เขาและนาง 1

“ข้า ข้าทำเอง”

นางรีบคว้าเสื้อผ้าของตนเองเอาไว้อย่างลนลาน ไม่ยอมให้เขาถอด 

ให้ตายเถอะ อยู่ๆ นางก็เกือบจะโดนเขาจับถอดเสื้อผ้าเสียแล้ว 

ถูกนางปฏิเสธ เหอชางก็เก็บมือตนเองกลับไปเงียบๆ แล้วหันไปหยิบผ้าสะอาดมาจุ่มลงไปในน้ำอุ่น รอคอยให้นางถอดเสื้อตนเองออกอย่างใจเย็น

“ท่าน.. ท่านช่วยทำเหมือนไม่ได้มองได้หรือไม่” 

เพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องถูกมอง หม่าเจี่ยซินที่รู้สึกอับอายจนตัวแดงจึงหันไปบอกเหอชางพร้อมกับถลึงตาใส่เขาไปด้วยครั้งหนึ่ง แล้วนางก็เห็นริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นมาราวกับกำลังขำ

เหอชางดึงอาภรณ์ตัวนอกที่นางถอดเสร็จแล้วไปพาดด้านข้าง จากนั้นก็หันมาหยิบผ้าที่บิดน้ำออกจนหมาดมาถือเอาไว้แล้วลงมือช่วยนางเช็ดไปตามร่างกาย

ริมฝีปากบางกัดเข้าแน่นตลอดเวลาที่ถูกเขาสัมผัส หน้าอกใต้เอี๊ยมตัวบางของนางร้อนวูบวาบเมื่อถูกผ้าเปียกในมือของเขาเช็ดไปตามลำคอมายังหัวไหล่และเลยไปยังแขน จากนั้นเขาก็เช็ดไปยังแผ่นหลังที่มีเชือกของเอี้ยมมัดอยู่เพียงเส้นเดียวจนทั่ว จากนั้นมือหนาก็ขยับเลื่อนมาด้านหน้า 

ขวับ 

นางคว้ามือของเขาเอาไว้ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ริมฝีปากบางอวบอิ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับสายตาที่เงยขึ้นมามองกันด้วยความสงสัย

“ข้า ข้าเช็ดด้านหน้าเอง” 

นางดึงผ้าเปียกออกมาจากมือของเขาแล้วหันไปอีกด้าน แต่เมื่อเอี๊ยมของนางถูกเหอชางปลอดออก นางจึงหันไปมองเขาอีกครั้งด้วยความตกใจ นางถลึงตาใส่เขาอีกครั้งหนึ่งที่ปลดเอี๊ยมนางออกโดยไม่บอกกล่าว แต่สุดท้ายกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะรู้ดีว่าเหอชางเพียงช่วยปลดสายเอี๊ยมเพื่อให้นางเช็ดร่างกายส่วนด้านหน้าเท่านั้น

หม่าเจี่ยซินหันกลับมาอีกครั้งแล้วลงมือเช็ดร่างกายส่วนด้านหน้าของตนเองจนทั่ว เมื่อเช็ดเสร็จนางก็พบว่าเอี๊ยมที่กองอยู่ตรงเอวของตนเปียกไปหมดเสียแล้ว 

“ใช้ผ้าผืนนี้” 

ผ้าขาวสะอาดผืนหนึ่งถูกยื่นมาให้ หม่าเจี่ยซินก็ชะงักไปก่อนจะรับมาใช้ปิดร่างกายแล้วดึงเอี๊ยมที่เปียกออก จากนั้นนางถึงขยับขาทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่ายื่นไปให้เหอชาง แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความขัดเขิน

เหอชางรับผ้าเปียกกลับมาจุ่มน้ำแล้วบิดจนหมาด จากนั้นมือหนาก็เช็ดผ้าเปียกไปตามขาเรียวทั้งสองข้างตรงหน้าจนทั่ว ตลอดเวลาเขาเช็ดตัวให้นาง เหอชางทำทุกอย่างเงียบๆ อย่างตั้งใจ ในห้องจึงมีเพียงเสียงบิดน้ำในบางครา

