พวกเขาและนาง 3

หม่าเจี่ยซินอาบน้ำสวมเสื้อผ้าเสร็จ เหอชางก็เข้ามายกน้ำที่นางใช้แล้วออกไปเททิ้ง จากนั้นเขาถึงได้กลับเข้าห้องมาอีกครั้ง 

ตอนที่เขาเข้ามานางกำลังนั่งเช็ดผมยาวที่เปียกของตนเองอยู่บนเตียง เมื่อเห็นเขาถือหนังสือมาด้วยจึงถามขึ้นมาว่า

“ท่านจะอ่านหนังสือรึ”

สองคืนมานี้เหอชางมักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่นถึงได้เข้านอน นางจึงเอ่ยถามเขาว่าจะทำเช่นเดิมอีกหรือไม่ 

“อืม อ่านไม่กี่หน้าก็นอนแล้ว ไม่นานหรอก”

ตั้งแต่อายุสิบสองเหอชางก็มักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่นถึงได้เข้านอนจนเป็นนิสัย มีเพียงหลายคืนมานี้ที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น สองคืนมานี้เขาจึงอยากจะอ่านหนังเสียหน่อยแล้วค่อยเข้านอน มิเช่นนั้นเขามักจะรู้สึกว่าขาดอะไรไป 

นี่มิใช่เพราะกังวลเรื่องสอบถงเซิงในอีกครึ่งปีหลังจากนี้ แต่มันคือความเคยชินของเหอชาง เขาจึงต้องการเปิดหนังสือสักสามหน้าแล้วค่อยนอน 

“อันที่จริงตอนนี้ข้าเริ่มคุ้นชินกับที่นี่แล้ว สามารถนอนคนเดียวได้ ท่านจะกลับไปอ่านหนังสือที่ห้องก็ได้นะ”

“ไม่กลัวความมืดแล้วรึ”

“...” 

แน่นอนว่านางกลัว ชาติก่อนหม่าเจี่ยซินมักจะนอนโดยเปิดไฟในห้องเอาไว้ทุกคืน เพราะไม่กล้านอนในความมืดตามลำพัง ในห้องจึงมักจะมีไฟฉายเก็บสำรองเอาไว้เผื่อไฟดับขึ้นมาอยู่หลายกระบอก 

แต่ชาตินี้นางไม่สามารถจุดเทียนเพื่อให้ห้องสว่างไปตลอดทั้งคืนได้ นางจึงได้แต่อาศัยเหอชางให้เขามานอนเป็นเพื่อน แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเลยก็ตาม 

ก่อนหน้านี้เพราะป่วยนางจึงสามารถหลับใหลไปได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้เมื่อร่างกายเริ่มกลับมาหายดี นางก็กลับมากังวลเรื่องความกลัวที่มืดของตนอีกครั้ง

หม่าเจี่ยซินไม่ได้เป็นโรคกลัวความมืดถึงขั้นรุนแรงจนหมดสติเมื่อต้องเผชิญกับมัน แต่หากต้องอยู่คนเดียวในที่มืดนางจะรู้สึกทรมานเหมือนหายใจไม่ออก หลายคืนมานี้นางจึงขอร้องอ้อมๆ ให้เหอชางนอนเป็นเพื่อนนางมาตลอด

แต่เมื่อเห็นเขาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านได้สามคืน นางก็เริ่มรู้สึกเกรงใจเขาแล้ว หม่าเจี่ยซินจึงกลั้นใจพูดออกไปว่าตนเองเริ่มคุ้นชินแล้วและสามารถนอนคนเดียวได้ โดยไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

“รอเจ้าเช็ดผมแห้งพวกเราค่อยนอนกัน”

เขายิ้มขำออกมาราวกับรู้ถึงความในใจของนาง แล้วหันไปเปิดหนังสือออก หม่าเจี่ยซินที่ไม่คิดจะพูดอะไรมากกว่านี้จึงเริ่มเช็ดผมยาวของนางอีกครั้ง

“อันที่จริง ท่านไม่ต้องรีบนอนพร้อมข้าก็ได้ แสงเทียนไม่ได้ทำให้ข้านอนไม่หลับเลยสักนิด ข้าสามารถนอนหลับได้ หากท่านยังอยากอ่านหนังสือก็อ่านต่อไปเถอะ ไม่ต้องรีบดับเทียนเข้านอนหรอก”

เงียบไปพักใหญ่ หม่าเจี่ยซินก็พูดขึ้นมา เหอชางจึงหันมามองนางแล้วยกมุมปากขึ้นยิ้มจางๆ 

“อ่านเพียงสามหน้าข้าก็พอใจแล้ว”

“แต่ท่านใกล้จะเข้าสอบถงเซิงแล้วมิใช่รึ”

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางจำได้ชัดเจนว่าปีนี้หม่าเฉิงหนิงกับเหอชางจะเข้าสอบถงเซิงด้วยกัน นางจึงรู้รายละเอียดของเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย 

“ใช่”

“แล้วอ่านเพียงแค่นี้จะพอรึ หากท่านสอบไม่ผ่านเล่า”

เหอชางพลันยิ้มกว้างขึ้นมาอีกเล็กน้อย เขาจ้องมองนางด้วยสายตากรุ่มกริ่มอยู่เป็นนัย มองจนใบหน้าของนางเริ่มซับสีแดงระเรื่อ

“เป็นห่วงข้ารึ”

หม่าเจี่ยซินลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ตอบเขาไปว่า “อืม” 

“อ่านหนังสือพันวันเพื่อใช้สอบเพียงหนึ่งวัน หลายปีมานี้ข้าอ่านไม่หยุดมาตลอดจนตอนนี้ไม่รู้จะอ่านอะไรแล้ว หนังสือเล่มนี้เพียงใช้ทบทวนเท่านั้น เจ้าอย่าได้กังวล”

“...”

