جميع فصول : الفصل -الفصل 30

สามวันหลังเหตุชุลมุนในตลาด เสี่ยวถิงนำกล่องเสื้อมาวางบนโต๊ะตั้งแต่เช้า มู่หลานเปิดฝาดูอีกครั้ง เสื้อสีเขียวตัวใหม่พับเรียบร้อยอยู่ด้านใน ช่างใช้เสื้อตัวเดิมที่คนของหลี่หมิงส่งมาเป็นแบบ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะตัดผิดขนาด “ตะเข็บแข็งแรงดีหรือไม่?” นางถาม “คุณหนูถามช่างไปสองครั้งแล้วเจ้าค่ะ” “ข้าเพียงอยากแน่ใจ” เสี่ยวถิงมองมือนางที่กำลังจะจับแขนเสื้อขึ้นมาทดลองดึง “ช่างบอกว่าใช้สวมได้ตามปกติ แต่หากคุณหนูจะใช้แทนเชือก ควรสั่งอีกแบบเจ้าค่ะ” มู่หลานค่อย ๆ ปล่อยมือ “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะดึงอีกเสียหน่อย” นางปิดฝากล่อง ก่อนลุกไปสมทบกับบิดาที่เรือนหน้า วันนี้ขบวนแจกเครื่องนุ่งห่มและสมุนไพรของเจียงฮูหยินจะออกไปยังหมู่บ้านนอกเมือง อิงหลิงชวนพวกนางไปช่วย และองค์ชายห้าจะร่วมดูแลขบวนด้วย เหมาะแก่การนำเสื้อไปคืนให้จบเรื่องเสียที ใต้เท้าไป๋วางถ้วยชาลงเมื่อเห็นนางเดินมา “ของครบแล้วหรือ?” “ครบเจ้าค่ะ เสี่ยวถิงตรวจให้แล้ว” เขามองกล่องในมือสาวใช้ ก่อนหันกลับมาหาบุตรสาว “คราวนี้ไปช่วยงาน ก็ฟังคนที่เขาทำเป็น อย่าเห็นเขายกของแล้วอยากยกตามทุกอย่าง แขนเพิ่งหายดี” “ข้าจะช่วยตรวจรายการกับจัดของเจ้าค่ะ” “

“ยังไม่กลับเจ้าค่ะ” อิงหลิงตอบหลังตรวจรายชื่ออีกครั้ง มู่หลานมองออกไปนอกชายคา เส้นทางที่เพิ่งเดินกลับมาถูกม่านฝนบดบังจนแทบไม่เห็นปลายลาน หลี่หมิงหันไปหาผู้ใหญ่บ้าน “มีทางกลับจากฝั่งนั้นโดยไม่ข้ามสะพานหรือไม่?” “มีทางอ้อมขึ้นเนินขอรับ แต่ไกลกว่า ข้าจะให้คนไปนำทาง” “ไปดูจากทางสูง หากข้ามไม่ได้ก็อย่าฝืน ให้พาคนรออยู่ในที่ปลอดภัยก่อน” ทหารสองคนออกไปกับชาวบ้านที่รู้ทาง ขณะที่หลี่หมิงให้คนอีกชุดตรวจบ้านริมลำธาร ไม่ทันสิ้นคำสั่ง ชายผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงานว่าน้ำเริ่มเข้าลานบ้านด้านล่างแล้ว เสียงพูดคุยในเรือนเงียบลงทันที “พาคนขึ้นสำนักเรียน” หลี่หมิงกล่าว “ย้ายผู้ป่วย เด็ก และคนแก่ไปก่อน ส่วนของให้เอาเฉพาะที่จำเป็น” อวี้เซวียนก้าวเข้ามา “ข้าจะขึ้นไปให้อาจารย์เปิดห้องเตรียมไว้” “ข้าช่วยเจ้าค่ะ” อิงหลิงรวบสมุดรายชื่อ “จะได้ตรวจว่าผู้ใดขึ้นไปถึงแล้วบ้าง” เจียงฮูหยินพาคนไปจัดผ้าห่มกับเสื้อแห้งขึ้นเกวียน ส่วนซูเหยาช่วยเรียกชาวบ้านให้รวมกลุ่มตามครัวเรือน มู่หลานกำลังจะตามไป เสียงหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ใกล้ประตูก็ดังขึ้น “พี่สาวข้ายังอยู่ข้างล่าง…” นางพยายามลุก แต่เข่าอ่อนจนต้องจับขอ

หลี่หมิงดึงรายการเสบียงเข้ามาดูใต้แสงตะเกียง “นับเฉพาะที่ใช้ได้ เหลือเท่าไร?” ผู้ดูแลบอกจำนวนข้าวสารกับอาหารแห้ง อิงหลิงจดไว้ข้างรายชื่อคน ก่อนเลื่อนสมุดให้มู่หลานช่วยตรวจ ทั้งเด็ก ผู้สูงวัย คนงาน และทหารที่ร่วมขบวนมา ล้วนต้องกินจากเสบียงกองเดียวกัน “คืนนี้พอเจ้าค่ะ” มู่หลานกล่าว “แต่หากต้องอยู่ต่อ พรุ่งนี้ต้องหาเพิ่ม” เจียงฮูหยินเรียกคนไปแยกกระสอบที่เปื้อนน้ำโคลนออก ไม่ให้ปะปนกับของแห้ง ส่วนหลี่หมิงหันถามผู้ใหญ่บ้านถึงเสบียงที่อื่นบนเนิน “มีโรงเก็บของโรงสีอยู่ทางตะวันตกขอรับ พื้นสูงกว่าหมู่บ้าน แต่คืนนี้มืดแล้ว ข้าไม่แน่ใจว่าทางจะยังเดินได้หรือไม่” “เช่นนั้นรอให้สว่างก่อน อย่าเพิ่งส่งใครลงไป” ชายสองคนที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูมองหน้ากัน คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “ที่บ้านข้ายังมีข้าวอยู่ หากกลับไปเอา—” “ตอนนี้ยังกลับไม่ได้” หลี่หมิงตอบ “ข้าจะให้คนตรวจทางเมื่อฟ้าสาง หากไปได้ค่อยเข้าไปพร้อมกัน” ชายผู้นั้นก้มหน้า มู่หลานเห็นมือของเขากำถุงผ้าใบเล็กแน่น จึงขยับที่ให้เข้ามาดูรายการด้วย “พวกเรากำลังนับของที่เหลือเจ้าค่ะ หากท่านทราบว่าที่ใดมีเสบียงและอยู่สูง ช่วยบอกไว้ก่อนได้ พรุ่งนี้

“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ

มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า