บทที่ 20

มู่หลานลืมตาตื่นก่อนเสี่ยวถิงจะเข้ามาเปิดม่าน

นางจำความฝันได้ชัดกว่าที่ต้องการ ทั้งชายผ้าสีแดง เสียงล้อรถ และแขนเสื้อสีเขียวที่ขาดอยู่ในมือ แต่พยายามนึกเท่าไรก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นหลี่หมิงเป็นอย่างไร

“คุณหนูจะรับอาหารเลยหรือไม่เจ้าคะ?”

มู่หลานหันไปหาเสี่ยวถิง ก่อนเหลือบมองแสงนอกหน้าต่าง

“วันนี้เรานัดซูเหยาไว้ยามใด?”

“ยามสายเจ้าค่ะ คุณหนูหลินจะไปเลือกผ้าที่ร้านใกล้ตลาดสมุนไพร แล้วพบคุณหนูเจียงที่นั่น”

ตลาดสมุนไพร…

นางจำแผงขายขนมในฝันไม่ได้ ตลาดในเมืองก็มีตั้งหลายแห่ง จะด่วนคิดว่าเป็นที่เดียวกันคงไม่ได้

“ท่านพ่อทราบแล้วใช่หรือไม่?”

“ทราบเจ้าค่ะ กำชับให้บ่าวตามไปด้วย แล้วให้กลับก่อนมื้อกลางวัน”

มู่หลานพยักหน้า ก่อนลุกไปแต่งตัว อย่างน้อยวันนี้ก็มีสหายอยู่ด้วย หากเห็นสิ่งใดผิดสังเกต นางจะได้พาทุกคนหลบเสียก่อน

ส่วนองค์ชายห้าอาจไม่ได้มาตลาดด้วยซ้ำ

⸻

“เจ้าจะนำผ้าไปตัดเสื้อ หรือจะซื้อกลับไปทั้งร้าน?”

มู่หลานถามหลังเห็นซูเหยาให้คนขายยกผ้ามาเทียบเป็นม้วนที่เจ็ด

“ข้ากำลังเลือกให้ท่านแม่ สีนี้เข้มไป ส่วนเมื่อครู่ก็อ่อนเกิน”

อิงหลิงลูบเนื้อผ้าสีม่วงหม่นบนโต๊ะ

“ใบนี้เหมาะดี ท่านป้าชอบลายเล็ก ๆ ไม่ใช่หรือ?”

ซูเหยาก้มดู ก่อนพยักหน้าแล้วหันไปเรียกคนขาย มู่หลานจึงขยับหลบให้สาวใช้เข้ามารับห่อผ้า ระหว่างนั้นสายตาก็เผลอมองออกไปนอกร้านอีกครั้ง

ถนนคึกคักตามปกติ มีคนหาบผักเดินผ่าน ตามด้วยเด็กสองคนถือขนมนึ่งวิ่งแข่งกัน

“เจ้ามองอะไร?” อิงหลิงถาม

“ดูว่าคนเยอะหรือไม่”

“หากหิวก็บอกเถอะ” ซูเหยารับห่อผ้าจากคนขาย “ไม่ต้องมองร้านขนมบ่อยถึงเพียงนั้น ข้าเลือกเสร็จแล้ว”

มู่หลานยังไม่ทันแก้ตัว สหายก็เดินนำออกไป

กลิ่นแป้งนึ่งอุ่นๆลอยมาตามลม นางหยุดอยู่ใต้ชายคาร้าน มองคนขายยกฝาเข่งออก ไอร้อนขาวฟุ้งบังใบหน้าเขาไปชั่วครู่ เหนือแผงนั้นมีผ้าสีแดงผูกอยู่กับเสา

มู่หลานกำสายถุงเงินแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“มู่หลาน?”

เสียงคุ้นเคยดังมาจากทางซ้าย

หลี่หมิงยืนอยู่หน้าร้านสมุนไพรกับผู้ติดตาม ในมือมีรายการสิ่งของพับไว้ เขาส่งกระดาษให้คนข้างกาย ก่อนเดินเข้ามาทักทายพวกนาง

แขนเสื้อสีเขียวขยับตามจังหวะก้าว

มู่หลานรีบก้มลงมองพื้น ไม่มีสิ่งกีดขวาง ชายกระโปรงก็ยังไม่ตกอยู่ใต้รองเท้า นางจึงถอยเข้าชิดเสาร้านอีกนิด

“มาเลือกของหรือ?” หลี่หมิงถาม

อิงหลิงย่อกายคำนับแล้วตอบ “มาช่วยซูเหยาเลือกผ้าเจ้าค่ะ ส่วนข้าจะรับรายการสมุนไพรกลับไปให้ท่านแม่”

“สำหรับขบวนแจกของนอกเมืองหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าก็มาด้วยเรื่องเดียวกัน ยังมีของบางอย่างต้องจัดเพิ่ม”

มู่หลานฟังอยู่เงียบๆพยายามไม่มองแขนเสื้อของเขาอีก แต่พอลมพัดชายผ้าสีแดงกระทบเสา นางก็เงยหน้าทันที

หลี่หมิงสังเกตเห็น

“เจ้าไม่สบายหรือ?”

