางค์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงของจักรวาลเอ่ยถามจากทางด้านหลัง ทว่าหญิงสาวก็ยังยืนนิ่งไม่หันไปมอง อีกทั้งไม่ตอบคำถามนั้นด้วย

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ” จักรวาลพูดพลางก้าวเข้าไปยืนในตำแหน่งที่เสมอกัน

“ฉันรอบอกคุณว่า พรุ่งนี้ฉันจะไปจากที่นี่” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เยียบเย็นจนคนฟังหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“คุณจะไปไหน แล้วทำไมต้องไป” ชายหนุ่มจับไหล่บอบบางของหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา “เรื่องที่ปิ่นแถลงข่าวมันไม่เป็นความจริง เมื่อเช้านี้ผมก็บอกคุณแล้วไงว่าผมไม่ได้ทำ”

“คุณอย่าโกหกฉันอีกเลย” เฌอปรางค์แกะมือของจักรวาลออก แล้วเดินหนีไปยืนชิดมุมด้านหนึ่งของระเบียง

“ผมไม่เคยโกหก ผมไม่ได้ทำจริงๆ” จักรวาลก้าวตามไป

“คุณปิ่นประกาศออกมาชัดขนาดนั้นแล้ว คุณยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ นี่คุณยังเป็นลูกผู้ชายอยู่รึเปล่า” เฌอปรางค์ต่อว่าน้ำตาคลอ แต่เจ้าตัวก็พยายามข่มใจไม่ให้มันไหลออกมา

“ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม แต่กลับเชื่อคนอื่น” น้ำเสียงและแววตาของจักรวาลนั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจ

“ไม่สำคัญว่าฉันจะเชื่อคุณหรือไม่ เพราะพรุ่งนี้ฉันก็จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว” พูดจบ เฌอปรางค์ก็รีบเดินหนีเข้าบ้าน เพราะหากยังยืนอยู่ตรงนี้ น้ำตาที่พยายามสกัดกั้นเอาไว้ คงต้องไหลออกมาให้เขาเห็นแน่นอน

“ผมไม่ให้คุณไป” จักรวาลรั้งร่างบอบบางเข้ามากอดแนบอก แล้วกระชับวงแขนโอบรัดหญิงสาวเอาไว้อย่างหวงแหน จากนั้นจึงเอ่ยขอร้องแผ่วเบาว่า “อย่าไปนะ”

เฌอปรางค์ค่อยๆ ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของจักรวาล แล้วมองสบตาเขานิ่งงัน มีคำพูดมากมายอัดแน่นอยู่ในใจ ทว่าหญิงสาวกลับสับสนเกินกว่าจะเรียบเรียงมันออกมาได้

“อยู่กับผมนะ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าสิ่งที่ปิ่นพูดไม่เป็นความจริง” ชายหนุ่มอ้อนวอนอีกครั้ง

“คุณจะทำยังไง” หญิงสาวเอ่ยถามเนิบนาบ นาทีนี้เธอมองไม่เห็นทางจริงๆ ว่าจักรวาลจะหลุดพ้นจากข้อกล่าวหานี้ได้อย่างไร ในเมื่อปิ่นปัทม์ประกาศออกมาชัดเจนขนาดนั้น อีกทั้งภาพข่าวความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ผ่าน ก็เป็นหลักฐานประกอบคำให้การของนางเอกสาวได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

“ผมยังไม่รู้ แต่ถึงยังไงผมก็ต้องหาทางพิสูจน์ตัวเองให้ได้ คุณอยู่เป็นกำลังใจให้ผมได้มั้ย อย่าทิ้งผม เพราะถ้าไม่มีคุณ ผมคงไม่มีแรงต่อสู้กับเรื่องบ้าๆ นี้”

คำขอร้องของจักวาลนั้นนุ่มนวล แต่ก็แผ่วเบาคล้ายคนกำลังจะหมดแรง จนเฌอปรางค์ไม่อาจตัดใจทิ้งเขาไปตอนนี้ได้ ในเมื่อเขายืนกรานว่าเขาไม่ใช่คนผิด เธอก็ไม่ควรด่วนตัดสินปิดคดีนี้ด้วยความคิดของตัวเอง

