เขาและนาง 2

ความใส่ใจที่เหอชางแยกอาหารเป็นสองชุดเพื่อให้นางไม่ต้องไปนั่งรวมกับคนตระกูลเหอ ทำให้หม่าเจี่ยซินซาบซึ้งใจในความเอาใจใส่ของเขายิ่งนัก แต่เรื่องกลับไม่ได้ช่วยทำให้นางสามารถทำใจยอมรับเรื่องการแต่งงานที่ผิดปกติของคนตระกูลเหอได้

 “ข้ารู้ว่าเงื่อนไขเรื่องแต่งงานทำให้เจ้าทุกข์ใจ ซินซินข้าไม่ได้อยากทำให้เจ้ารู้สึกลำบากใจ เรื่องที่เจ้าไม่สามารถทำใจยอมรับเงื่อนไขเรื่องนี้ได้ข้าเข้าใจ ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากเลย รอให้ร่างกายของเจ้าหายดีแล้ว ตอนนั้นค่อยมาว่ากันอีกครั้งเถอะ”

รอจนเขากับนางวางตะเกียบลงแล้ว เหอชางก็เอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าและสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ มือหนายื่นมาคลึงแก้มของนางช้าๆ ราวกับกำลังปลอบใจ หลังจากนั้นร่างสูงจึงได้ลุกขึ้นเก็บถ้วยชามไปล้างด้านนอก

หม่าเจี่ยซินถูกทิ้งให้นั่งเหม่ออยู่ในห้องครัวครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกของคนอื่นๆ นางจึงลุกออกจากห้องครัวไปทักทายท่านปู่และบิดาทั้งสองของเหอชาง 

แม้จะรู้สึกอึดอัดกับพวกเขา แต่ในเมื่อนางมาอาศัยอยู่ในบ้านของผู้อื่น เรื่องมารยาทพื้นฐานย่อมไม่อาจละเลยได้

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านลุง”

“อรุณสวัสดิ์ กินมื้อเช้าหรือยัง” 

เหอคังกับเหอเจาที่เพิ่งเดินออกมาจากด้านในบ้านหันมาทักทายหม่าเจี่ยซิน เหอหยวนกับเหอตงกำลังเดินตามบิดาทั้งสองออกมาพอดี หม่าเจี่ยซินจึงหันไปค้อมศีรษะให้พวกเขาเบาๆ สองครั้งเป็นการทักทาย

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

นางพยายามที่จะยิ้มแย้มให้กับผู้อาวุโสทั้งสองของบ้าน ส่วนเหอหยวนและเหอตงหม่าเจี่ยซินไม่กล้าหันไปมองถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีใบหน้าที่น่ามองมากเพียงใดแต่เมื่อนึกถึงเรื่องการแต่งงาน มันก็ทำให้หม่าเจี่ยซินรู้สึกหวาดกลัวพวกเขาขึ้นมา

“ซินซิน ข้าจะเอาข้าวไปให้ท่านแม่ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่” 

เหอชางเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถ้วยข้าวต้ม หม่าเจี่ยซินจึงหันไปพยักหน้าให้เขาเป็นคำตอบ แล้วเดินตามเหอชางเข้าไปในห้องของหลิวซื่อ 

“นางดูกลัวพวกเจ้าสองคนถึงเพียงนี้ การแต่งงานครั้งนี้คงยากแล้ว” 

เหอเจาเอ่ยกับเหอหยวนและเหอตง

“แต่นางดูชอบน้องสี่มาก บางทีนางจะตอบตกลงก็ได้” 

เหอตงกล่าวไปตามที่เห็น เพราะเขารู้สึกว่านอกจากน้องสี่จะชอบนางแล้ว นางก็ชอบน้องสี่ของเขาเช่นกัน แล้วในใจของเขาก็รู้สึกคันยุบยิบอยากให้สายตาของหญิงสาวผู้นั้นหันมามองเขากับพี่ใหญ่บ้าง

“รอดูไปก่อน เรื่องนี้ต้องให้เวลานางหน่อย ธรรมเนียมของตระกูลเรามิใช่เรื่องที่จะสามารถทำใจยอมรับได้ง่ายๆ อยู่แล้ว”

เหอคังพูดกับทุกคนแล้วเดินไปหยิบมีดข้างบ้าน จากนั้นเขากับเหอเจาก็พากันเดินออกจากบ้านไปเก็บฟืนในป่า ส่วนเหอหยวนก็มองเหอตงแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมลงนาไปถอนวัชพืช

เหอตงที่ถูกทิ้งเอาไว้เป็นคนสุดท้ายจึงเกาหัวตนเองทีหนึ่งแล้วไปเตรียมตัวลงนากับเหอหยวน

ในห้องของหลิวซื่อ เหอชางกำลังป้อนข้าวหลิวซื่อทีละคำ จนกระทั่งข้าวต้มหมดไปครึ่งจานหลิวซื่อก็ไม่ยอมกินอีก เหอชางจึงยกถ้วยยามาให้มารดาดื่ม 