“เปล่าเจ้าค่ะ”

“สีหน้าเจ้าไม่ค่อยดี”

“เมื่อคืนข้านอนน้อยไปหน่อย”

เขาเหลือบมองม้านั่งข้างร้าน

“เช่นนั้นนั่งพักก่อนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องยืนรอ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้า… ข้าว่าตรงนี้คนมาก เราขยับเข้าไปด้านในกันดีหรือไม่?”

ซูเหยามองถนนซึ่งยังพอเดินสวนกันได้ ก่อนหันมาหานาง

“เมื่อครู่เจ้าก็เพิ่งออกมาจากด้านใน”

มู่หลานเม้มปาก นางจะบอกอย่างไรว่าต้องการให้องค์ชายห้าอยู่ห่างจากถนน และห่างจากมือตัวเองด้วย

หลี่หมิงไม่ได้ซักต่อ เขาขยับหลบให้หญิงชราที่หอบตะกร้าเดินผ่าน แล้วผายมือให้พวกนางเข้าร่มชายคา

“เชิญเถิด ข้าขวางทางอยู่พอดี”

คำพูดนั้นทำให้มู่หลานยิ่งรู้สึกผิด นางกำลังจะเอ่ยขอบคุณ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากปลายถนน

“หลีกหน่อย! รถลงเนิน!”

นางหันขวับ

รถบรรทุกกระสอบคันหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา คนลากด้านหน้าพยายามดึงคานเบี่ยงล้อ ขณะที่คนด้านหลังวิ่งตามมาจับท้ายรถ ผู้คนริมทางรีบถอยหลบ เสียงล้อไม้กระแทกร่องหินดังใกล้ขึ้นทุกที ชายผ้าสีแดงสะบัดผ่านหางตา

“ระวังแขนเสื้อเจ้าค่ะ!”

หลี่หมิงหันมามองนาง

ในจังหวะเดียวกัน คนที่หลบรถก็ถอยเข้ามาชนห่อผ้าของสาวใช้ ซูเหยารีบประคองของไว้ มู่หลานจึงขยับหลบให้ แต่ปลายรองเท้ากลับเหยียบชายกระโปรงตนเอง

พื้นตรงขอบทางต่ำกว่าที่นางคิด ร่างเสียหลักไปด้านหน้า มู่หลานคว้ามือออกโดยสัญชาตญาณ นิ้วกำผ้าสีเขียวแน่น ขณะที่หลี่หมิงรีบจับข้อศอกนางไว้แล้วดึงเข้าหาชายคา

‘แคว่ก!!‘

เสียงผ้าปริขาดดังขึ้น

เกือบพร้อมกับเสียงกระสอบใบหนึ่งตกจากรถ กระแทกพื้นห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“คุณหนู!”

เสี่ยวถิงเข้ามาประคองอีกข้าง มู่หลานยืนตั้งหลักได้แล้ว แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

“เจ็บตรงไหนหรือไม่?” หลี่หมิงถาม

นางส่ายหน้า รีบมองเขาตั้งแต่ใบหน้าจนถึงแขน

“แล้วท่านเล่าเจ้าคะ?”

“ข้าไม่เป็นไร”

ผู้ติดตามของหลี่หมิงเข้าไปช่วยหยุดรถ คนลากกล่าวขอโทษไม่หยุด ส่วนคนขายขนมรีบขยับเข่งที่เกือบถูกเฉี่ยว ทุกอย่างชุลมุนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงพูดคุยจะค่อยๆ ฝกลับมา

ไม่มีใครล้มอยู่บนถนน ไม่มีใครบาดเจ็บ

มู่หลานผ่อนลมหายใจยาว ความเย็นที่เกาะอยู่ในอกตั้งแต่ตื่นจึงเริ่มคลายลง

หลี่หมิงก้มมองมือนาง

“มู่หลาน”

“เจ้าคะ?”

