เขาและนาง 3

ก่อนจะมาแต่งงานกับบุตรชายทั้งสามของตระกูลเหอ หลิวซื่อเคยเป็นบุตรสาวของขุนนางใหญ่ท่านหนึ่ง แต่ด้วยครอบครัวถูกใส่ร้ายป้ายสี บิดาต้องโทษถูกประหาร บุรุษในครอบครัวถูกเนรเทศไปไกลสามพันลี้ หญิงสาวในครอบครัวถูกขายให้กับหอนางโลม หลิวซื่อที่แอบหลบหนีออกมาได้บังเอิญไปพบกับเหอคังเข้า

หลังเหอคังยื่นมือเข้าช่วยหลิวซื่อ เขาก็พานางกลับมายังบ้านของตระกูลเหอ ตอนแรกหลิวซื่อซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากและตั้งใจจะตอบแทนเหอคังด้วยร่างกาย เพราะนอกจากร่างกายแล้วนางก็ไม่มีทรัพย์สมบัติอย่างอื่นติดกาย 

แต่เมื่อได้รู้ว่าหากคิดอยากจะเป็นคนของเขาจำต้องยอมรับน้องชายทั้งสองของเขาด้วย หลิวซื่อที่ไม่เคยได้พบเห็นเรื่องเช่นนี้มาก่อนเกิดความหวาดกลัวจนถึงขั้นหลบหนี 

แต่สุดท้ายนางก็หนีไปไม่รอด เพราะชีวิตของนางไม่เหลืออะไรอีกแล้ว หากกลับออกไปด้านนอกย่อมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงด้วยความกลัวว่าจะถูกคนจากหอนางโลมจับตัวกลับไปในสักวันหนึ่ง

อีกทั้งหลิวซื่อยังไม่มีความสามารถที่จะหนีออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวอีกด้วย แล้วเหอคังสามพี่น้องก็ไม่มีใครต้องการส่งนางกลับไป 

หลังจากที่พวกเขาปล่อยให้นางลองหลบหนีดูหลายครั้ง แต่หลิวซื่อก็ยังหาทางออกจากป่าไม่ได้ สุดท้ายหลิวซื่อจึงจำต้องยอมแพ้ 

แม้ตระกูลเหอจะมีกฎบังคับให้บุตรชายในแต่ละรุ่นต้องมีภรรยาคนเดียวกัน แต่พวกเขากลับไม่ได้ป่าเถื่อนถึงขั้นบังคับขืนใจฝ่ายหญิง แต่กลับปล่อยให้หลิวซื่อได้เรียนรู้และทำความรู้จักกับน้องชายของเหอคังอยู่นานเกือบสองปี

กระทั่งหลิวซื่อทำใจยอมรับในตัวเหอเจาและเหอซีแล้ว เหอคังสามพี่น้องถึงได้แต่งหลิวซื่อเข้าตระกูล 

บุรุษตระกูลเหอล้วนมีรูปโฉมหล่อเหลาและโดดเด่น แม้พวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขาแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้พวกเขาดูป่าเถื่อน การยอมรับบุรุษทั้งสามที่ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีไปพร้อมๆ กัน จึงไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด 

เมื่อเปิดใจยอมรับเรื่องการแต่งงานกับสามีทั้งสามได้ หลิวซื่อก็ถูกความรักของพวกเขาทำให้ยอมรับเรื่องความผิดแปลกนี้ได้อย่างหมดใจ นับจากนั้นนางจึงไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผิดปกติอีกต่อไป

“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้ายอมรับบุตรชายทั้งสี่ของข้าภายในคราวเดียว เรื่องความสัมพันธ์ของคนย่อมต้องค่อยๆ สร้างกันไปถึงจะชัดเจน ดังนั้นเจ้าค่อยๆ คิดดูเถอะ ให้เวลาตัวเองได้ทำความรู้จักกับพวกเขาเสียหน่อย หลังจากนั้นหากเจ้ายังทำใจยอมรับพวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้ ข้าจะให้อาชางพาออกไป

แล้วถึงแม้ตระกูลเหอจะใช้ชีวิตหลบเร้นจากโลกภายนอก แต่ด้านนอกพวกเรามีทรัพย์สินอยู่เช่นกัน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง หากสุดท้ายเจ้ายังต้องการจากไปจริงๆ ตอนนั้นข้าจะให้เหออันมอบร้านค้าให้เจ้าสักแห่ง หาครอบครัวที่ดีให้เจ้าตบแต่ง เช่นนี้ดีหรือไม่” 

“...” 