“เสร็จแล้ว ข้าจะหยิบเสื้อตัวใหม่มาให้เจ้า” 

เขาวางผ้าเปียกลงบนขอบอ่าง แล้วลุกไปหยิบเสื้อผ้าสีซีดที่ค่อนข้างเก่ามายื่นให้หม่าเจี่ยซิน ก่อนจะอธิบายว่า

“นี่เป็นชุดเก่าเมื่อหลายปีก่อนของข้า เจ้าสวมมันไปก่อน อีกไม่กี่วันเมื่อพี่รองกลับมาเจ้าค่อยเลือกผ้ามาเย็บชุดใหม่” 

หม่าเจี่ยซินมองชุดเก่าที่ซักจนสะอาดของเหอชางแล้วรับมาอย่างไม่มากเรื่อง จากนั้นก็สวมใส่โดยมีเขาช่วยเหลือ เพียงแต่นางมีเอี๊ยมอยู่เพียงตัวเดียว เมื่อมันเปียกไปแล้วนางจึงไม่มีเปลี่ยนอีก เหอชางจึงแก้ปัญหาด้วยการฉีกผ้าผืนหนึ่งออกมาให้นางใช้พันหน้าอกอวบแทนเอี๊ยมไปก่อน

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็อุ้มนางไปวางบนเตียง จากนั้นก็ยกถังน้ำและหยิบเสื้อผ้าที่เปียกออกไป

ได้อาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย หม่าเจี่ยซินที่อดทนกับคราบเหงื่อไคลมาหลายวันก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว นางจึงเอนตัวนอนลงบนเตียงแล้วหลับไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ 

ตอนที่เหอชางกลับมาพร้อมกับชุดเครื่องนอนในมือ เขาเห็นหม่าเจี่ยซินนอนหลับไปแล้ว ด้วยเหตุนี้หลังปูที่นอนข้างเตียงให้ตนเองเสร็จแล้ว เหอชางจึงดับเทียนแล้วเข้านอนเช่นกัน

หลายวันนี้เขาแทบไม่นอนพักผ่อน คืนนี้เมื่อหัวถึงหมอนในบ้านของตนเอง เหอชางจึงหลับใหลไปอย่างรวดเร็ว 

เช้าวันต่อมาเหอชางลุกไปทำอาหารเช้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางด้วยความเคยชิน ตั้งแต่เล็กด้วยความที่ในครอบครัวมีแต่บุรุษ ทั้งบ้านมีมารดาเป็นสตรีเพียงผู้เดียว เหอชางจึงเรียนรู้ที่จะตื่นเช้ามาช่วยมารดาทำงานในครัวจนเคยชิน นั่นทำให้เขาสามารถทำอาหารง่ายๆ ช่วยมารดาทำความสะอาดบ้าน ซักผ้าล้างจานได้อย่างคล่องมือ 

เมื่อเติบโตขึ้น ถึงจะถูกส่งออกไปร่ำเรียนหนังสือข้างนอก แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน เหอชางก็ยังคงเคยชินกับการทำงานเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้เมื่อน้องสี่กลับมา เหอหยวนกับเหอตงที่จำใจต้องเข้าครัวทุกวันนับตั้งแต่มารดาล้มป่วย ก็ไม่กล้ำกรายไปผ่านหน้าห้องครัวอีก

ยามเช้าในหุบเขาที่เงียบสงบ เสียงไก่ขันดังไปทั่วหุบเขาแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้สร้างความรำคาญให้กับผู้ใด เพราะสมาชิกครอบครัวเหอล้วนตื่นมาทำกิจวัตรประจำวันกันหมดแล้ว ส่วนหม่าเจี่ยซินก็ตื่นนอนแล้วเช่นกัน เพียงแต่นางถูกความเงียบสงบและไออุ่นในผ้าห่มทำให้ไม่อยากลุกออกไปจากที่นอน

