บทที่ 17

เช้าวันถัดมา โต๊ะที่เคยวางขนมในเรือนพักของมู่หลานถูกแทนที่ด้วยกระดาษ พู่กัน และจานหมึก

ซูเหยาคลี่กติกาการแข่งขันออกอ่านอีกครั้ง ราวกับหวังว่าข้อความจะเปลี่ยนไปจากเมื่อวาน

“รอบแรกทายปริศนา รอบถัดไปตอบโจทย์ไหวพริบ ส่วนรอบสุดท้ายให้สมาชิกผลัดกันวาดภาพใบ้คำ ห้ามเขียนตัวอักษร และห้ามพูดบอกคำตอบ”

มู่หลานวางถ้วยชาลง

“อ่านอีกกี่ครั้ง ข้าก็ยังต้องวาดอยู่ดี”

“ข้ากำลังหาว่ามีข้อยกเว้นหรือไม่”

“หากเจ้าหาตั้งแต่ก่อนส่งชื่อ พวกเราคงไม่ต้องมานั่งตรงนี้”

อิงหลิงเลื่อนกระดาษเปล่าให้ทั้งสองคน ก่อนบทสนทนาจะยืดยาวกว่ากติกา

“เริ่มจากของง่าย ๆ ก่อนเถอะ แค่ดูออกว่าเป็นอะไร ไม่ต้องงดงามก็ได้”

มู่หลานรับพู่กันอย่างไม่มั่นใจนัก เมื่อคืนหลังสหายกลับไป นางลองวาดถ้วยชาดูแล้ว เสี่ยวถิงกลับถามว่าเหตุใดกระถางต้นไม้จึงมีหูจับ

วันนี้จึงไม่อาจรับปากได้แม้แต่เรื่องดูรู้ว่าเป็นอะไร

“วาดคนก่อน” ซูเหยาเสนอ “มีหัว แขน ขา อย่างน้อยก็ไม่ต้องวาดกลีบดอกไม้หลายชั้น”

มู่หลานก้มลงจุ่มหมึก ลากเส้นช้าๆขณะซูเหยายืนมองอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือพัด อีกมือเท้าเอว

อิงหลิงนั่งรอจนมู่หลานวางพู่กัน แล้วจึงชะโงกมอง

บนกระดาษเป็นคนศีรษะกลม แขนข้างหนึ่งงอออกด้านข้าง อีกข้างถือสิ่งที่คล้ายพัด ปากถูกวาดเป็นวงกว้างเด่นอยู่กลางใบหน้า

ซูเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง

“เหตุใดปากจึงใหญ่เช่นนั้น?”

“ตอนข้าเงยหน้าดู เจ้ากำลังพูดอยู่”

“แล้วแขนข้างนี้?”

“เจ้าวางมือไว้ที่เอว”

อิงหลิงยกถ้วยชาขึ้นช้า ๆ แต่ยังซ่อนรอยยิ้มไม่มิด

“อย่างน้อยภาพนี้ก็ทายออก”

ซูเหยาหันไปมองเพื่อน ก่อนกลับมาชี้กระดาษ

“วาดใหม่ ปากเล็กกว่านี้ แล้วเอาแขนลงด้วย”

มู่หลานยกพู่กันขึ้นรอ

“เช่นนั้นเจ้าต้องเปลี่ยนท่าก่อน”

ซูเหยาเผลอลดแขนลงทันที พอเห็นอีกสองคนหัวเราะจึงรู้ตัว

“ข้าให้เจ้าฝึกวาดคน ไม่ได้ให้วาดข้า!”

