บทที่ 16

เช้าวันถัดมา มู่หลานตื่นโดยไม่มีเสียงคนมาแจ้งข่าวจากวัง ไม่มีบัญชีกองอยู่ข้างหมอน และไม่มีใครรอถามว่านางจำเรื่องวันใดได้บ้าง นางนอนมองม่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นอีกนิด

เสี่ยวถิงเปิดประตูเข้ามาพอดี

“คุณหนูหลินกับคุณหนูเจียงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

“เช้าเพียงนี้?”

“คุณหนูหลินบอกว่าจะมาช่วยคุณหนูพักผ่อน”

มู่หลานหลับตาลงอีกครั้ง

“หากนางอยากช่วยจริง ควรกลับไปก่อน”

“ข้าได้ยินนะ!”

เสียงซูเหยาดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงอิงหลิงหัวเราะ มู่หลานจึงจำใจลุกขึ้นนั่ง วันว่างของนางเริ่มต้นเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้เสียแล้ว

⸻

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย มู่หลานก็พบว่าสหายทั้งสองจัดที่นั่งกันตรงระเบียงแล้ว บนโต๊ะมีขนมจากจวนตระกูลหลิน ส่วนอิงหลิงนำชาดอกไม้มาให้หนึ่งห่อ

ซูเหยาเลื่อนจานเข้ามาตรงหน้านาง

“กินเสีย วันนี้ห้ามพูดเรื่องที่ชวนปวดหัวทั้งสิ้น”

“ข้าก็ยังไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนี้เช่นกัน”

“ข้าบอกไว้ก่อน เผื่อเจ้าคิดจะพูด”

มู่หลานหยิบขนมขึ้นมา ก่อนเหลือบมองอิงหลิง

“เจ้าฟังแล้วคุ้นหรือไม่?”

“คล้ายท่านอัครเสนาบดีเมื่อวานอยู่บ้าง”

ซูเหยาชะงัก ขณะที่อีกสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

แสงเช้าทอดผ่านแนวไม้ลงบนพื้นระเบียง เสี่ยวถิงรินชาให้แล้วถอยไปจัดแจกันใกล้ๆ มู่หลานเอนหลังพิงพนัก มองสหายถกเถียงกันว่าขนมจานใดหวานเกินไป ก่อนค่อยๆ หยิบกินอีกชิ้น

หลายวันที่ผ่านมา นางแทบจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่นั่งคุยเรื่องไร้สาระเช่นนี้คือเมื่อใด

อิงหลิงสังเกตเห็นว่านางเงียบไป จึงถาม

“ยังเหนื่อยอยู่หรือ?”

“นิดหน่อย แต่วันนี้ข้าไม่คิดจะทำอะไรแล้ว”

“ดี เช่นนั้นอีกสองวันค่อยออกไปเที่ยวกับข้า”

มู่หลานหันมองทันที

อิงหลิงยิ้ม ก่อนเล่าว่าท่านน้าจะจัดงานชมสวนที่จวน เชิญคนคุ้นเคยกับบัณฑิตมาจิบชา ชมเบญจมาศ และร่วมกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ

“ไม่มีพิธีการมากนัก ท่านน้าบอกว่าใครอยากเดินชมสวนก็เดิน ใครอยากฟังบทกวีก็นั่งที่ศาลา”

ซูเหยาวางขนมลงอย่างสนใจ

“แล้วขนมเล่า?”

“มี”

“เช่นนั้นข้าไป”

มู่หลานปรายตามอง

“ตัดสินใจง่ายดีนะ”

“เจ้าจะให้ข้าถามพันธุ์เบญจมาศก่อนหรือ?”

อิงหลิงยกถ้วยชาขึ้นปิดรอยยิ้ม ส่วนมู่หลานพยักหน้าตกลง นางเองก็อยากออกไปเดินเล่นอย่างสบายใจ โดยไม่ต้องคอยระแวดระวังใครสักครั้ง

ซูเหยาเริ่มวางแผนว่าจะสวมชุดใด ก่อนประกาศอย่างจริงจัง

“คราวนี้ข้าจะนั่งกินขนมเงียบๆ ผู้ใดอยากแต่งกลอนหรือประชันฝีมือก็เชิญ ข้าไม่ลงแข่งด้วยแน่นอน”

มู่หลานยกถ้วยชาขึ้น

“ข้าขอเป็นพยาน”

อิงหลิงยกถ้วยตาม

ซูเหยามองทั้งสองอย่างไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ยกถ้วยของตนขึ้นแตะด้วย

⸻

หลังนั่งคุยกันได้พักใหญ่ ข้ารับใช้จากจวนท่านน้าของอิงหลิงก็นำเทียบเชิญมาส่ง พร้อมกระดาษแจ้งกิจกรรมในงาน

มู่หลานเปิดอ่านผ่านๆ ก่อนวางลงเมื่อเห็นคำว่า ประชันภาพวาด

ซูเหยากลับพบจดหมายแผ่นเล็กสอดอยู่ในเทียบของตน นางคลี่อ่าน รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆหายไป

“มีอะไร?” อิงหลิงถาม

“คนที่เคยอ่านบทกวีผิดแล้วโทษว่าข้าไอรบกวนนั่น ส่งจดหมายมาถึงข้า”

มู่หลานนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจำได้ว่าเป็นคุณหนูที่เถียงกับซูเหยาในงานเลี้ยงครั้งก่อน

“นางเขียนว่าอย่างไร?”