“ฉันจะให้โอกาสคุณสักครั้ง แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันทนอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ไม่นาน ถ้าถึงวันที่ฉันหมดความอดทนเมื่อไร ฉันก็จะไปทันที”

“ผมจะรีบเคลียร์ตัวเองให้เร็วที่สุด...เพื่อคุณ” จักรวาลเอื้อมมือไปคว้าสองมือนุ่มนิ่มของเฌอปรางค์มากุมไว้ ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณ ที่หญิงสาวยอมให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ความจริง

จักรวาลเคยพูดว่าเขาจะปล่อยมือไปจากเฌอปรางค์และเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาเธอไว้ให้ได้

เสียงกริ่งหน้าห้องของปิ่นปัทม์ดังขึ้นแต่เช้าตรู่ปลุกให้หญิงสาวเจ้าของห้อง ซึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ต้องงัวเงียลุกขึ้นนั่ง ดวงตาหรี่ปรือของเธอจ้องมองนาฬิกาเรือนเล็ก ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ซึ่งบอกเวลาเจ็ดนาฬิกาตรง

               ‘ใครมาแต่เช้าเนี่ย’ ปิ่นปัทม์บ่นในใจ แล้วทิ้งตัวลงนอนตามเดิม ทว่าผู้มาเยือนก็ยังไม่ยอมหยุดกดกริ่ง หญิงสาวจึงจำใจต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง แล้วเดินกระแทกเท้าไปยังประตูหน้าห้อง หวังจะจัดการกับตัวป่วนที่บังอาจมารบกวนเวลานอนของเธอ

               ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ปิ่นปัทม์ก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นก้อนหิน เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มผู้มาเยือน เขาคือภูมิ พระเอกหน้าใหม่ที่เคยไปถ่ายละครกับเธอที่เกาหลี และที่สำคัญ เขาคือคนที่เธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย จนกระทั่งตั้งครรภ์อย่างที่เป็นข่าว

               “พี่ปิ่น ผมมีเรื่องจะถาม...”

               ปิ่นปัทม์รีบดึงตัวนักแสดงรุ่นน้องเข้าไปในห้อง ก่อนที่เขาจะถามจบ เพราะกลัวจะมีใครมาเห็นแล้วกลายเป็นข่าว นางเอกสาวปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงหันไปกระชากเสียงถามอย่างไม่พอใจว่า “เธอมาที่นี่ทำไม”

               “พี่ไม่ได้ท้องกับพี่จักรจริงๆ ใช่มั้ย” ภูมิจ้องหน้าปิ่นปัทม์เขม็ง รอฟังคำตอบ

               “จริงหรือไม่จริง มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ” นางเอกสาวตอบพลางเดินหนีไปนั่งที่โซฟาด้านใน 

               พระเอกหนุ่มรุ่นน้องเดินตามไปติดๆ แล้วนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำว่า “มันก็คงจะไม่เกี่ยวกับผม ถ้าเด็กในท้องพี่ไม่ใช่ลูกผม”

               “เด็กคนนี้เป็นลูกของจักร เขาไม่ใช่ลูกเธอ” ปิ่นปัทม์ตะคอก แล้วจะลุกหนี แต่ก็ถูกภูมิกระชากตัวกลับลงไปนั่งที่เดิม แรงกระแทกนั้นทำให้นางเอกสาวต้องยกมือขึ้นกุมหน้าท้อง แม้จะไม่เจ็บ แต่เธอก็อดห่วงลูกในท้องไม่ได้

               “ผมขอโทษ พี่เจ็บหรือเปล่า” ภูมิยื่นมือไปหมายจะจับท้องของปิ่นปัทม์ ด้วยความเป็นห่วง และรู้สึกผิด แต่ก็ถูกนางเอกสาวปัดมือของเขาออก

               “กลับไปซะ แล้วก็ช่วยจำไว้ด้วยว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธอ”

               “ผมมั่นใจว่าเขาเป็นลูกผม และผมก็พร้อมจะรับผิดชอบพี่กับลูกนะครับ เราจะแต่งงานกันโดยเร็วที่สุด” ภูมิบอกอย่างจริงใจ

               “เด็กอย่างเธอจะมารับผิดชอบอะไรฉันได้ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” ปิ่นปัทม์แค่นหัวเราะ “กลับไปซะ แล้วอย่ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก”

               “ทำไมพี่พูดแบบนี้ ไม่ใช่เด็กอย่างผมเหรอ ที่ทำให้พี่ท้อง” ภูมิบีบต้นแขนปิ่นปัทม์แน่นด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาไม่ใช่เด็กอย่างที่ปิ่นปัทม์ตะโกนใส่หน้าเขาปาวๆ ปีนี้เขาอายุยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ และมีอายุน้อยกว่าปิ่นปัทม์เพียงแค่สามปีเท่านั้น พระเอกหนุ่มมั่นใจว่า เขาโตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตของเธอ และลูกที่กำลังจะเกิดมาได้

            เพี้ยะ!