“วันนี้พี่ใหญ่กับพี่รองจะลงนาไปถอนวัชพืช ข้าจะไปช่วยพวกเขาสักหน่อย เจ้าจะกลับห้องไปพักผ่อนหรือนั่งคุยกับท่านแม่ที่นี่”

ปรนนิบัติหลิวซื่อกินอาหารกินยาเสร็จแล้ว เหอชางก็หันมาถามหม่าเจี่ยซินที่นั่งเงียบมาตลอด หม่าเจี่ยซินจึงเหลือบขึ้นมามองเขา แล้วนางก็ถูกสายตาของเหอชางทำให้ใจลอยจนลืมสิ่งที่เขาถามไปชั่วขณะ

“ซินซิน” 

เห็นนางเอาแต่จ้องเขาโดยไม่ตอบอะไร เหอชางก็เอ่ยเรียกชื่อนางยิ้มๆ

“ข้า.. นั่งคุยกับท่านป้าสักครู่แล้วกัน”

เห็นหลิวซื่อมองกันอย่างมีความหวัง หม่าเจี่ยซินก็ทำใจกลับห้องตนเองไปทั้งเช่นนี้ไม่ได้ ดังนั้นนางจึงตอบตกลงอยู่กับหลิวซื่อก่อน

“เช่นนั้นข้าไปก่อน หากมีอะไรก็ออกไปเรียกข้าด้านนอก”

“อืม”

มองนางพยักหน้าอย่างว่าง่าย เหอชางก็พลันยิ้มออกมาอีกหน แล้วลุกเดินออกจากห้องไป หม่าเจี่ยซินจึงหันไปยิ้มให้หลิวซื่อ 

“ท่านป้าเป็นเช่นไรบ้าง”

“อากาศในห้องอุดอู้ไปหน่อย เจ้าช่วยข้าเปิดหน้าต่างหน่อยได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ” 

หม่าเจี่ยซินรับคำแล้วลุกไปเปิดหน้าต่างบานหนึ่งแง้มออก เพื่อให้อากาศด้านนอกถ่ายเทเข้ามา แต่เพื่อไม่ให้อากาศในห้องเปลี่ยนเร็วเกินไปนางจึงไม่ได้เปิดออกทั้งบาน 

“มานั่งนี่เถอะ”

หลิวซื่อเรียกให้หม่าเจี่ยซินกลับไปนั่งข้างเตียง หม่าเจี่ยซินก็เดินไปนั่งลงข้างเตียงอย่างว่าง่าย หลิวซื่อจึงยิ้มให้กับความว่าง่ายของสาวน้อยผู้นี้ ในใจจึงยิ่งนึกชอบหม่าเจี่ยซินมากยิ่งกว่าเดิม

“เมื่อวานข้าให้เจ้าเรียกข้าว่าท่านแม่แล้วมิใช่รึ เหตุใดวันนี้ถึงได้กลับมาเรียกท่านป้าอีกเล่า” 

คว้ามือนางไปจับ หลิวซื่อก็ตบลงบนหลังมือเบาๆ 

“ข้า...”

หม่าเจี่ยซินไม่รู้ว่าจะพูดเช่นไรไปชั่วขณะ เพราะเรื่องการแต่งงานทำให้นางไม่กล้าเรียกหลิวซื่อว่าท่านแม่อีก แต่ครั้นจะให้บอกอีกฝ่ายไปตามตรง หม่าเจี่ยซินกลับไม่อาจทำเช่นนั้นได้อย่างง่ายดายเช่นกัน จึงกลายเป็นว่านางอ้ำๆ อึ้งๆ พูดอะไรไม่ออกแทน

“พวกเขาคงบอกเรื่องนั้นกับเจ้าแล้วสินะ”

แค่มองดูสายตาของหม่าเจี่ยซิน หลิวซื่อก็รู้ถึงสาเหตุแล้วรอยยิ้มของนางจึงจางลงเล็กน้อย แววตาที่มีริ้วรอยหลายเส้นอยู่ตรงหางตาก็ไม่ได้สดใสเช่นเดิมอีก

“...”

“เมื่อก่อน ตอนแรกเริ่มข้าก็ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้เช่นกัน”

มองรอยยิ้มอย่างเข้าใจของหลิวซื่อ แล้วนัยน์ตาของหม่าเจี่ยซินก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมา แต่นางพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล เพราะไม่อยากให้หลิวซื่อต้องมากังวลเรื่องนี้

“มาข้าจะเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าฟัง”

หลิวซื่อตบหลังมือของสาวน้อยตรงหน้าเบาๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวเมื่อประมาณยี่สิบกว่าปีก่อนของนางออกมา นั่นทำให้หม่าเจี่ยซินได้รู้ว่าหญิงวัยกลางคนผู้นี้เคยมีช่วงเวลาที่ยากลำบากไม่ต่างจากนางมาก่อนเช่นกัน