มู่หลานรีบเลื่อนกระดาษไปให้อิงหลิงเก็บ ก่อนซูเหยาจะคว้าไปขยำ

⸻

ช่วงสาย ทั้งสามเปลี่ยนมาซ้อมทายปริศนา อิงหลิงอ่านโจทย์จากหนังสือที่นำมาด้วย มู่หลานฟังจนจบแล้วช่วยแยกคำสำคัญ ส่วนซูเหยาคอยจับเวลา

รอบนี้กลับราบรื่นกว่าที่คิด บางข้อซูเหยาตอบได้ก่อน บางข้อต้องช่วยกันคิด แต่เมื่อเห็นวิธีแก้แล้วก็เข้าใจตรงกันได้ไม่ยาก

“ถ้าในงานมีแต่ทายปริศนาก็คงดี” ซูเหยาพึมพำ

มู่หลานเหลือบมองกองกระดาษที่รออยู่

“เจ้าไปขอเขาตัดรอบวาดภาพออกสิ”

“ข้าขอถอนคำท้ายังง่ายกว่า”

“เช่นนั้นก็ถอน”

ซูเหยาเงียบไปทันที

อิงหลิงจึงปิดหนังสือแล้วกล่าวขึ้น

“เราไม่จำเป็นต้องเก่งทุกอย่าง ขอเพียงทำรอบที่ถนัดให้ดี ส่วนวาดภาพก็ฝึกให้จับลักษณะสำคัญได้ก่อน”

นางหยิบถ้วยชามาวางกลางโต๊ะ

“อย่างถ้วยใบนี้ ไม่ต้องวาดลายข้างถ้วย เอาแค่รูปร่างก็พอ”

มู่หลานลองทำตาม คราวนี้ดูคล้ายถ้วยขึ้นมาบ้าง แต่ตอนยกพู่กัน ปลายขนกลับปัดเป็นเส้นยาวผ่านตัวถ้วย

ซูเหยาก้มมอง

“เกือบได้แล้ว”

“เส้นนั้นลบได้หรือไม่?”

“ถ้าเป็นถ้วยจริงคงต้องเปลี่ยนใบใหม่”

อิงหลิงหยิบกระดาษอีกแผ่นส่งให้ก่อนทั้งคู่จะเถียงกันต่อ พวกนางฝึกจากถ้วยไปยังร่ม ต้นไม้ และพัด มู่หลานเริ่มรู้ว่าหากเติมรายละเอียดน้อยลง เพื่อนก็เดาได้เร็วขึ้น แม้บางครั้งคำตอบจะยังห่างจากสิ่งที่ตั้งใจวาดอยู่มากก็ตาม

ตอนเสี่ยวถิงยกอาหารกลางวันเข้ามา นางเห็นกระดาษข้างจานหมึกก็เอ่ยขึ้นอย่างยินดี

“หัวไชเท้าหรือเจ้าคะ คราวนี้บ่าวดูออกแล้ว”

มู่หลานค่อยๆวางพู่กันอย่างอ่อนแรง

“แจกัน”

เสี่ยวถิงชะงัก ก่อนเลื่อนถาดอาหารมาบังภาพอย่างเงียบ ๆ

“พักกินข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

⸻

บ่ายนั้นทั้งสามยังคงผลัดกันออกโจทย์ แต่เริ่มพักบ่อยขึ้น ซูเหยานวดข้อมือ อิงหลิงเอนหลังดื่มชา ส่วนมู่หลานมองรอยหมึกบนปลายนิ้วอย่างเหนื่อยใจ

“ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดงานพรุ่งนี้จึงจัดในสวน” นางกล่าว

“เหตุใด?” ซูเหยาถาม

“หากดูภาพไม่ออก อย่างน้อยก็ยังมีดอกไม้จริงให้ดู”

อิงหลิงหัวเราะ ก่อนดึงกระดาษที่ดีที่สุดของแต่ละคนมาแยกไว้

“นำไปด้วยก็ดี ก่อนเริ่มงานจะได้ทบทวนว่าเส้นแบบใดพอดูออก ไม่ต้องเริ่มใหม่หมด”

มู่หลานช่วยเลือกอย่างตั้งใจ ภาพคนถือพัดถูกนางหยิบแยกออกต่างหากทันที

ซูเหยาหรี่ตามอง

“ใบนั้นไม่ต้องนำไป”

“ข้าจะเก็บไว้ที่จวน”

“เก็บทำไม?”

