เหออัน 2

“พี่รองท่านกลับมาแล้วรึ”

เสียงตะโกนของเหอตงดังกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา เล่นเอานกบางตัวถึงกับตกใจจนกระพือปีกบินหนี หม่าเจี่ยซินก็ถูกเขาทำให้ตกใจด้วยเช่นกัน ความคิดของนางจึงหยุดชะงักแล้วใบหน้าหมดจดที่เริ่มมีเนื้อหนังขึ้นมาเล็กน้อยก็เงยขึ้นไปมองทางโน้น

เพียงแต่นางอยู่ต่ำเกินไป สายตาจึงถูกต้นข้าวในนาบังเอาไว้ ด้วยเหตุนี้จึงต้องลุกขึ้นยืนถึงจะมองเห็นคนที่เหอตงทักทาย

พี่รอง?

เป็นเหออันสินะ

บุรุษที่ออกเงินซื้อตัวนางผู้นั้น

บนทางสายเล็กที่ทอดยาวมาจากปากถ้ำอีกฝั่ง บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินจางๆ ผู้หนึ่งเดินจูงม้าตัวใหญ่ที่บรรทุกสำภาระกองหนึ่งกลับมาด้วย ร่างของเขาสูงสะโอดสะอง ใบหน้าที่ยังเห็นไม่แจ่มชัดสะท้อนรัศมีความโดดเด่นออกมาไม่ต่างจากพี่น้องคนอื่นๆ ของเขา

จ้องมองเหออันอยู่เพียงไม่นาน หม่าเจี่ยซินก็เบนสายตาไปมองหาเหอชาง แล้วนางพลันอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นเขาเดินตามพี่ชายทั้งสองขึ้นจากนาไปต้อนรับพี่ชายคนรอง จากนั้นพวกเขาก็ทักทายและพูดคุยกันด้วยเสียงหัวเราะ

เห็นเช่นนี้หม่าเจี่ยซินก็รู้สึกว่าพี่น้องสกุลเหอช่างสนิทสนมกันยิ่งนัก ในใจนางปรากฏความรู้สึกอิจฉาอย่างหนึ่งที่บอกไม่ถูก แล้วในนั้นยังมีความรู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันแปลกๆ แทรกอยู่อีกด้วย

มองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง หม่าเจี่ยซินก็กลับลงมานั่งบนก้อนหินอีกครั้ง แล้วนางก็ตัดสินใจถอดรองเท้า มัดขากางเกงของตนเองขึ้น ก่อนจะเดินลงไปในน้ำที่สูงประมาณหัวเข่า

เสื้อผ้าที่หม่าเจี่ยซินสวมใส่หลายวันมานี้ล้วนเป็นชุดบุรุษเมื่อหลายปีก่อนของเหอชางกับคนอื่นๆ ที่หลิวซื่อเก็บเอาไว้ สภาพมันจึงค่อนข้างซีดแต่ขนาดไม่ได้ใหญ่มากเกินไป ยามที่นางพับแขนเสื้อถกขากางเกงขึ้นมา มันจึงไม่ได้ดูเทอะทะ แต่กลับคล่องตัวเป็นอย่างมาก

เมื่อวานแม้จะเห็นเหอหยวนใช้กิ่งไม้จับปลาแล้วหนหนึ่ง แต่หม่าเจี่ยซินกลับไม่มีความสามารถเช่นนั้น ยามนี้นางจึงทำได้เพียงพยายามไล่ฝูงปลาไปยังน้ำตื้นเพื่อจับพวกมัน

หลายปีมานี้เพราะไม่มีใครจับพวกมันมาก่อน ฝูงปลาในน้ำเหล่านี้จึงค่อนข้างว่ายช้า ราวกับไม่รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

หม่าเจี่ยซินจึงสามารถจับปลาตัวใหญ่ขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง เพียงแต่ผิวของปลาช่างลื่นยิ่งนักประกอบกับมันดิ้นแรงด้วยความตกใจ นางจึงจำต้องจับเอาไว้แน่น

