LOGINShare
บทที่ 19
publish date:
2026-11-04 01:14:31“กลุ่มคุณหนูเจียง ได้คะแนนรวมสูงสุด”
ซูเหยาหันมองอิงหลิง แล้วจึงหันมาหามู่หลาน ราวกับต้องการให้ใครสักคนยืนยันว่าได้ยินตรงกัน เมื่อผู้ดูแลงานอ่านคะแนนของกลุ่มถัดไป ทั้งสามจึงรู้ว่าชนะไปเพียงหนึ่งคะแนน “พวกเราชนะหรือ?” ซูเหยากระซิบ อิงหลิงบีบมือสหายตอบ “ใช่ ลุกได้แล้ว เขารออยู่” ซูเหยาจัดชายเสื้อก่อนเดินนำขึ้นไปรับรางวัล ท่าทีสำรวมจนหากไม่ได้ยืนข้างกัน มู่หลานคงไม่รู้ว่านางกำลังกลั้นยิ้มเพียงใด ท่านน้าของอิงหลิงมอบถุงหอมปักลายดอกไม้ให้คนละใบ พร้อมกล่าวชมว่าพวกนางช่วยกันตอบได้ดี มู่หลานย่อกายขอบคุณ ก่อนก้มมองถุงหอมในมือ เมื่อคืนยังคิดอยู่เลยว่าจะทำให้สหายขายหน้าหรือไม่ พอพ้นสายตาผู้ใหญ่ ซูเหยาก็จับถุงหอมพลิกดูทันที “ข้าจะนำไปแขวนตรงที่เห็นชัดที่สุด” “เพื่อเตือนให้คราวหน้าคิดก่อนรับคำท้าหรือ?” มู่หลานถาม “เพื่อเตือนว่าคราวนี้ข้าตัดสินใจถูก” อิงหลิงหัวเราะเบา ๆ “เมื่อครู่ใครจับมือข้าเสียแน่น?” “ข้ากลัวเจ้าตื่นเต้น” “ขอบใจที่เป็นห่วง ข้าเพิ่งรู้ว่าตัวเองกลัวถึงเพียงนั้น” ระหว่างเดินกลับโต๊ะ คุณหนูกลุ่มที่เคยท้าทายก็เข้ามาแสดงความยินดี ซูเหยาหยุดฟังโดยไม่ได้เชิดหน้าหรือกล่าวย้อนอย่างที่มู่หลานนึกกลัว “ภาพของพวกเจ้าวาดได้ดีจริง ๆ” นางบอกอีกฝ่าย “โดยเฉพาะภาพสะพาน ข้าเห็นแล้วทายออกทันที” คำชมทำให้คู่สนทนาชะงัก ก่อนยิ้มตอบอย่างผ่อนคลายขึ้น เมื่อแยกกันแล้ว มู่หลานจึงเหลือบมองสหาย “ข้านึกว่าเจ้าจะพูดมากกว่านั้น” “ข้าชนะแล้ว จะเถียงอีกทำไม” ซูเหยาหยิบขนมจากจานที่สาวใช้ยกผ่านมา ก่อนยื่นอีกชิ้นให้มู่หลาน “อีกอย่าง ข้าหิวมาตั้งแต่รอบวาดภาพแล้ว” คราวนี้มู่หลานรับไว้โดยไม่เถียง ⸻ หลังการแข่งขัน แขกทยอยแยกย้ายไปชมสวน อิงหลิงถูกท่านน้าเรียกไปหา ซูเหยาจึงตามไปด้วย ส่วนมู่หลานย้อนกลับมาเก็บม้วนภาพฝึกที่ฝากไว้ข้างศาลา โดยมีเสี่ยวถิงเดินตาม บนโต๊ะยังมีภาพนกกระเรียนของนางวางอยู่ มู่หลานหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง เมื่อไม่ต้องคอยฟังเสียงบอกเวลาแล้ว นางจึงเห็นชัดว่าคอยาวเกินไปจริง ๆ ส่วนปีกข้างหนึ่งก็ดูคล้ายกิ่งไม้หัก “ข้าเริ่มพลาดตรงไหนกันนะ” “ก่อนเติมปีกข้างที่สองกระมัง” มู่หลานหันไปตามเสียง กู้อวี้เซวียนเดินเข้ามาพร้อมกระดาษที่รวบรวมจากโต๊ะแข่งขัน เขาวางมันลงอีกด้าน ก่อนมองภาพในมือนาง “แต่ตอนนั้นเจ้าคงไม่มีเวลาถอยมาดู” เขายิ้ม ส่วนมู่หลานก้มมองภาพแล้วส่ายหน้า “ตอนซ้อมข้าวาดอยู่หลายแผ่น พอถึงเวลา กลับจำได้เพียงว่ามันต้องมีสองขา” “สองขานั้นก็ช่วยให้เพื่อนเจ้าตัดคำตอบไปได้หลายอย่าง” นางเงยหน้ามองเขา “ท่านกำลังปลอบข้าใช่หรือไม่?” “กำลังหาข้อดีให้ภาพนี้อยู่” มู่หลานหลุดหัวเราะ คราวนี้นางไม่รีบพับกระดาษซ่อนเหมือนตอนแรกแล้ว อวี้เซวียนหยิบกระดาษเปล่าที่เหลืออยู่เลื่อนมาให้ “ลองอีกครั้งหรือไม่ คราวนี้ไม่ต้องรีบ” นางลังเลเล็กน้อย ก่อนวางม้วนภาพลงแล้วรับพู่กัน คำแนะนำจากก่อนหน้านี้ยังพอจำได้ มู่หลานเริ่มจากส่วนหัว แต้มสีแดงเล็ก ๆ แล้วจึงลากลำคอลงมา คราวนี้นางไม่พยายามเติมขนทุกเส้น และหยุดมือก่อนหมึกจะเลอะทับกัน อวี้เซวียนไม่ได้จับมือนางหรือแก้ภาพให้ เขาเพียงยืนรอจนวางพู่กัน “เสี่ยวถิง” มู่หลานเรียก “ดูออกหรือไม่?” สาวใช้ก้มลงมองอย่างระมัดระวัง “นกกระเรียนเจ้าค่ะ” มู่หลานหันกลับไปหาอวี้เซวียนทันที “นางไม่ได้ยินหัวข้อเมื่อครู่ใช่หรือไม่?” เสี่ยวถิงเม้มปาก “คราวนี้บ่าวดูออกเองเจ้าค่ะ” รอยยิ้มของมู่หลานค่อยๆปรากฏ นางมองภาพใหม่อยู่ครู่หนึ่ง แม้ขาของมันจะยังไม่เท่ากัน แต่ก็เป็นนกกระเรียนโดยไม่ต้องเขียนชื่อกำกับแล้ว “ท่านสอนเด็กที่สำนักเช่นนี้ด้วยหรือเจ้าคะ?” “บางคนต้องลองหลายครั้งกว่านี้” “แล้วท่านไม่เหนื่อยหรือ?” “เหนื่อยสิ” เขาตอบตามตรง “แต่หากข้าแสดงออกทุกครั้งที่เหนื่อย เด็กคงไม่กล้าลองอีก” มู่หลานเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนก้มมองพู่กันในมือ “โชคดีที่วันนี้ท่านยังไม่หมดความอดทน” “เจ้าลองเพียงสองภาพเอง” “หากนับที่จวนด้วย ท่านอาจเปลี่ยนใจ” เสียงหัวเราะของเขาทำให้นางยิ้มตาม อวี้เซวียนขยับจานหมึกออกให้มีที่วางกระดาษผึ่งจนแห้ง แล้วเอ่ยถาม “จะเก็บทั้งสองภาพหรือ?” มู่หลานมองภาพเก่าข้างภาพใหม่ “เจ้าค่ะ หากเก็บแต่ภาพหลัง วันหน้าข้าคงคิดว่าตัวเองวาดได้เช่นนี้มาตลอด” “เช่นนั้นภาพแรกก็มีประโยชน์แล้ว” นางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนค่อย ๆ ม้วนกระดาษทั้งสองรวมกัน ⸻ เมื่อเดินกลับมาถึงเรือนรับรอง มู่หลานก็พบสหายทั้งสองนั่งรออยู่แล้ว ซูเหยามองม้วนกระดาษในมือนาง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังอวี้เซวียนซึ่งหยุดสนทนากับเจ้าของงานอยู่ด้านหลัง “ข้านึกว่าเจ้ากลับไปขอแข่งใหม่” “ข้าเพียงลองวาดอีกครั้ง” “แล้วเป็นอย่างไร?” มู่หลานคลี่ภาพใหม่ให้ดู ซูเหยากับอิงหลิงก้มลงมองพร้อมกัน “นกกระเรียน” อิงหลิงตอบ ซูเหยาถอนหายใจ “เจ้าวาดเช่นนี้ก่อนหน้านี้สักครึ่งชั่วยามไม่ได้หรือ?” “ตอนนั้นเจ้ากำลังบอกข้าว่าเหลือเวลาเท่าไรทุกครั้งที่ข้าลากเส้น” “ข้ากลัวเจ้าไม่รู้” “ข้ารู้ จะเร่งจนข้าจำไม่ได้แล้วว่านกหน้าตาเป็นอย่างไร” อิงหลิงรีบช่วยม้วนภาพคืน ก่อนทั้งสองจะเริ่มถกเถียงกันอีกรอบ ขณะเดินออกจากจวน มู่หลานเหลือบเห็นหลี่หมิงยืนอยู่ใกล้ประตู องค์ชายห้ากำลังฟังชายสูงวัยผู้หนึ่งพูด