“เจ้าบอกเองว่าภาพนี้ดูออก”

ซูเหยาเอื้อมมือมา แต่มู่หลานสอดกระดาษเข้าใต้ตำราเสียก่อน อิงหลิงจึงต้องช่วยเปลี่ยนเรื่องด้วยการถามถึงเวลาออกเดินทางวันพรุ่งนี้

ขณะนั้นพ่อบ้านนำจดหมายจากจวนท่านน้าของอิงหลิงเข้ามาส่ง เป็นรายละเอียดเพิ่มเติมของงาน พร้อมรายชื่อผู้ช่วยดูแลกิจกรรม

อิงหลิงอ่านผ่าน ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

“คุณชายกู้จะมาช่วยดูแลการประชันด้วย ท่านน้าเชิญเขาไว้แล้ว”

พู่กันในมือมู่หลานหยุดอยู่เหนือกล่อง

“กู้อวี้เซวียนหรือ?”

“ใช่ เจ้ารู้จักนี่”

“เคยพบกันเจ้าค่ะ… เอ่อ เคยพบกันอยู่บ้าง”

ซูเหยาหันมามองทันที

“เหตุใดพูดกับพวกข้าสุภาพขึ้นมาเล่า?”

“ข้ากำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่”

มู่หลานก้มเก็บพู่กัน นึกถึงภาพสวนริมคลองที่เขาวาดไว้วันนั้น ทั้งสะพาน กิ่งไม้ และเงาสะท้อนบนผิวน้ำ ล้วนดูเป็นรูปร่างโดยไม่ต้องมีชื่อกำกับ แล้วนางก็เหลือบมองแจกันที่เสี่ยวถิงเรียกว่าหัวไชเท้า

“เขาต้องเดินดูทุกโต๊ะหรือไม่?” นางถาม

อิงหลิงอ่านจดหมายอีกครั้ง

“คงต้องดูความเรียบร้อยของกิจกรรม ทำไมหรือ?”

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงอยากทราบ”

ซูเหยามองภาพบนโต๊ะแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าจะช่วยเก็บใบที่ดูไม่ออกไว้ให้เอง”

“เก็บแล้วจะเหลือให้ข้านำไปกี่ใบ?”

อิงหลิงเป็นฝ่ายหลุดหัวเราะก่อน ซูเหยาจึงยอมคืนกระดาษทั้งหมดให้นางเลือกเอง

⸻

เมื่อสหายทั้งสองกลับไป ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี เสี่ยวถิงเก็บถ้วยชากับจานขนม เหลือเพียงกระดาษกองเล็กและจานหมึกบนโต๊ะ

มู่หลานเก็บภาพคนถือพัดไว้ในลิ้นชัก ก่อนเลือกภาพฝึกที่เหลือม้วนรวมกันอย่างระมัดระวัง

พรุ่งนี้นางเพียงต้องวาดให้เพื่อนทายออก ไม่จำเป็นต้องให้ใครชมว่างดงาม แต่หากคุณชายกู้เดินผ่านมาเห็น อย่างน้อยก็ควรดูออกโดยไม่ต้องเอียงกระดาษหลายรอบ

นางนั่งลงอีกครั้ง ดึงกระดาษเปล่าเข้ามาแล้วลองวาดม้า คราวนี้ตั้งใจให้มีหัว ลำตัว และขาครบสี่ข้าง

เสี่ยวถิงกลับเข้ามาพร้อมตะเกียง เห็นนางยังไม่เลิกก็ถาม

“จะฝึกต่อหรือเจ้าคะ?”

“อีกภาพเดียว”

สาวใช้วางตะเกียงไว้ แล้วก้มมองกระดาษอย่างระมัดระวัง คราวนี้เลือกที่จะไม่ทายอะไร

มู่หลานมองขาม้าซึ่งดูเหมือนกำลังจะพับลงพร้อมกันทั้งสี่ข้าง ก่อนถอนหายใจแล้วหยิบกระดาษใหม่

“อีกภาพที่ดูออกก็แล้วกัน”