บทที่ 18

เช้าวันงาน มู่หลานเก็บภาพฝึกใส่ม้วนกระดาษแล้วขึ้นรถม้าไปพร้อมสหายทั้งสอง ซูเหยาถามว่าหลังพวกนางกลับไป นางฝึกต่ออีกนานหรือไม่

“จนเสี่ยวถิงเก็บจานหมึกหนี”

อิงหลิงหันมองสาวใช้ที่นั่งอยู่ใกล้ประตูรถ เสี่ยวถิงจึงรีบอธิบาย

“ดึกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูบอกว่าอีกภาพเดียวอยู่หลายครั้ง บ่าวกลัวว่าจะไม่ได้นอน”

มู่หลานไม่ได้เถียง นางเพียงขยับม้วนกระดาษไว้ข้างตัว แล้วเอนหลังพักตาตลอดทางที่เหลือ

เมื่อถึงจวนท่านน้าของอิงหลิง แขกเริ่มทยอยเข้าสวนแล้ว ทั้งสามเข้าไปคารวะเจ้าภาพ ก่อนบ่าวจะพาไปยังโต๊ะแข่งขันใต้แนวไม้

ซูเหยาหยุดเดินเมื่อเห็นกลุ่มคุณหนูที่ส่งคำท้ามานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายยิ้มทัก นางจึงยิ้มตอบแล้วนั่งลงอย่างสำรวม

อิงหลิงรับหน้าที่เขียนคำตอบ ส่วนมู่หลานฝากภาพฝึกไว้กับเสี่ยวถิง ขณะเงยหน้าขึ้น นางเห็นกู้อวี้เซวียนกำลังช่วยผู้ดูแลจัดแผ่นโจทย์อยู่ในศาลา เขาสังเกตเห็นนางเช่นกัน จึงพยักหน้าทักก่อนกลับไปทำงานต่อ

มู่หลานค้อมศีรษะตอบ แล้วหันกลับมาเมื่อซูเหยาเลื่อนเก้าอี้เข้าชิด

“พร้อมหรือยัง?”

“ปริศนาพร้อม เรื่องวาดภาพค่อยถามข้าอีกที”

อิงหลิงยิ้ม ก่อนเลื่อนกระดาษคำตอบมาตรงกลาง

เสียงฆ้องดังขึ้น ผู้ดูแลงานขอให้ทุกกลุ่มสงบเสียง แล้วอ่านปริศนาข้อแรก

“ไร้เท้าก็เดินทาง ไร้ปากก็กล่าวถ้อยคำ ข้ามกำแพงได้เมื่อเจ้าของเรือนยอมเปิดรับ สิ่งนั้นคืออะไร?”

“ข้อนี้ตอบว่าลม”

ซูเหยากระซิบ อิงหลิงจุ่มพู่กันเตรียมเขียน แต่มู่หลานแตะข้อมือไว้ก่อน

“เดี๋ยว ลมพัดเข้าเรือนได้ แต่ประโยคสุดท้ายบอกว่าผู้อยู่ข้างในต้องยอมเปิดรับ”

ซูเหยาหันกลับไปมองแผ่นโจทย์

ไร้เท้าก็เดินทาง ไร้ปากก็กล่าวถ้อยคำ ข้ามกำแพงได้เมื่อเจ้าของเรือนยอมเปิดรับ

“จดหมายหรือ?” อิงหลิงถาม

มู่หลานพยักหน้า

“ผู้รับต้องเปิดอ่าน ถ้อยคำจึงจะส่งถึง”

อิงหลิงเขียนคำตอบทันที ซูเหยารีบส่งกระดาษก่อนผู้ดูแลจะเดินผ่านโต๊ะไป

เมื่อเฉลยออกมาเป็นจดหมาย นางจึงผ่อนลมหายใจ

“ดีที่ยังไม่ได้เขียนลม”

“ข้าก็เพิ่งคิดออกตอนเจ้าพูด” มู่หลานตอบ

เสียงพูดคุยดังขึ้นรอบสวน กลุ่มที่ตอบถูกยิ้มให้กัน ส่วนคนที่พลาดเริ่มขยับเข้าปรึกษาสหายอย่างจริงจัง โต๊ะฝั่งตรงข้ามของพวกนางยังทำคะแนนได้ครบ คุณหนูที่ส่งคำท้ามาถึงซูเหยาหันมายิ้มให้ ก่อนกลับไปฟังโจทย์ข้อต่อไป

ซูเหยาดึงเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะอีกนิด คราวนี้นางไม่รีบตอบแล้ว

รอบปริศนาผ่านไปอย่างสูสี มู่หลานตอบได้หลายข้อ แต่อิงหลิงเป็นคนทักรายละเอียดที่เกือบทำให้พวกนางเสียคะแนน ส่วนซูเหยาคอยดูเวลาและรวบรวมคำตอบให้ทันส่ง

