พวกเขาและนาง 2

“เหอ เหอหยวน” 

ไม่เสียเวลาคิดนาน หม่าเจี๋ยซินก็เอ่ยเรียกชื่อของบุรุษตัวโตที่ยังคงทำนาอย่างขยันขันแข็งแม้เวลานี้ใกล้จะค่ำแล้ว

“เรียกข้ารึ” 

เหอหยวนเงยหน้ากลับขึ้นมาถามนางคล้ายไม่แน่ใจ

“ใช่”

“มีอะไร” 

“ท่าน.. ช่วยจับปลาในน้ำให้ข้าสักตัวได้หรือไม่”

หม่าเจี่ยซินไม่แน่ใจนักว่าเหอหยวนจะทำตามคำขอของนางหรือเปล่า แต่เพราะหลิวซื่อเคยบอกกับนางว่าบุตรชายของนางล้วนมิใช่คนเลวร้าย หม่าเจี่ยซินจึงลองขอเขาดู 

“ปลา... เจ้าอยากกินปลารึ”

“อื้ม”

“น้ำที่นี่ค่อนข้างตื้น ปลาพวกนี้ล้วนเหม็นโคลน รสชาติไม่ได้อร่อยเหมือนกับปลาที่ขายในเมือง เจ้ายังต้องการอยู่อีกหรือไม่”

เหม็นโคลน?

มิน่าในน้ำถึงได้มีปลาตัวใหญ่เต็มไปหมด ที่แท้เพราะพวกมันเหม็นโคลน ครอบครัวเหอจึงไม่กินกัน ปลาในน้ำจึงมีชีวิตจนเติบใหญ่กันเช่นนี้

“ต้องการ”

“เช่นนั้นก็รอสักครู่”

ได้รับคำยืนยันแล้ว เหอหยวนก็ดึงมีดสั้นจากปลอกที่เอวของตนเองออกมา เขาเดินไปตัดกิ่งไม้เล็กๆ เท่านิ้วแต่ยาวมากกว่าหนึ่งเมตรมาหนึ่งกิ่ง แล้วเหลาปลายจนแหลมคม จากนั้นก็เดินไปที่ลำธารแล้วเดินลงน้ำไปจับปลา

เหอหยวนใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น เขาก็แทงปลาตัวใหญ่ขึ้นมาได้อย่างว่องไว ความเร็วของมือเขาในตอนที่แทงปลานั้นหม่าเจี่ยซินไม่ทันได้มองดูให้ดีด้วยซ้ำ เห็นอีกทีปลายไม้แหลมก็มีปลาติดขึ้นมาแล้ว

“นี่ของเจ้า รับไปสิ” 

เหอหยวนเดินขึ้นมาจากลำธารแล้วยื่นไม้ที่มีปลาเสียบอยู่ให้หม่าเจี่ยซิน นางจึงรับมาด้วยความอึ้งที่ยังคงตกตะลึงกับความเร็วในการขยับแทงปลาของเขา 

“ขอบคุณ” 

“ไม่เป็นไร ใกล้ค่ำแล้วเจ้ากลับบ้านไปได้แล้ว”

“ได้” 

หม่าเจี่ยซินรับคำอย่างว่าง่าย เมื่อได้ปลากับผักกาดเขียวมาจำนวนหนึ่ง นางก็ไม่คิดจะเดินเล่นต่ออีก เมื่อเหอหยวนบอกให้นางกลับนางจึงไม่คัดค้าน เพียงแต่ก่อนจะหันหลังกลับไป นางพลันชะงักก่อนจะพูดกับเขาอีกสักประโยคหนึ่งว่า

“แล้วท่านยังไม่กลับรึ”

“มืดแล้วข้าค่อยกลับ ตอนนี้ยังพอทำงานได้อยู่” 

“อ้อ เช่นนั้นข้าไปก่อน” 

นางพยักหน้าเบาๆ แล้วหอบปลากับผักในมือเดินกลับบ้าน ในหัวก็นึกถึงคนด้านหลังที่ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นชาวนาและทำนาเป็นจริงๆ เพราะหน้าตาของเหอหยวนนั้นไม่เหมาะกับอาชีพนี้เลย 

เขาหล่อเหลามากเกินไป ร่างกายก็เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดใหญ่ที่ดูแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมายืนอยู่ในท้องทุ่งที่มีข้าวเต็มไปหมด ในสภาพร่างกายเปื้อนโคลนเช่นนี้ จึงดูขัดกันไปหมดจนอธิบายไม่ถูก

เหอหยวนที่ยืนอยู่ด้านหลังมองร่างบางของหม่าเจี่ยซินเดินจากไปเงียบๆ แล้วเดินกลับไปทำงานของตนเองต่ออีกครั้ง ในความคิดก็วนอยู่แต่กับคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง ที่เหมือนจะเป็นถามถึงตัวเขาเป็นครั้งแรก 

“กลับมาแล้วรึ” 

เหอชางกำลังต้มน้ำเพื่อใช้อาบอยู่ในห้องครัว เมื่อเห็นหม่าเจี่ยซินเดินเข้ามาพร้อมกับผักและกิ่งไม้ที่เสียบปลาตัวใหญ่เอาไว้อยู่ เขาก็มองนางด้วยความแปลกใจ

“เจ้าเป็นคนจับปลาตัวนี้มารึ”

“ข้าดูมีความสามารถขนาดนั้นเลยรึ” นางอดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ เมื่อนึกถึงท่าทางของตนเองตอนกำลังจับปลา “พี่ชายของท่านเป็นคนจับต่างหาก” 