“ตอนนี้ปล่อยได้แล้ว”

นางรีบแบมือ

ผ้าชิ้นหนึ่งยังติดอยู่ระหว่างนิ้ว ส่วนแขนเสื้อของเขาปริไปตามตะเข็บจนเห็นเสื้อตัวใน

ซูเหยาก้มมองรอยขาด แล้วเงยหน้ามองสหาย

“เจ้าบอกให้ระวังแขนเสื้อ…”

“ข้าทราบ”

“แล้วเจ้าก็—”

“ข้าทราบแล้ว”

อิงหลิงแตะแขนซูเหยาเบาๆแต่ริมฝีปากของนางเองก็เม้มแน่นเช่นกัน

มู่หลานยื่นเศษผ้าคืนด้วยสีหน้าอับจน

“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

หลี่หมิงรับไปมอง ก่อนพับเก็บไว้

“ดีแล้วที่เจ้าคว้าทัน หากล้มลงไปคงเจ็บกว่านี้”

“แต่เสื้อของท่าน…”

“ข้ายังมีตัวอื่น”

คำตอบเรียบง่ายทำให้นางพูดต่อไม่ออก หลี่หมิงหันไปรับเสื้อคลุมจากผู้ติดตาม สวมปิดรอยขาดไว้แล้วจึงหันมาถามทุกคนอีกครั้งว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่

เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัย เขาจึงเดินไปดูคนลากรถ

มู่หลานมองตาม มือยังรู้สึกถึงแรงที่ดึงนางกลับขึ้นมาบนทางเท้า

นางมัวแต่ระวังภาพในฝัน จนไม่ได้มองชายกระโปรงของตัวเองเสียด้วยซ้ำ

⸻

พวกนางพักอยู่ในร้านจนรถเข็นออกไปและทางเดินโล่งขึ้น หลี่หมิงสอบถามได้ว่าลิ่มไม้ที่ใช้ขัดล้อหลุดขณะหยุดส่งของตรงทางลาด จึงกำชับให้ซ่อมเสียก่อน ไม่ให้ฝืนลากผ่านตลาดทั้งอย่างนั้น

เมื่อเขากลับมา มู่หลานก็ลุกขึ้นทันที

“ข้าจะให้ช่างตัดเสื้อตัวใหม่มาคืนเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องรีบร้อน เพียงซ่อมตะเข็บก็ใช้ได้แล้ว”

“อย่างน้อยให้ข้ารับผิดชอบเถิดเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่สบายใจ”

หลี่หมิงมองนางครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ได้ แต่ไม่ต้องยืนกลุ้มเรื่องนี้อีกแล้ว”

มู่หลานรับคำ คราวนี้จึงยอมยิ้มออกมาบ้าง

ก่อนแยกกัน เขากำชับให้ผู้ติดตามช่วยดูทางจนพวกนางขึ้นรถม้า อิงหลิงกล่าวขอบคุณ ส่วนซูเหยารอจนม่านรถปิดลงจึงหันมาหาสหาย

“คราวหน้าเจ้าจับแขนข้าแทนก็ได้”

มู่หลานเงยหน้ามองอย่างซาบซึ้งอยู่ได้เพียงครู่เดียว อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ

“เสื้อข้าซ่อมง่ายกว่า ไม่ต้องส่งช่างไปวัดตัวถึงจวนองค์ชาย”

อิงหลิงหลุดหัวเราะ มู่หลานจึงเอื้อมไปหยิบห่อขนมจากตักซูเหยา

“ข้าขอกินให้หายตกใจก่อน”

“ข้ากำลังจะให้เจ้าอยู่แล้ว”

“เช่นนั้นชิ้นนี้ด้วย”

เสียงเถียงเบาๆดังขึ้นในรถม้า มู่หลานเอนหลังพิงเบาะ แม้จะยังนึกถึงความฝันอยู่ แต่เมื่อลองทบทวนเหตุการณ์อีกครั้ง นางก็พบว่าเสียงผ้าฉีกน่ากลัวกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมากนัก

อย่างน้อยวันนี้ทุกคนปลอดภัย

⸻

หลี่หมิงยืนรอจนรถม้าของพวกนางพ้นหัวมุมถนน แล้วจึงถอดเสื้อคลุมออกจัดแขนเสื้อด้านในให้เรียบร้อย

ผู้ติดตามก้มลงดูรอยขาด

“ให้ข้านำไปให้ช่างซ่อมเลยหรือไม่ขอรับ?”

“เก็บไว้ก่อน คุณหนูไป๋บอกว่าจะรับผิดชอบ”

เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสีหน้าของนางตอนแบมือออก แล้วรอยยิ้มนั้นก็ค่อยจางลงด้วยความสงสัย ตอนที่มู่หลานร้องเตือน นางยังยืนอยู่ห่างจากเขา

ยังไม่ได้เสียหลัก และยังไม่ได้ยื่นมือมาคว้า

เหตุใดนางจึงบอกให้ระวังแขนเสื้อ?