Semua Bab ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋: Bab 11 - Bab 20

เช้าวันต่อมา มู่หลานนั่งอยู่ในห้องรับรองตั้งแต่สำรับอาหารยังไม่เก็บ บนโต๊ะมีจดหมายของหลี่เหิงกับกระดาษที่นางใช้จดเหตุการณ์เรียงตามวัน เบิกหีบออกจากคลังสี่ใบ นำกลับห้าใบ และคนขับรถยังไม่กลับร้าน นางลากเส้นเชื่อมข้อความ ก่อนหยุดพู่กันตรงคำสุดท้าย คนขับรถยังไม่กลับร้าน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใด มู่หลานจึงยังไม่อยากปักใจว่าเขามีส่วนกับการสับเปลี่ยนของ ต้องหาตัวให้พบและฟังคำอธิบายเสียก่อน “คุณหนูเจ้าคะ ข้าวต้มจะเย็นแล้ว” “ข้ากินอยู่” เสี่ยวถิงมองช้อนที่วางนิ่งข้างชาม มู่หลานจึงยอมวางพู่กันแล้วตักข้าวเข้าปากพอดีกับที่พ่อบ้านเข้ามาแจ้งว่าองค์ชายรองกับองค์ชายสามมาถึงแล้ว นางรีบกลืนจนเกือบสำลัก เสี่ยวถิงส่งถ้วยน้ำให้โดยไม่พูดอะไร แต่สายตานั้นทำให้นางต้องยกมือห้าม “ข้ารู้แล้ว ไม่ต้องบ่น”⸻ หลี่เจียงเข้ามาพร้อมบิดาและหลี่เฟิง ชุดคลุมสีเข้มของเขาเรียบร้อย มีเพียงรอยอ่อนล้าใต้ตาที่บอกว่าเพิ่งเดินทางกลับมาไม่นาน มู่หลานลุกขึ้นคารวะ เขารับคำแล้วมองกระดาษบนโต๊ะ “เริ่มงานก่อนข้าเสียอีก” “ข้าเพียงลองเรียงเรื่องเจ้าค่ะ กลัวจะจำวันสลับกัน” หลี่เจียงนั่งลงฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นนางเลื่อนกร

หลี่เฟิงออกจากจวนไปก่อนพร้อมทหารชุดหนึ่ง หลี่เจียงอยู่กำชับพ่อบ้านให้แยกอาเฉิงกับบ่าวครัวออกจากกัน โดยไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองพูดคุย มู่หลานลุกตามเมื่อเขาเก็บกระดาษใส่แขนเสื้อ “ข้าไปส่งที่ประตูเจ้าค่ะ” หลี่เจียงเหลือบมองรองเท้าที่นางสวมเรียบร้อยแล้ว “ส่งได้ แต่หยุดตรงธรณีประตู” มู่หลานถอนหายใจ แต่ยอมเดินตามไปโดยดี ก่อนขึ้นม้า หลี่เจียงหันกลับมาหาใต้เท้าไป๋ “คืนนี้อย่าเพิ่งสอบอาเฉิงต่อ ให้คนเฝ้าไว้ก่อน ข้าจะกลับมาพร้อมสิ่งที่ใช้ถามเขาได้” บิดานางพยักหน้า มู่หลานยืนมองจนม้าลับออกไป แล้วจึงกลับเข้าจวน ครั้งนี้นางไม่ได้คิดปีนกำแพงตาม แต่การอยู่รอกลับยากกว่าที่คิดมาก⸻ โรงเก็บรถตั้งอยู่หลังร้านรับจ้างขนของ ประตูด้านหน้าปิดแล้ว แต่ยังมีแสงตะเกียงลอดจากช่องไม้ เสียงล้อครูดพื้นดังเป็นระยะ ตามด้วยเสียงคนเร่งให้ยกของขึ้นรถ หลี่เฟิงรออยู่ในตรอกตรงข้าม เมื่อหลี่เจียงมาถึงจึงชี้ไปทางประตูหลัง “มีรถหนึ่งคัน หีบสามใบ คนขนสี่คน ผู้รับฝากข่าวยังอยู่ข้างใน” “เจ้าของร้านล่ะ?” “ถูกเรียกไปสอบกับน้องสี่ตั้งแต่บ่าย คนที่คุมอยู่ตอนนี้เป็นผู้ดูแลโรงรถ” หลี่เจียงพยักหน้า แล้วให้ทหารสองคนไปสมทบด้า

เช้าวันถัดมา มู่หลานตื่นโดยไม่มีเสียงคนมาแจ้งข่าวจากวัง ไม่มีบัญชีกองอยู่ข้างหมอน และไม่มีใครรอถามว่านางจำเรื่องวันใดได้บ้าง นางนอนมองม่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นอีกนิด เสี่ยวถิงเปิดประตูเข้ามาพอดี “คุณหนูหลินกับคุณหนูเจียงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” “เช้าเพียงนี้?” “คุณหนูหลินบอกว่าจะมาช่วยคุณหนูพักผ่อน” มู่หลานหลับตาลงอีกครั้ง “หากนางอยากช่วยจริง ควรกลับไปก่อน” “ข้าได้ยินนะ!” เสียงซูเหยาดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงอิงหลิงหัวเราะ มู่หลานจึงจำใจลุกขึ้นนั่ง วันว่างของนางเริ่มต้นเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้เสียแล้ว⸻ เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย มู่หลานก็พบว่าสหายทั้งสองจัดที่นั่งกันตรงระเบียงแล้ว บนโต๊ะมีขนมจากจวนตระกูลหลิน ส่วนอิงหลิงนำชาดอกไม้มาให้หนึ่งห่อ ซูเหยาเลื่อนจานเข้ามาตรงหน้านาง “กินเสีย วันนี้ห้ามพูดเรื่องที่ชวนปวดหัวทั้งสิ้น” “ข้าก็ยังไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนี้เช่นกัน” “ข้าบอกไว้ก่อน เผื่อเจ้าคิดจะพูด” มู่หลานหยิบขนมขึ้นมา ก่อนเหลือบมองอิงหลิง “เจ้าฟังแล้วคุ้นหรือไม่?” “คล้ายท่านอัครเสนาบดีเมื่อวานอยู่บ้าง” ซูเหยาชะงัก ขณะที่อีกสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน แสงเช้าทอดผ่านแนวไม