หม่าเจี๋ยซินฟังหลิวซื่อพูดอยู่เป็นนาน เมื่อรู้สึกตัวอีกทีนางก็พบว่าตนเองถูกหลิวซื่อกล่อมจนสงบลงแล้ว อีกทั้งหลิวซื่อยังยืนยันว่าตระกูลเหอจะไม่บังคับนางให้แต่งงานกับบุตรชายของตน แล้วยังเอ่ยปากว่าจะมอบร้านค้ากับหาครอบครัวสามีให้นางได้ตบแต่งออกไปอีกด้วย 

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่นางฟังหลิวซื่อจนจบ หม่าเจี่ยซินที่มีความคิดว้าวุ่นและเคว้งคว้างมาตลอดทั้งคืนพลันรู้สึกเหมือนพบทางออก

ยอมรับไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องแต่งเช่นนั้นรึ?

อีกทั้งยังจะมอบทรัพย์สินและหาหนทางเส้นใหม่ให้กับนางด้วย?

หม่าเจี่ยซินแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าเรื่องดีๆ เช่นนี้ยังมีอยู่ หลายวันมานี้ดูเหมือนว่านางจะถูกความโชคร้ายทำให้ตกใจมากเกินไปแล้ว ยามนี้จึงแทบไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ได้ยินจากหลิวซื่อ 

“เหอชาง เด็กคนนั้นข้ามองออกว่าเขาชอบเจ้ามาก เหอหยวน เหออัน เหอตง พวกเขาก็เป็นคนที่ใช้ได้เหมือนกัน ซินซินเจ้าค่อยๆ ดูพวกเขาก่อนเถอะ อย่าได้รีบร้อนเลย”

หลิวซื่อพูดอย่างไม่รีบร้อน นางประสานมือไว้บนผ้าห่มกลางท้องก่อนจะพูดต่อไปว่า

“อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นการแต่งงานที่มีสามีคนเดียวกับภรรยาหลายคนหรือภรรยาคนเดียวกับสามีหลายคน ก็ล้วนเป็นกฎเกณฑ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยคนกลุ่มหนึ่งทั้งสิ้น เรื่องพวกนี้แท้จริงแล้วจึงมิใช่เรื่องที่ถูกกำหนดเอาไว้ตายตัว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่มันคือเรื่องของความเคยชินที่เกิดจากทัศคติที่ถูกสร้างขึ้นมา มันจึงขึ้นอยู่กับว่าในแต่ละยุคสมัยเรื่องนี้ถูกกำหนดเอาไว้อย่างไรก็เท่านั้น”

“แล้วมันก็บังเอิญที่ยุคสมัยนี้ผู้คนมีธรรมเนียมหนึ่งสามีสามารถแต่งภรรยาได้หลายคน ซึ่งตรงกันข้ามกับตระกูลเหอของข้า เมื่อเจ้าได้รับรู้เรื่องนี้ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนจึงเกิดรู้สึกขึ้นมาว่านี่มิใช่เรื่องที่ถูกต้อง แต่แท้จริงแล้วการแต่งงานที่ถูกต้องนั้นควรจะเป็นอย่างไรเล่า”

“...”

หม่าเจี่ยซินไม่มีความคำตอบให้กับหลิวซื่อ เพราะนางกำลังตกตะลึงที่สตรีในยุคโบราณเช่นนี้มีความคิดก้าวหน้ามากกว่าตนเองเสียอีก หลักความคิดและเหตุผลของหลิวซื่อทำลายกรอบความคิดที่ได้รับอิทธิพลมาจากชาติก่อนของหม่าเจียซินไปชั่วขณะหนึ่ง

“เรื่องที่ข้าพูดไปแม้เจ้าจะไม่เห็นด้วย แต่ช่วยเก็บไปคิดเสียหน่อยเถอะ คิดเสียว่าเห็นแก่ความรู้สึกของบุตรชายคนเล็กของข้าก็ได้ แล้วหลังจากนั้นหากเจ้ายังคงไม่สามารถเปิดใจยอมรับเรื่องนี้ได้จริงๆ ข้าก็จะเคารพการตัดสินใจของเจ้า”