               เสียงฝ่ามือของปิ่นปัทม์กระทบใบหน้าของภูมิดังลั่นห้อง ก่อนที่นางเอกสาวจะตะโกนไล่ “หยุดพูด แล้วก็ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้”

               “ผมไปก็ได้ แต่ผมขอบอกพี่ไว้ตรงนี้เลยนะว่า ผมจะไม่มีวันยอมให้พี่เอาลูกของผมไปยกให้ใครเด็ดขาด”

               “เธอจะทำอะไร”

               “ผมจะบอกเรื่องของเราให้ทุกคนรู้” ภูมิบอกด้วยท่าทีขึงขัง

               “ทำแบบนั้นเท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ เธอกำลังจะขึ้นแท่นพระเอกเบอร์หนึ่งของช่อง ถ้าทุกคนรู้ เธอจะหมดอนาคต ไม่ได้ผุดได้เกิดในวงการนี้อีกเลยนะ”

               “เรื่องนั้นผมไม่สน ผมเป็นลูกผู้ชายพอ และผมก็พร้อมที่จะยอมรับผลจากการกระทำของตัวเอง”

               “ถ้าเธอทำแบบนั้น เธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูก” ปิ่นปัทม์ขู่เสียงแข็ง

               “พี่จะทำอะไร อย่าทำร้ายลูกนะ เขาไม่ผิด เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย” ภูมิตกใจหน้าซีด

               “ทุกอย่างอยู่ที่เธอคนเดียวนะภูมิ ถ้าเธอเงียบ และทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ ลูกก็จะปลอดภัย แต่ถ้าไม่ ก็คิดเอาเองก็แล้วกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ปิ่นปัทม์บอกด้วยแววตาแข็งกระด้าง

               “ทำไมพี่ถึงได้ใจร้ายแบบนี้ ผมหลงรักผู้หญิงอย่างพี่เข้าไปได้ยังไงนะ” ภูมิพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว นัยน์ตาแดงก่ำ สำหรับเขา ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเกิดจากความรัก แต่สำหรับปิ่นปัทม์เขาไม่มั่นใจว่ามันคืออะไร บางครั้งเธอก็ทำเหมือนรัก แต่บางครั้ง เธอก็ทำเหมือนเขาไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย อย่างเช่นครั้งนี้ ทั้งๆ ที่เขาเองก็ยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง แต่เธอกลับปฏิเสธ และยังจะเอาลูกของเขาไปยัดเยียดให้จักรวาลอีก

               “กลับไปซะ” ปิ่นปัทม์ออกปากไล่อีกครั้ง

               ภูมิเดินคอตก ออกจากห้องโดยไม่หันหลังกลับไปมองปิ่นปัทม์อีกเลย

               ‘ที่ฉันทำแบบนี้ เพราะฉันไม่อยากทำลายอนาคตเธอนะภูมิ เธอยังไปได้อีกไกล อย่าเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับผู้หญิงอย่างฉันเลย’ ปิ่นปัทม์ยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า แล้วร้องไห้อย่างหนัก ด้วยความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป

เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ที่อยากแก้แค้นชยตร์ ทำให้ปิ่นปัทม์ต้องทำร้ายผู้ชายดีๆ ถึงสองคน เพราะนอกจากภูมิที่ต้องเสียใจกับเรื่องนี้แล้ว ยังมีจักรวาลอีกคน ที่ต้องเดือดร้อนทั้งที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยเลย แต่ในเมื่อเธอขึ้นขี่หลังเสือแล้ว จะหาทางลงก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย สิ่งเดียวที่ทำได้ในเวลานี้คือ ต้องเล่นต่อให้จบเท่านั้น