พับ พับ พับ

“อ๊ากก”

เมื่อปลาดิ้นสะบัดตัวไปมา หม่าเจี่ยซินก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของนางที่หรี่ตาลงเล็กพลันมีหยดน้ำกระเด็นมาเกาะ เสื้อก็เปียกไปด้วยหลายจุด แต่หม่าเจี่ยซินกลับยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้าปลาในมือ

“พรืด”

“ฮึฮึ”

ในตอนที่กำลังวุ่นวายกับปลาในมืออยู่นั้น หม่าเจี่ยซินก็ได้ยินเสียงหัวเราะมากกว่าหนึ่งเสียงดังขึ้นมา นางจึงเปิดตากว้างหันไปมองพวกเขาด้วยความตกใจ แล้วนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้เหออันเพิ่งกลับมาและแน่นอนว่าพวกเขาจะต้องเดินผ่านสะพานด้านบนเพื่อกลับบ้าน

เพียงแต่เหตุใดพวกเขาถึงได้ไม่พูดคุยกันให้นานกว่านี้ จะรีบเดินมาเพื่ออะไรกัน?

ดวงหน้าที่ตกตะลึงขบคิดด้วยความอับอาย แต่มือของนางกลับยังคงไม่ยอมปล่อยปลาในมือ เห็นเช่นนั้นเหอชางที่กำลังยิ้มด้วยความเอ็นดูก็เดินลงไปหาร่างบาง

ลงมาถึงเขาก็รับเอาปลาในมือของนางมาแล้วโยนขึ้นไปให้เหอตงรับเอาไว้อย่างแม่นยำ

“ไม่คิดว่าเจ้าถึงกับสามารถจับปลาเองได้แล้ว”

เหอหยวนเอ่ยด้วยความขบขำ ใบหน้าที่มักจะให้ความรู้สึกเยือกเย็นยามนี้ดูอ่อนลงหลายส่วน เหอตงกลับหัวเราะขำออกมาตรงๆ คนที่ก่อนหน้านี้หัวเราะออกมาเสียงดังก็คือเขา

ส่วนเหออัน พี่รองของบ้านสกุลเหอคนที่ออกเงินซื้อตัวนางนั้น กำลังจ้องมองหม่าเจี่ยซินด้วยแววตาประหลาดใจ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอ่อนโยนและน่าเข้าใกล้ชิดมากที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสี่คน

“เป็นเจ้าสินะ”

เหออันเอ่ยทักทายหม่าเจี่ยซินด้วยรอยยิ้ม แล้วมองดูน้องสี่ของเขาดึงมือคนงามพาเดินขึ้นจากน้ำด้วยความสนใจ ในใจก็คิดไปเองว่าดูเหมือนในบรรดาพี่น้องของเขา น้องสี่จะเป็นคนที่มีความคืบหน้ามากที่สุด

ขึ้นมาจากลำธารหม่าเจี่ยซินก็รีบดึงแขนเสื้อกับขากางเกงของตนเองลงลวกๆ ก่อนจะขึ้นมายืนตัวตรงด้วยความรู้สึกขัดเขิน ท่ามกลางสายตาสี่คู่ของบุรุษสกุลเห่อ

“มาซักผ้ารึ”

เหลือบไปเห็นถังไม้ที่มีผ้าซักหมดแล้ววางอยู่ในนั้น เหอชางก็เอ่ยถามนางขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม หม่าเจี่ยซินพยักหน้าให้เขาเบาๆ ก่อนจะหันไปยกถังไม้ขึ้นมาเพื่อเตรียมกลับบ้าน

“เอามาสิ”

เหอชางดึงถังไม้ไปจากมือของนาง แล้วเดินขึ้นกลับไปยังด้านบน หม่าเจี่ยซินจึงเดินตามเขาขึ้นไปจากริมน้ำ

“นี่คือพี่รองของข้า เหออันคือชื่อของเขา”