เมื่อได้ฟังคำพูดที่คล้ายจะโอ้อวดแต่ไม่เหมือนโอ้อวดเช่นนี้ หม่าเจี่ยซินรู้สึกว่านางไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ดังนั้นนางจึงเพียงพยักหน้าแล้วขยับมือตัวเองเช็ดผมไปพลางๆ แต่ในใจยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเหอชางที่มองนางอยู่ตลอด

เขาไม่อ่านหนังสือแล้วรึ ถึงได้เอาแต่มองกันเช่นนี้ 

“ซินซิน หากเจ้าไม่แต่งให้ข้า หลังจากนี้เจ้าคิดว่าตนเองจะยังสามารถแต่งให้กับผู้อื่นได้อีกรึ” 

จู่ๆ เหอชางก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไม่ให้หม่าเจี่ยซินตั้งตัว นางจึงเหลือบมองเขาด้วยความตกตะลึง แล้วนิ่งไปเพราะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังหวั่นไหวกับคนตรงหน้ามากแค่ไหน 

“...”

“เข้ามีใจให้ข้าแล้ว ยังคิดจะปฏิเสธข้าอีกรึ”

“...” 

ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกลังเลแล้วเช่นกัน เพียงแต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกที่นางคิดว่าเป็นเพียงความชอบเล็กน้อยเท่านั้น ในใจของนางจึงยังคงไม่อาจยอมรับเรื่องที่ต้องแต่งให้กับพี่ชายทั้งสามของเขาไปด้วยพร้อมกันได้ทั้งหมด

“เจ้าทำใจยอมปล่อยมือจากข้าได้จริงๆ รึ” 

คำถามของเหอชางทำให้หัวใจของนางหนักอึ้ง หมาเจี่ยซินมองเขานิ่ง สบตากับสายตาคู่นั้นเงียบๆ ในอกรู้สึกหน่วงขึ้นมาเมื่อคิดไปถึงเรื่องที่จำต้องปล่อยเขาไปในอนาคต 

นางจะทำใจปล่อยบุรุษผู้นี้ไปได้จริงๆ น่ะรึ นางและเขาชอบกันมากถึงเพียงนี้ หากนางยอมปล่อยเขาไปจริงๆ ชาตินี้นางจะเสียใจหรือไม่ 

หม่าเจี่ยซินพบว่านางไม่มีคำตอบใดๆ มอบออกไปให้เขาเลย 

เห็นนางเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมา ทั้งๆ ที่ในแววตาเต็มไปด้วยอารมณ์หวั่นไหวและอาลัยอาวรณ์ในตัวเขา เหอชางก็ขยับลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหานางแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มนวลข้างนั้นแล้วคลึงเบาๆ

“เจ้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่”

ใช่ นางชอบเขา ชอบเหมือนที่เขาชอบนาง 

หากนี่คือชาติภพก่อน หม่าเจี่ยซินคงเข้าหาเหอชางอย่างไม่คิดอะไรมากมายอย่างเช่นตอนนี้ เพราะที่นั่นชายหญิงสามารถคบหา สามารถมีความสัมพันธ์กันได้โดยใช้เพียงอารมณ์และความรู้สึกนำทาง

แต่ชาตินี้ทุกอย่างกลับต่างออกไป แม้จะชอบเขามากแค่ไหนนางกลับทำได้เพียงแต่บอกให้ตนเองหักห้ามใจ เพราะนางไม่รู้เลยว่าตนเองจะแบกรับผลของสิ่งที่ตามมาภายหลังการปล่อยตัวไปตามอารมณ์ให้ไหวได้อย่างไร

“พูดมาสิ บอกกับข้าตามตรง เหมือนกับที่ข้ากำลังพูดกับเจ้าว่า ข้าชอบเจ้ามากแค่ไหน ซินซินแต่งให้ข้าดีหรือไม่ ให้ข้าเป็นสามีของเจ้า”

คำพูดและสายตาของเขาอันตรายยิ่งนัก หัวใจของนางแทบจะต้านการล่อลวงของคนตรงหน้าเอาไว้ไม่ไหว เมื่อเขาเล่นสารภาพความรู้สึกในใจออกมาหมดเปลือกเช่นนี้ หม่าเจี่ยซินจึงจำต้องต่อสู้กับห้วงอารมณ์ของตนเองอย่างสุดกำลัง

เพียงแต่นางแพ้ดวงตาที่จับจ้องมองมาของเขายิ่งนัก ด้วยเหตุนี้หม่าเจี่ยซินที่จิตใจอ่อนยวบไปแล้วมากกว่าครึ่งจึงยกมือขึ้นมาปิดดวงตาทั้งสองข้างของเหอชางเอาไว้

“ท่านอย่าพูดอีกเลย”

นางเจียนจะทนฝืนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ หากเขายังพูดอีกคำนางคงไม่สนอะไรอีกแล้ว 

เหอชางจับมือที่ปิดตาของนางเอาไว้ แล้วดึงมันออกจากใบหน้าชัดๆ แล้วเขาก็มองเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของนางที่กำลังพยายามดิ้นรนไม่ให้ตนเองยอมสยบให้กับความรู้สึกข้างใน

“เป็นภรรยาของข้าเถอะ ข้าสัญญาว่าชาติจะไม่มีทางทำผิดต่อเจ้า จะดีกับเจ้าให้มากๆ ได้หรือไม่” 

“...”