ซูเหยาอ่านออกเสียง

“ได้ยินว่าคุณหนูหลินจะมาร่วมงานด้วย คราวนี้หวังว่าจะยอมลงประชันบ้าง พวกเราต่างอยากเห็นฝีมือของท่าน มิใช่ได้ฟังแต่คำวิจารณ์เช่นทุกครั้ง”

นางลดกระดาษลง

“ข้าเคยวิจารณ์นางเพียงครั้งเดียว”

อิงหลิงมองสหาย

“เจ้าบอกว่าถ้านางจะอธิบายบทกวีนานถึงเพียงนั้น ควรรอให้คนฟังกินข้าวก่อน”

“ก็ข้าหิวจริงๆ”

มู่หลานรีบยกถ้วยชาขึ้น ซ่อนรอยยิ้มไม่ทันนัก ซูเหยาจึงหันมามองค้อน

“เจ้าอย่าหัวเราะ วันนั้นเจ้าก็กระซิบถามข้าว่าเมื่อใดจะจบ”

“ข้าถามเจ้า ไม่ได้ถามทั้งศาลา”

อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนหยิบกระดาษกิจกรรมขึ้นอ่าน

“ไม่ต้องสนใจก็ได้ เราตั้งใจไปพักผ่อนอยู่แล้ว”

ซูเหยาไม่ตอบ นางอ่านจดหมายอีกครั้ง ก่อนพับเก็บช้าๆ

มู่หลานเห็นว่าสหายเงียบไปจึงคิดว่าเรื่องคงจบแล้ว พอดีเสี่ยวถิงมาแจ้งว่าบิดาให้คนยกผลไม้มาเพิ่ม นางกับอิงหลิงจึงช่วยกันเลื่อนจานหาที่วาง

เมื่อหันกลับมาอีกที ซูเหยากำลังส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ข้ารับใช้

“นำไปส่งพร้อมเทียบตอบรับได้เลย”

มู่หลานชะงัก

“เจ้าตอบอะไรไป?”

“ก็ตอบว่าเราจะไป”

“แล้วเหตุใดต้องเขียนอีกแผ่น?”

ซูเหยาจัดชายแขนเสื้อ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติ

“ข้าลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรมด้วย”

อิงหลิงค่อยๆ วางจานผลไม้ลง

“ซูเหยา”

“เป็นการแข่งสามคน ข้าจึงใส่ชื่อพวกเจ้าไปด้วย จะให้ข้าอยู่กลุ่มเดียวกับคนไม่รู้จักหรือ?”

มู่หลานมองถ้วยชาสามใบที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ

“เมื่อครู่ใครเพิ่งบอกว่าจะนั่งกินขนมเงียบๆ?”

“ข้าก็ยังจะกิน ระหว่างรอแข่งคงกินได้”

ซูเหยาตอบแล้วดึงกระดาษกิจกรรมมาดู ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าควรอ่านรายละเอียดเสียก่อน

“มีทายปริศนา อิงหลิงเรียบเรียงคำตอบเก่ง มู่หลานหัวไว ส่วนข้า…”

“คอยวิจารณ์หรือ?” มู่หลานถาม

“ข้าจะช่วยคิด!”

อิงหลิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนชี้ข้อความช่วงล่าง

“แล้วรอบวาดภาพใบ้คำเล่า? เขากำหนดให้สมาชิกผลัดกันวาดทุกคน ห้ามให้คนเดียววาดแทนทั้งหมด”

ปลายนิ้วของซูเหยาหยุดอยู่บนกระดาษ

นางค่อยๆ เงยหน้ามองมู่หลาน

มู่หลานยิ้มให้ด้วยความสงบอย่างยิ่ง

“ข้าเคยเล่าเรื่องสะพานของข้าให้เจ้าฟังหรือยัง?”

“ไม่ต้องเล่า”

ซูเหยาลุกขึ้นทันที แล้วหันไปทางประตู

“คนส่งเทียบเล่า?”

เสี่ยวถิงซึ่งกำลังถือถาดเปล่าตอบอย่างสุภาพ

“กลับไปแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นคนบอกให้เขารีบไปเอง”

ซูเหยายืนนิ่ง อิงหลิงก้มอ่านกติกาอีกครั้ง ส่วนมู่หลานหยิบขนมชิ้นสุดท้ายขึ้นมา

วันว่างของนางสิ้นสุดลงแล้ว ทั้งที่ชายังไม่ทันหมดกา