โดยมีผู้ติดตามจดรายละเอียดอยู่ข้างกาย เมื่อเห็นพวกนาง องค์ชายจึงหันมายิ้มให้ “ได้ยินว่าชนะแล้ว ยินดีด้วย” “ชนะอย่างหวุดหวิดเจ้าค่ะ” อิงหลิงตอบ “แต่ก็ชนะ” ซูเหยาเสริมทันที หลี่หมิงหัวเราะ ก่อนมองถุงหอมที่ทั้งสามถืออยู่ “เช่นนั้นวันนี้คงกลับไปพักได้อย่างสบายใจแล้ว” มู่หลานพยักหน้า นางเองก็คิดเช่นนั้น การแข่งขันจบแล้ว คดีของบิดาคลี่คลาย สหายอยู่พร้อมหน้า แม้แต่ภาพวาดที่เคยทำให้อยากซ่อนก็ยังพอแก้ให้ดูออกได้ นางย่อกายลา ก่อนขึ้นรถม้าตามเพื่อนไป ⸻ คืนนั้น มู่หลานวางถุงหอมไว้ข้างหัวเตียง ส่วนภาพนกกระเรียนทั้งสองเก็บลงในลิ้นชักเดียวกับภาพซูเหยาถือพัด เสี่ยวถิงดับตะเกียง เหลือแสงเพียงดวงเล็กใกล้ประตู มู่หลานหลับสนิทอย่างรวดเร็ว นางเหนื่อยมาทั้งวัน และเป็นครั้งแรกในรอบหลายคืนที่ไม่มีเรื่องใดต้องนอนคิดให้จบ กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น “หลีกทาง!” มู่หลานหันมองตามเสียง รอบตัวมีผู้คนเดินเบียดกันอยู่เต็มถนน กลิ่นขนมนึ่งลอยมาจากแผงข้างทาง เหนือศีรษะมีชายผ้าสีแดงสะบัดแรงจนกระทบเสาไม้ เสียงล้อรถบดพื้นดังใกล้เข้ามา นางพยายามหลบ ทว่าปลายรองเท้ากลับเหยียบชายกระโปรงตนเอง ร่างเสียหลักจนต้องคว้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไว้ ผ้าเนื้อนุ่มตึงอยู่ในกำมือ เจ้าของแขนเสื้อสีเขียวหันกลับมา มือข้างหนึ่งยื่นมาหานาง แต่คนด้านหลังกลับเบียดเข้ามาอีกระลอก “ระวัง!” เสียงผ้าฉีกดังชัดอยู่ข้างหู มู่หลานสะดุ้งตื่น นางหายใจแรง มือยังกำชายผ้าห่มแน่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ คลายออก ห้องยังเงียบ ตะเกียงใกล้ประตูเหลือเพียงเปลวเล็ก ไม่มีผู้คน ไม่มีรถ และไม่มีใครล้มอยู่ตรงหน้า นางยกมือแตะหน้าผาก พยายามนึกว่าเหตุการณ์จบลงอย่างไร แต่ภาพกลับขาดหายไปเสียแล้ว เหลือเพียงแขนเสื้อสีเขียวกับใบหน้าที่หันมาหานางก่อนตื่น หลี่หมิง มู่หลานค่อยๆลดมือลง ความฝันครั้งก่อนก็เริ่มจากภาพสั้นๆเช่นนี้เหมือนกัน
Latest chapter
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 33
เมื่อรถม้าถึงจวนไป๋ มู่หลานให้เสี่ยวถิงนำกล่องธนูไปเก็บ ส่วนตนไปถามพ่อบ้านว่ามีข่าวจากในวังหรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบว่ายัง นางจึงกลับมาหาสหายทั้งสองที่ห้องรับรอง อิงหลิงเห็นสีหน้านางจึงเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อเจ้าเพิ่งออกจากสนามไล่เลี่ยกับพวกเรา คงยังกลับมาไม่เร็วถึงเพียงนี้” “ข้ารู้” มู่หลานถอนหายใจเบาๆ “แต่พอได้ยินว่าเกี่ยวกับบัญชีกับชื่อท่านพ่อ ข้าก็นึกถึงเรื่องคราวก่อนขึ้นมา” ซูเหยามองสหายด้วยสีหน้าจริงจัง “คราวก่อนมีคนใส่ร้ายท่านพ่อเจ้า แต่คราวนี้เพียงเรียกไปสอบถาม