พอถึงโจทย์ไหวพริบ คำตอบของพวกนางได้รับคะแนนเพิ่มจากไหวพริบของมู่หลาน นางเพิ่งเอนหลังพักได้ ซูเหยาก็เลื่อนถ้วยน้ำมาให้

“กินเสีย ก่อนเจ้าจะหันมาว่าข้าอีก”

นางรับมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อจบรอบนี้ กลุ่มของพวกนางนำอยู่หนึ่งคะแนน

แล้วผู้ดูแลงานก็ประกาศพัก ก่อนเริ่มรอบวาดภาพใบ้คำ

รอยยิ้มของมู่หลานค่อยๆจางลง

“เจ้ามองพู่กันมานานแล้ว เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

มู่หลานเงยหน้าจากโต๊ะ หลี่หมิงยืนอยู่ริมทางเดิน เขาเพิ่งสนทนากับเจ้าภาพเสร็จและเดินแวะมาหา

นางกับสหายรีบลุกขึ้นคารวะ เขาโบกมือให้ทุกคนนั่งตามสบาย ก่อนถามถึงคะแนน

ซูเหยาเป็นฝ่ายตอบอย่างภูมิใจ ส่วนอิงหลิงเล่าเพิ่มว่ารอบสุดท้ายยังเหลืออยู่

“เช่นนั้นข้ามาทันช่วงสำคัญพอดี” หลี่หมิงกล่าว

“สำหรับข้าคงสำคัญเกินไปหน่อยเจ้าค่ะ” มู่หลานมองพู่กัน “หากเสียคะแนนจนแพ้ตอนนี้ ข้าคงต้องฟังซูเหยาบ่นไปอีกหลายวัน”

“ข้าไม่ได้จะบ่นเจ้าเสียหน่อย”

ซูเหยาพูดแทรกทันที จนมู่หลานหันไปมอง

“ข้าเป็นคนรับคำท้ามาเอง ข้าจะไปโทษเจ้าได้อย่างไร?”

นางพูดจบก็หยิบถ้วยขึ้นดื่ม ราวกับไม่ต้องการให้ใครมองอยู่นานนัก

หลี่หมิงยิ้มบาง ๆ

“ได้ยินแล้วหรือไม่?”

มู่หลานพยักหน้า ความกังวลยังอยู่ แต่ไม่หนักเท่าเมื่อครู่แล้ว

เขาให้ข้ารับใช้เติมน้ำ ก่อนขอตัวไปทักทายผู้อาวุโสที่ศาลา ไม่ได้อยู่ยืนดูจนพวกนางเกร็ง ทิ้งให้สามสหายพักกันตามสบาย

มู่หลานกำลังจะหยิบขนม ซูเหยาก็เลื่อนจานเข้ามาให้

“กินได้ แต่อย่าทำหมึกเปื้อน”

นางก้มมองปลายนิ้วตนเอง แล้วเปลี่ยนไปใช้ตะเกียบอย่างว่าง่าย

⸻

รอบสุดท้ายเริ่มขึ้นด้วยเสียงฆ้องสั้น ๆ

ซูเหยาได้วาดก่อน หัวข้อของนางคือว่าว ภาพสี่เหลี่ยมกับหางยาวทำให้มู่หลานนึกถึงโคมแขวนอยู่ครู่หนึ่ง แต่อิงหลิงมองเห็นสายเชือกที่ลากลงมาถึงมือคนตัวเล็กด้านล่าง จึงตอบได้ทัน

พอวางพู่กัน ซูเหยาก็หันมายิ้มให้ทั้งสอง ราวกับเพิ่งวางของหนักลงจากบ่า

อิงหลิงจับได้คำว่าสะพาน นางวาดเพียงเส้นโค้ง ตอม่อ และระลอกน้ำ ซูเหยาก็ตอบถูกก่อนธูปจะไหม้ไปถึงครึ่ง

จากนั้นกล่องคำใบ้ก็เลื่อนมาตรงหน้ามู่หลาน

นางหยิบกระดาษออกมา เปิดอ่าน แล้ววางคว่ำไว้ข้างจานหมึก

นกกระเรียน

มู่หลานเคยเห็นมันในภาพวาดมากมาย แต่เมื่อจับพู่กันกลับนึกไม่ออกว่าควรเริ่มตรงไหน หัว คอ หรือปีก?

“ไม่ต้องรีบ” อิงหลิงบอก

ซูเหยานั่งตัวตรง จับจ้องกระดาษเหมือนเตรียมรับมือเรื่องใหญ่

มู่หลานเริ่มจากลำตัว ต่อด้วยคอยาวและหัวเล็ก ๆ พอเติมปาก ซูเหยาก็ลองตอบว่าเป็ด นางจึงรีบวาดขาให้ยาวขึ้น

เส้นหนึ่งเอียงเกินไป มู่หลานลากทับเพื่อแก้ อีกเส้นกลับหนาขึ้นจนดูเหมือนกิ่งไม้

นางเม้มปาก เติมปีกอย่างรวดเร็ว

“นก…” อิงหลิงพึมพำ ก่อนยกสายตาขึ้นมองนาง “นกกระสาหรือ?”