เดินขึ้นมาแล้ว เหอชางก็แนะนำพี่ชายคนรองของเขาให้นางได้รู้จักอย่างเป็นทางการ หม่าเจี่ยซินจึงยิ้มให้เหออันแล้วพยักหน้าเรียกเขาว่า พี่เหออันเบาๆ

หม่าเจี่ยซินย่อมมีความรู้สึกดีต่อเหออันมากกว่าตอนที่ได้พบเหอหยวนและเหอตงครั้งแรก เพราะในจิตสำนึกของนาง เหออันถือเป็นผู้ช่วยชีวิต หากตอนนั้นไม่ได้เขาออกเงินซื้อตัวนางจากป้าสะใภ้ หม่าเจี่ยซินก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าเจ้าของร่างเดิมจะยังมีโอกาสได้พบกับเหอชางอีกหรือไม่

“ข้าให้น้องสี่เป็นคนไปรับเจ้า เขาดูแลเจ้าดีหรือไม่”

“ดี เขาดูแลข้าดีมาก ขอบคุณพี่เหออันที่ช่วยชีวิต”

หม่าเจี่ยซินคำนับให้คนตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ แม้ว่าหม่าเจี่ยซินผู้เป็นเจ้าของร่างคนเดิมตัวจริงจะไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจ

แม้ว่าในความทรงจำเดิมของเจ้าของร่าง ตอนนั้นนางจะไม่ได้ยินดีตบแต่งให้กับคนเถื่อนที่ป้าสะใภ้หามาให้ แต่เพราะชีวิตของนางในบ้านของท่านลุงหมิงก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว นางจึงไม่ได้ผิดหวังหรือคาดหวังอะไร

จะเป็นคนเถื่อนหรือชายหนุ่มจากครอบครัวอื่น หากเป็นคนที่ป้าสะใภ้หามาให้ หม่าเจี่ยซินย่อมไม่กล้าคาดหวังว่าจะเป็นคนดี ในใจนางจึงมีความจำยอมต่อชีวิตที่เลือกเองไม่ได้ไปอย่างไม่รู้ตัว ยามที่ถูกป้าสะใภ้ตีจนนางจนตาย เจ้าของร่างเดิมจึงแทบไม่ได้พยายามดิ้นรนที่จะเอาชีวิตรอด

หากรู้ว่าคนเถื่อนที่ป้าสะใภ้ของนางหามาให้แท้จริงแล้วเป็นชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้เลวร้าย หม่าเจี่ยซินพลันนึกอยากรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะเสียใจหรือไม่ที่ไม่ได้ตั้งความหวังและไม่ดิ้นรนที่จะพยายามมีชีวิตต่อ

แต่ก็เพราะเป็นเช่นนั้น นางที่เป็นเจ้าของร่างคนปัจจุบันถึงได้มาพบเจอกับเหอชาง ได้มาอยู่ในอีกชาติภพหนึ่งอย่างไม่คาดฝัน

หม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกขอบคุณเหออันยิ่งนัก ที่เขาช่วยให้นางไม่ต้องกลายมาเป็นหม่าเจี่ยซินที่ถูกทำร้ายอยู่ในครอบครัวของท่านลุงหมิงเช่นเจ้าของร่างเดิม

“ช่วยชีวิตอันใด ข้าเพียงจ่ายเงินเพื่อหาภรรยาให้พวกเราเท่านั้น เจ้าอย่าได้ถือเป็นบุญคุณเลย”

ได้ยินเหออันพูดว่า ‘ข้าเพียงจ่ายเงินเพื่อหาภรรยาให้พวกเราเท่านั้น’ หม่าเจี่ยซินก็พลันเม้มปากแน่นหนหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ากวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งสี่ ในใจก็ที่บิดม้วนด้วยความรู้สึกอันแปลกประหลาดพลันหนักอึ้งขึ้นมา

เมื่อใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนสีหน้าอารมณ์อย่างรวดเร็ว เหอหยวนกับเหอตงก็หันมามองหน้ากันเงียบๆ 