ยังไม่มีใครกล่าวหาอะไร อย่าเพิ่งคิดว่าจะเหมือนคราวก่อนสิ” มู่หลานมองสหาย “วันนี้เจ้าพูดมีเหตุผลดีนะ” “ข้าก็พูดมีเหตุผลทุกวันอยู่แล้ว” อิงหลิงหลุดหัวเราะ บรรยากาศในห้องจึงผ่อนคลายลงบ้าง ทั้งสองอยู่คุยต่อจนถึงเวลาต้องกลับ มู่หลานเดินออกไปส่งถึงหน้าจวน ซูเหยาขึ้นรถแล้วก็ยังเปิดม่านกลับมาบอก “หากพรุ่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน ให้คนมาบอก ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อน” “ข้าไม่ได้ถูกกักตัวเสียหน่อย” “เช่นนั้นก็ถือว่าข้ามาเพื่อชิมขนม” มู่หลานรับคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนยืนรอจนรถม้าพ้นหัวมุมถนน นางกำลังจะกลับเข้าไป เสียงม้าก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 32
ธงในมือผู้ดูแลงานลดลง มู่หลานดึงสายธนูจนสุดระยะที่ฝึกไว้ ดวงตาจับอยู่บนวงเป้า ทว่าพอได้ยินเสียงคนขยับเก้าอี้ด้านหลัง ปลายนิ้วกลับคลายเร็วกว่าที่ตั้งใจ ลูกศรปักลงตรงขอบนอก “หนึ่งคะแนน!” นางลดธนู มองตำแหน่งลูกศรแล้วเม้มปาก คนละสามดอก ผู้เริ่มฝึกยิงเป้าใกล้ ผู้ชำนาญยิงเป้าไกล ก่อนนำคะแนนมารวมกัน นางเพิ่งใช้โอกาสแรกไปกับคะแนนต่ำที่สุดบนเป้า หลี่เฟิงยังไม่ยกธนู เขาหันมาถามเบา ๆ “เมื่อครู่เจ้าฟังอะไรอยู่?” “เสียงข้างหลังเจ้าค่ะ” “แล้วเป้าอยู่ที่ใด?” มู่หลานเหลือบมองเขา “ข้างหน้า” “เช่นนั้นดูข้างหน้า” คำเตือนสั้นๆทำให้นางหลุดยิ้มได้ เขาจึงกลับไปประจำจุดยิงของตน ดึงสายแล้วปล่อยโดยไม่รีบร้อน ลูกศรปักในวงกลาง เสียงปรบมือดังขึ้น มู่หลานหันไปมองตามทันที ก่อนนึกได้ว่าตนควรเตรียมลูกต่อไปแล้ว ข้างสนาม ซูเหยากำลังนับคะแนนด้วยนิ้ว อิงหลิงจับมือนางให้ลดลง “อย่าให้นางเห็น เจ้าเหมือนกำลังทวงหนี้” “ข้าเพียงอยากรู้ว่าต้องได้อีกเท่าไร” “ข้ายังไม่อยากรู้เลย” มู่หลานพูดกลับไปเบาๆจนเพื่อนทั้งสองรีบยืนเรียบร้อย หลี่หมิงซึ่งอยู่ข้างกันหัวเราะ ก่อนขยับให้ผู้ชมด้านหลังมองเห็นสนามถนัดขึ้น คราว
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
You May Also Like
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet192.1K viewsบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า73.8K viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn99.0K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.5K viewsหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi73 viewsเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน243 viewsกลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY28 viewsวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่98 views