“พี่ใหญ่นะรึ” 

“อื้ม”

เหอชางมีสีหน้าแปลกใจ แต่กลับไม่ได้ถามไปมากกว่านี้ หม่าเจี่ยซินนำผักไปเก็บแล้วหยิบอ่างไม้กับเกลือออกไปด้านนอกพร้อมกับกิ่งไม้ที่เสียบปลาเอาไว้อยู่

หม่าเจี่ยซินเดินไปข้างบ้าน แล้วดึงตัวปลาออกจากกิ่งไม้วางลงไปในอ่าง นางตักน้ำมาล้างปลารอบหนึ่ง แล้วตักน้ำใส่อ่างจนท่วมตัวปลา ก่อนจะหยิบเกลือออกมาใส่ลงไปในอ่างน้ำเพื่อให้ปลาคายโคลนออกมา 

หม่าเจี่ยซินยกอ่างน้ำกลับเข้าไปในบ้านแล้วนำไปวางบนพื้นที่ว่างตรงมุมบ้าน

“ทำอะไรรึ”

“ทำให้ปลาคายโคลนออกมา เช่นนี้เนื้อปลาจะได้ไม่มีกลิ่นโคลน”

“เจ้าอยากจะกินปลารึ”

“ใช่ พรุ่งนี้ข้าจะทำปลาราดพริก ท่านอยากกินด้วยหรือไม่”

นางหันไปถามเขาด้วยรอยยิ้ม เห็นนางมีความสุขเช่นนี้เหอชางก็พลันรู้สึกดีไปด้วย จึงพยักหน้าตอบตกลง

“ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะปลุกเจ้าตื่นมาทำอาหารกับข้า”

เมื่อน้ำในอ่างเดือดแล้ว เหอชางก็ตักน้ำออกมาใส่ถังไม้แล้วยกไปในห้องของหลิวซื่อเพื่อให้บิดาเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้มารดา จากนั้นถึงได้กลับมาตักอีกถังยกขึ้นไปบนห้องให้หม่าเจี่ยซิน 

“เหตุใดพวกท่านไม่ทำห้องอาบน้ำขึ้นมาอีกห้องเอาไว้ด้านนอก เวลาอาบน้ำจะได้ไม่ต้องยุ่งยากยกขึ้นยกลงเช่นนี้ ทั้งยังช่วยให้ไม่เปื้อนพื้นห้องอีกด้วย”

ตามเหอชางขึ้นมาบนห้องแล้ว หม่าเจี่ยซินก็อดถามสิ่งที่สงสัยมาหลายวันกับเหอชางไม่ได้ ถึงในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจะไม่มีเรื่องเกี่ยวกับห้องอาบน้ำแต่กลับมีห้องสุขาอยู่ หม่าเจี่ยซินจึงคิดว่าในบ้านของคนรวยน่าจะมีห้องอาบน้ำแยกเฉพาะออกมาอยู่แล้ว

“เจ้าอยากได้รึ” 

เหอชางแปลกใจเล็กน้อยที่ถูกถามถึงเรื่องห้องอาบน้ำ เขาจึงคิดว่าหม่าเจี่ยซินอยากได้ห้องเช่นนั้นสักห้อง จะได้ไม่ลำบากต้องอาบน้ำในห้องนอนให้พื้นเปื้อน 

แต่ที่หม่าเจี่ยซินไม่รู้และเหอชางไม่ได้บอกนางคือ ในครอบครัวสกุลเหอล้วนเป็นแต่บุรุษ ทั้งบ้านมีเพียงหลิวซื่อที่เป็นสตรี ที่ผ่านมาจึงมีเพียงหลิวซื่อที่อาบน้ำในห้องเช่นนี้ 

ส่วนพวกเขาทั้งหมดล้วนพากันไปชำระล้างตัวในลำธาร เรื่องต้มน้ำยกน้ำอาบน้ำเข้าไปชำระกายในห้องพวกเขานั้น ล้วนไม่มีผู้ใดทำกัน

“ข้าเพียงคิดว่าหากมีห้องสำหรับใช้อาบน้ำโดยเฉพาะมันคงสะดวกกว่า แต่อาบน้ำในห้องเช่นนี้ก็ได้เช่นกัน” 

หม่าเจี่ยซินไม่ใช่คนมากเรื่อง ที่เอ่ยกับเขาก็เพียงนึกถึงความสะดวกในชาติก่อนเท่านั้น 

“เช่นนั้นก็อาบในห้องไปก่อนแล้วกัน”

“อืม”

ยกน้ำเข้ามาให้และเทลงถังใบใหญ่ให้นางแล้ว เหอชางก็เดินออกไปพร้อมกับปิดประตูให้นางเสร็จสรรพ 

หม่าเจี่ยซินที่หลายวันมานี้ทำเพียงเช็ดตัวมาตลอดจึงถอดผ้าออกแล้วก้าวลงอ่างเพื่ออาบน้ำสระผมอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

นางใช้จ้าวเจี่ยวไม่คล่องมากนัก ถึงจะมีความทรงจำของร่างเดิมอยู่ แต่เพราะชาติก่อนนางเคยใช้สบู่ก้อนและสบู่เหลวมาก่อน จ้าวเจี่ยวจึงไม่ได้ให้ผลลัพธ์ได้ดีอย่างที่นางต้องการ 

ด้วยเหตุนี้กว่าหม่าเจี่ยซินจะอาบน้ำสระผมได้สะอาดเท่าที่ต้องการ เหอชางที่อาบน้ำชำระตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รอนางอยู่ด้านนอกมาสักพักใหญ่