มู่หลานแตะพู่กันลงในสีแดง แต่ก่อนจะเติมบนหัว เสียงฆ้องก็ดังขึ้น

หมดเวลา

นางหยุดมือทันที

เมื่อผู้ดูแลเปิดคำตอบ ซูเหยาก็หลับตาลงอย่างเสียดาย

“อีกนิดเดียว ข้าเกือบนึกออกแล้ว”

มู่หลานมองปื้นหมึกตรงขาของนก

“ข้าแก้มากไป”

“ข้าเองก็มัวคิดถึงนกกระสา” อิงหลิงกล่าว ก่อนดึงกระดาษให้พ้นแขนเสื้อของนาง “อย่าเพิ่งแตะ หมึกยังไม่แห้ง”

กลุ่มฝั่งตรงข้ามตอบข้อสุดท้ายได้ เสียงปรบมือดังขึ้นใต้ศาลา ซูเหยาหันไปมองครู่หนึ่ง ก่อนกลับมานั่งใกล้มู่หลานตามเดิม

ไม่มีใครบ่นนางอย่างที่กลัว นั่นกลับทำให้มู่หลานเสียดายยิ่งกว่าเดิม

⸻

ระหว่างรอรวมคะแนน มู่หลานนำภาพไปวางผึ่งบนโต๊ะข้างศาลา เสี่ยวถิงอยู่ใกล้ ๆ ส่วนสหายทั้งสองไปดูผู้ดูแลงานรวบรวมแผ่นคำตอบ

อวี้เซวียนเดินมาเก็บจานหมึกที่ใช้แล้ว เขาหยุดเมื่อเห็นภาพตรงหน้านาง

“ข้อนี้ทายไม่ทันหรือ?”

“เจ้าค่ะ เกือบแล้ว”

เขามองรอยสีแดงเล็ก ๆ ที่ค้างอยู่ข้างกระดาษ

“เจ้าคิดจะเติมตรงหัว?”

มู่หลานพยักหน้า

“แต่ข้ามัวแก้ขาอยู่”

อวี้เซวียนวางจานหมึกลง แล้วเลื่อนภาพให้ตรง

“ถ้าเริ่มจากจุดที่ทำให้นึกถึงนกกระเรียนก่อน เพื่อนเจ้าอาจตอบได้เร็วขึ้น ส่วนขาจะเอียงบ้างก็ไม่เป็นไร”

นางก้มดูอีกครั้ง นึกถึงเวลาที่เสียไปกับการลากทับเส้นเดิม

“ข้ามัวอยากให้มันดูเหมือน จนลืมว่าต้องให้คนทายทัน”

“สองอย่างนั้นไม่เหมือนกันเสียทีเดียว”

มู่หลานเงยหน้ามองเขา

“เรื่องวาดภาพข้าคงเหมาะจริงๆ”

“วันนี้เจ้าตอบปริศนาได้หลายข้อ คนที่วาดภาพงามกว่าก็ใช่ว่าจะตอบได้เหมือนเจ้า”

เขากล่าวตามปกติ ไม่ได้พยายามปลอบว่านกของนางงดงาม หรือรับรองว่าพวกนางจะชนะ มู่หลานจึงกลับมามองภาพได้โดยไม่รู้สึกอยากซ่อนมัน

“หากไม่จับเวลา ข้าคงพอแก้ได้เจ้าค่ะ”

อวี้เซวียนเลื่อนกระดาษเปล่าให้หนึ่งแผ่น

“เช่นนั้นไว้ลองใหม่หลังประกาศผล”

นางรับมา ก่อนเสียงซูเหยาจะดังจากหน้าศาลา

“มู่หลาน มานี่เร็ว!”

นางหันไปทันที

ผู้ดูแลงานยืนถือแผ่นคะแนนอยู่ข้างโต๊ะรางวัล ทุกกลุ่มเริ่มกลับมารวมตัว ซูเหยากวักมือเรียก ส่วนอิงหลิงขยับเว้นที่ไว้ตรงกลางให้แล้ว

มู่หลานวางภาพนกกระเรียนทับกระดาษเปล่า แล้วเดินกลับไปหาสหาย

ซูเหยาจับมือนางไว้ พูดเบาจนได้ยินกันเพียงสามคน

“จะได้ที่เท่าใดก็ช่าง หลังจากนี้ไปกินขนมกัน”

มู่หลานหันมอง

“ไหนว่าอยากชนะ?”

“ก็ยังอยาก แต่ข้าหิวด้วย”

อิงหลิงหัวเราะ มู่หลานจึงยิ้มตาม แล้วทั้งสามก็หันไปฟังผลพร้อมกัน