เหอชางยื่นมือที่วางไปจับแขนเรียวแล้วบีบเบาๆ ส่วนเหออันนั้นเขามีแต่ความแปลกใจ

“พี่รองท่านเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ พวกเรากลับบ้านกันก่อน เรื่องอื่นค่อยพูดคุยกันทีหลัง”

เหอชางกล่าวกับพี่ชายคนรองแล้วดึงหม่าเจี่ยซินให้ตามตนกลับบ้าน หม่าเจี่ยซินจึงหันไปมองเขาอย่างขอบคุณ แล้วเดินกลับบ้านไปกับเหอชาง นางเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับไปมองเหออันอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิด

ถึงยังไม่อาจทำใจยอมรับพวกเขาทั้งสี่พี่น้องได้ แต่หม่าเจี่ยซินก็รู้ตัวว่านางผิดต่อความตั้งใจของเหออันแล้วจริงๆ ทั้งๆ ที่เขาช่วยนางเพราะต้องการภรรยา แต่นางกลับไม่อาจยอมรับการแต่งงานกับพวกเขาทั้งสี่ได้

กลับมาถึงบ้าน หม่าเจี่ยซินก็นำเสื้อผ้าในถังไม้ตากข้างบ้าน เมื่อเหอชางเห็นว่าเสื้อผ้าที่นางซักมีเขาอยู่ด้วย ชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มออกมา จากตอนแรกที่ตั้งใจจะเข้าครัวไปเตรียมทำอาหารมื้อเที่ยง เขากลับเดินมาหานางแทน

“เจ้าซักผ้าของข้าด้วยรึ”

เหอชางมายืนซ้อนหลังใกล้กับนางมาก ตอนที่เขาพูดลมหายใจก็กระทบเข้ากับใบหูของนาง หม่าเจี่ยซินจึงร้อนวาบชาไปทั้งใบหูแล้วลามมาที่แก้มนวลทั้งสองข้าง

“ก็ ก็ใช่นะสิ ก่อนหน้านี้ท่านก็ทำให้ข้านี่ ข้าเลยอยากทำให้ท่านบ้าง ทำไมรึ ไม่ได้รึ”

เสียงของนางเริ่มลนลานเมื่อเห็นดวงตาของเขาเอาแต่จ้องมองนางด้วยแววตากรุ้มกริ่ม หม่าเจี่ยซินจึงเม้มปากเข้าหากันแล้วหันไปสะบัดผ้าเปียกในมือใส่เหอชางในทันใด

“ฮึ เจ้าทำอันใด”

เหอชางตกใจไม่น้อย ด้วยไม่คิดว่าจะถูกนางแกล้งเช่นนี้ เขาจึงไม่ทันป้องกัน เสื้อผ้าจึงมีลายน้ำหลายหยดปรากฏขึ้นมา อารมณ์วาบหวามในแววตาก็แทนที่ด้วยความตกตะลึง

“ฮ่าฮ่า ใครใช้ให้ท่านน่าแกล้งล่ะ”

นางหัวเราะขบขำเสียงใสเมื่อเห็นเหอชางหลุดออกจากภาพลักษณ์อันสุขุมของเขาไปจังหวะหนึ่ง แต่กลับไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงหัวเราะใสๆ และสีหน้าเต็มไปด้วยความเบิกบานของตนทำให้เหอชางและคนอีกสามคนที่ได้ยินพากันมองนางด้วยสายตาเช่นไร

หัวเราะเขาด้วยความขบขันแล้วหม่าเจี่ยซินก็กลับไปตากผ้าอีกครั้ง

เหออันละสายตาจากหญิงสาวคนนั้น มามองพี่ใหญ่และน้องสามที่อยู่ในอารมณ์เดียวกัน แล้วบอกกับทั้งสองว่าตนเองจะเข้าไปหามารดาก่อน

อาหารมื้อเที่ยงวันนี้หม่าเจี่ยซินลงมือทำปลาราดพริกและยำผักป่า เหอชางจึงหุงข้าวแล้วตุ๋นซี่โครงหมูใส่ผักกาดเขียว