เช้าวันงาน มู่หลานเก็บภาพฝึกใส่ม้วนกระดาษแล้วขึ้นรถม้าไปพร้อมสหายทั้งสอง ซูเหยาถามว่าหลังพวกนางกลับไป นางฝึกต่ออีกนานหรือไม่ “จนเสี่ยวถิงเก็บจานหมึกหนี” อิงหลิงหันมองสาวใช้ที่นั่งอยู่ใกล้ประตูรถ เสี่ยวถิงจึงรีบอธิบาย “ดึกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูบอกว่าอีกภาพเดียวอยู่หลายครั้ง บ่าวกลัวว่าจะไม่ได้นอน” มู่หลานไม่ได้เถียง นางเพียงขยับม้วนกระดาษไว้ข้างตัว แล้วเอนหลังพักตาตลอดทางที่เหลือ เมื่อถึงจวนท่านน้าของอิงหลิง แขกเริ่มทยอยเข้าสวนแล้ว ทั้งสามเข้าไปคารวะเจ้าภาพ ก่อนบ่าวจะพาไปยังโต๊ะแข่งขันใต้แนวไม้ ซูเหยาหยุดเดินเมื่อเห็นกลุ่มคุณหนูที่ส่งคำท้ามานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายยิ้มทัก นางจึงยิ้มตอบแล้วนั่งลงอย่างสำรวม อิงหลิงรับหน้าที่เขียนคำตอบ ส่วนมู่หลานฝากภาพฝึกไว้กับเสี่ยวถิง ขณะเงยหน้าขึ้น นางเห็นกู้อวี้เซวียนกำลังช่วยผู้ดูแลจัดแผ่นโจทย์อยู่ในศาลา เขาสังเกตเห็นนางเช่นกัน จึงพยักหน้าทักก่อนกลับไปทำงานต่อ มู่หลานค้อมศีรษะตอบ แล้วหันกลับมาเมื่อซูเหยาเลื่อนเก้าอี้เข้าชิด “พร้อมหรือยัง?” “ปริศนาพร้อม เรื่องวาดภาพค่อยถามข้าอีกที” อิงหลิงยิ้ม ก่อนเลื่อนกระดาษคำตอบมาตรงกลาง เสียงฆ้องดังขึ

มู่หลานลืมตาตื่นก่อนเสี่ยวถิงจะเข้ามาเปิดม่าน นางจำความฝันได้ชัดกว่าที่ต้องการ ทั้งชายผ้าสีแดง เสียงล้อรถ และแขนเสื้อสีเขียวที่ขาดอยู่ในมือ แต่พยายามนึกเท่าไรก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นหลี่หมิงเป็นอย่างไร “คุณหนูจะรับอาหารเลยหรือไม่เจ้าคะ?” มู่หลานหันไปหาเสี่ยวถิง ก่อนเหลือบมองแสงนอกหน้าต่าง “วันนี้เรานัดซูเหยาไว้ยามใด?” “ยามสายเจ้าค่ะ คุณหนูหลินจะไปเลือกผ้าที่ร้านใกล้ตลาดสมุนไพร แล้วพบคุณหนูเจียงที่นั่น” ตลาดสมุนไพร… นางจำแผงขายขนมในฝันไม่ได้ ตลาดในเมืองก็มีตั้งหลายแห่ง จะด่วนคิดว่าเป็นที่เดียวกันคงไม่ได้ “ท่านพ่อทราบแล้วใช่หรือไม่?” “ทราบเจ้าค่ะ กำชับให้บ่าวตามไปด้วย แล้วให้กลับก่อนมื้อกลางวัน” มู่หลานพยักหน้า ก่อนลุกไปแต่งตัว อย่างน้อยวันนี้ก็มีสหายอยู่ด้วย หากเห็นสิ่งใดผิดสังเกต นางจะได้พาทุกคนหลบเสียก่อน ส่วนองค์ชายห้าอาจไม่ได้มาตลาดด้วยซ้ำ⸻ “เจ้าจะนำผ้าไปตัดเสื้อ หรือจะซื้อกลับไปทั้งร้าน?” มู่หลานถามหลังเห็นซูเหยาให้คนขายยกผ้ามาเทียบเป็นม้วนที่เจ็ด “ข้ากำลังเลือกให้ท่านแม่ สีนี้เข้มไป ส่วนเมื่อครู่ก็อ่อนเกิน” อิงหลิงลูบเนื้อผ้าสีม่วงหม่นบนโต๊ะ “ใบนี้เหมาะดี ท่านป้าช