All Chapters of วาสนานาง : Chapter 11 - Chapter 19

 ความใส่ใจที่เหอชางแยกอาหารเป็นสองชุดเพื่อให้นางไม่ต้องไปนั่งรวมกับคนตระกูลเหอ ทำให้หม่าเจี่ยซินซาบซึ้งใจในความเอาใจใส่ของเขายิ่งนัก แต่เรื่องกลับไม่ได้ช่วยทำให้นางสามารถทำใจยอมรับเรื่องการแต่งงานที่ผิดปกติของคนตระกูลเหอได้  “ข้ารู้ว่าเงื่อนไขเรื่องแต่งงานทำให้เจ้าทุกข์ใจ ซินซินข้าไม่ได้อยากทำให้เจ้ารู้สึกลำบากใจ เรื่องที่เจ้าไม่สามารถทำใจยอมรับเงื่อนไขเรื่องนี้ได้ข้าเข้าใจ ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากเลย รอให้ร่างกายของเจ้าหายดีแล้ว ตอนนั้นค่อยมาว่ากันอีกครั้งเถอะ” รอจนเขากับนางวางตะเกียบลงแล้ว เหอชางก็เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าและสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ มือหนายื่นมาคลึงแก้มของนางช้าๆ ราวกับกำลังปลอบใจ หลังจากนั้นร่างสูงจึงได้ลุกขึ้นเก็บถ้วยชามไปล้างด้านนอก หม่าเจี่ยซินถูกทิ้งให้นั่งเหม่ออยู่ในห้องครัวครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกของคนอื่นๆ นางจึงลุกออกจากห้องครัวไปทักทายท่านปู่และบิดาทั้งสองของเหอชาง  

 ณ หุบเขาอันห่างไกลแห่งนี้ เวลาในแต่ละวันราวกับถูกหมุนไปข้างหน้าช้าลง ชีวิตอันราบเรียบที่ไม่ต้องเร่งรีบเพื่อแข่งขันเอาชีวิตรอด ทำให้หม่าเจี่ยซินได้มีเวลาพินิจพิจารณาช่วงชีวิตที่ผ่านมาของตนเองและเจ้าของร่างเดิมอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งผ่านไปหลายวัน ร่างกายที่บอบช้ำของนางก็ค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ  ทุกเช้าหลังเหอชางลุกจากที่นอน หม่าเจี่ยซินก็มักจะลืมตาตื่นตามเขา แต่นางยังคงนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นถึงได้ลุกขึ้นมาเก็บเตียงนอนแล้วออกจากห้องไปล้างหน้าล้างตา  เหอชางยังคงปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่จะให้หม่าเจี่ยซินช่วยงานครัว ด้วยเหตุนี้นางจึงทำได้เพียงไปนั่งเฝ้าเขาทุกเช้า แล้วนั่งกินอาหารร่วมกันเท่านั้น ห้องครัวจึงกลายเป็นสถานที่ที่เขาและนางใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากที่สุดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ “หลายวันมานี้ข้าไม่เห็นท่านปู่เลย เขาไปไหนรึ”  นอกจากวันแรกที่มาถึง หม่าเจี่ยซินก็พบว่าหลาย

 หม่าเจี่ยซินอาบน้ำสวมเสื้อผ้าเสร็จ เหอชางก็เข้ามายกน้ำที่นางใช้แล้วออกไปเททิ้ง จากนั้นเขาถึงได้กลับเข้าห้องมาอีกครั้ง  ตอนที่เขาเข้ามานางกำลังนั่งเช็ดผมยาวที่เปียกของตนเองอยู่บนเตียง เมื่อเห็นเขาถือหนังสือมาด้วยจึงถามขึ้นมาว่า “ท่านจะอ่านหนังสือรึ” สองคืนมานี้เหอชางมักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่นถึงได้เข้านอน นางจึงเอ่ยถามเขาว่าจะทำเช่นเดิมอีกหรือไม่  “อืม อ่านไม่กี่หน้าก็นอนแล้ว ไม่นานหรอก” ตั้งแต่อายุสิบสองเหอชางก็มักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่นถึงได้เข้านอนจนเป็นนิสัย มีเพียงหลายคืนมานี้ที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น สองคืนมานี้เขาจึงอยากจะอ่านหนังเสียหน่อยแล้วค่อยเข้านอน มิเช่นนั้นเขามักจะรู้สึกว่าขาดอะไรไป  นี่มิใช่เพราะกังวลเรื่องสอบถงเซิงในอีกครึ่งปีหลังจากนี้ แต่มันคือความเคยชินของเหอชาง เขาจึงต้องการเปิดหนังสือสักสามหน้าแล้วค่อ

 “พี่รองท่านกลับมาแล้วรึ” เสียงตะโกนของเหอตงดังกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา เล่นเอานกบางตัวถึงกับตกใจจนกระพือปีกบินหนี หม่าเจี่ยซินก็ถูกเขาทำให้ตกใจด้วยเช่นกัน ความคิดของนางจึงหยุดชะงักแล้วใบหน้าหมดจดที่เริ่มมีเนื้อหนังขึ้นมาเล็กน้อยก็เงยขึ้นไปมองทางโน้น เพียงแต่นางอยู่ต่ำเกินไป สายตาจึงถูกต้นข้าวในนาบังเอาไว้ ด้วยเหตุนี้จึงต้องลุกขึ้นยืนถึงจะมองเห็นคนที่เหอตงทักทาย พี่รอง? เป็นเหออันสินะ บุรุษที่ออกเงินซื้อตัวนางผู้นั้น บนทางสายเล็กที่ทอดยาวมาจากปากถ้ำอีกฝั่ง บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินจางๆ ผู้หนึ่งเดินจูงม้าตัวใหญ่ที่บรรทุกสำภาระกองหนึ่งกลับมาด้วย ร่างของเขาสูงสะโอดสะอง ใบหน้าที่ยังเห็นไม่แจ่มชัดสะท้อนรัศมีความโดดเด่นออกมาไม่ต่างจากพี่น้องคนอื่นๆ ของเขา จ้องมองเหออันอยู่เพียงไม่นาน หม่าเจี