หลิวซื่อบีบมือของนางเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือ 

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”

เมื่ออีกฝ่ายชักแม่น้ำทั้งสายมากล่อมนางถึงเพียงนี้แล้ว หม่าเจี่ยซินไม่อาจทำเฉยหรือปฏิเสธคำขอของหลิวซื่อไปตรงๆ ดังนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลง 

“เรื่องที่ข้าพูด ข้าย่อมไม่กลับคำ เจ้าอย่าได้กังวล เอาล่ะ เทน้ำให้ข้าจิบเสียหน่อย พูดเยอะถึงเพียงนี้ข้าคอแห้งแล้วจริงๆ”

หลิวซื่อไอออกมาสองสามครั้ง หม่าเจี่ยซินจึงรีบรินน้ำใส่จอกใบเล็กแล้วยื่นไปให้หลิวซื่อจิบทีละนิด ในใจก็รู้สึกผิดที่เอาแต่นั่งเงียบฟังหลิวซื่อพูดจนลืมไปว่าอีกฝ่ายกำลังป่วย ไม่ควรพูดอะไรมากมายนัก

จิบน้ำเสร็จแล้ว หลิวซื่อก็ขยับเอนลงนอน หม่าเจี่ยซินจึงช่วยประคองร่างผอมบางให้นอนลงแล้วดึงผ้าห่มมาห่มให้หลิวซื่อ ผ่านไปเพียงไม่กี่สิบอึดใจหลังจากนั้นหลิวซื่อก็เริ่มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

 เมื่อแน่ใจว่าหลิวซื่อหลับแล้วหม่าเจี่ยซินก็เดินออกจากห้อง แต่นางไม่ได้เดินกลับห้องตนเองไป แต่กลับเดินไปนั่งหน้าบ้านแล้วมองดูเหอชาง เหอหยวน เหอตงทำงานอยู่ในนาเงียบๆ สมองก็คิดไปถึงเรื่องราวของหลิวซื่อที่เพิ่งได้ฟังมาอย่างไม่รู้ตัว

ทำได้จริงๆ นะรึ นางจะสามารถเปิดใจยอมรับเรื่องนี้ได้จริงๆ น่ะหรือ

ใกล้เที่ยงเหอชางก็ขึ้นมาจากนาก่อน เพื่อกลับมาทำอาหาร หม่าเจี่ยซินที่ไม่อยากกลับไปอูดอู้อยู่ในห้องจึงตามเขาเข้าไปในห้องครัว 

“ให้ข้าช่วยท่านได้หรือไม่”

ชาติที่แล้วหม่าเจี่ยซินเป็นคนที่ชอบทำงานไม่ชอบหยุดนิ่ง ร้านอาหารเพื่อสุขภาพของนาง ล้วนถูกสร้างขึ้นมาด้วยสองมือที่ไม่หยุดนิ่ง นางจึงเคยชินกับการทำงานหนักเป็นปกติ หลายวันมานี้เพราะร่างกายเจ็บป่วยนางจึงไม่สามารถทำอะไรได้  หม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป

“เจ้าไปนั่งเถอะ ข้าทำเองได้” 

“...”

นางอยากจะดึงดันช่วยเขา แต่เมื่อเห็นว่าเหอชางนวดแป้งเตรียมทำบะหมี่ได้คล่องแคล่วมากแค่ไหน หม่าเจี่ยซินก็จำต้องเลิกวุ่นวาย

เอาเถอะ ร่างกายของนางยังไม่หายดี ตอนนี้อย่าเพิ่งดึงดันเลยจะดีกว่า 

หลังการพูดคุยกับหลิวซื่อหัวใจของนางเริ่มสงบลงแล้ว หม่าเจี่ยซินจึงใช้ชีวิตพักรักษาตัวอยู่ในตระกูลเหอเงียบๆ ค่อยๆ คิดเรื่องที่ต้องคิดไปช้าๆ ทุกๆ วันนอกจากนางจะพยายามพาตัวเองออกพบปะกับคนในครอบครัวของเหอชางบ้างแล้ว หม่าเจี่ยซินก็ใช้เวลาหมดไปกับการใช้ความคิดเงียบๆ