ชาติก่อนหลังย้ายออกจากบ้านมาใช้ชีวิตเพียงลำพัง หม่าเจี่ยซินก็แทบจะจำไม่ได้แล้วว่านางเคยมีช่วงเวลาที่ได้พักผ่อนอย่างเงียบสงบเช่นนี้บ้างหรือไม่ บรรยากาศในยามเช้าที่เงียบสงบเช่นนี้ดูเหมือนนางไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว 

ตอนนี้เมื่อได้สัมผัสอีกครั้งนางจึงนึกอยากจะนอนซุกอยู่ในผ้าห่มนิ่งๆ โดยไม่ต้องคิดอะไรให้นานกว่านี้ไปอีกสักหน่อย

จนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้วจริงๆ หม่าเจี่ยซินถึงได้ยอมลุกขึ้นมา เมื่อลุกขึ้นจากเตียงนางก็หันไปพับผ้าห่มของตนให้เรียบร้อย จากนั้นก็ก้มลงหยิบชุดเครื่องนอนที่ถูกพับเอาไว้เรียบร้อยข้างเตียงขึ้นไปวางเอาไว้บนเตียงด้วยกัน โดยไม่มีสีหน้าประหลาดใจใดๆ 

เพราะตอนที่เหอชางตื่นนอน หม่าเจี่ยซินก็ตื่นแล้วเช่นกัน นางจึงได้รู้ว่าเขาเข้ามานอนเป็นเพื่อนนางตลอดทั้งคืน

ลงมาถึงชั้นล่างหม่าเจี๋ยซินก็เห็นเหอตงกำลังผ่าฟืนอยู่ข้างบ้าน เขาก็หันมาเห็นนางเช่นกันมือที่ถือขวานผ่าฟืนอยู่จึงหยุดชะงัก 

“ตื่นแล้วรึ ไปหาน้องสี่ในห้องครัวสิ”

เขาบอกนางเช่นนี้ หม่าเจี่ยซินก็พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินพาร่างกายที่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ของตนเองเดินไปยังบ้านอีกหลัง แล้วตามหาห้องครัวที่เหอตงบอกจนเจอ 

“ตื่นแล้วรึ เข้ามานั่งสิ” 

เหอชางที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ข้างเตาไฟหันมามองนางด้วยความแปลกใจ ก่อนจะบอกให้นางไปนั่งด้านในห้อง 

“ข้า... อยากล้างหน้า”

“ด้านข้างมีโอ่งน้ำ เจ้าไปใช้ตรงนั้นได้เลย” 

หม่าเจี่ยซินพยักหน้าแล้วเดินออกไปล้างหน้าและบ้วนปาก หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จนางก็ใช้ชายเสื้อเช็ดน้ำที่เปียกออกอย่างไม่มากเรื่อง แล้วเดินกลับมาหาเหอชางในห้องครัว 

“หิวหรือไม่ อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว เจ้านั่งรออีกสักหน่อย”

เหอชางผัดผักป่าในกระทะใบใหญ่บนเตาด้วยความคล่องแคล่ว หม่าเจี่ยซินมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังจดจ่อกับการทำอาหารตรงหน้าไม่ต่างจากอ่านหนังสือแล้วอดยิ้มไม่ได้ แต่นางไม่ได้แอบมองเขานานนัก เมื่อเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยแล้ว นางก็หันไปมองสำรวจห้องครัวแทน 

“ข้าตุ๋นเนื้อกระต่าย ผัดเห็ดและผัดผักป่าอีกสองจาน กินกับข้าวต้ม เจ้ายังอยากกินอะไรอีกหรือไม่”

ตักผัดผักป่าที่สุกได้ที่แล้วใส่จาน เหอชางก็เอ่ยถามหม่าเจี่ยซินที่นั่งมองโน้นมองนี่อยู่ ด้วยคิดว่าบางทีนางอาจจะอยากกินสิ่งอื่น 

“ไม่แล้ว”

หม่าเจี่ยซินส่ายหน้าปฏิเสธ ยามเช้าเช่นนี้นางไม่ได้มีความอยากอาหารมากนัก ดังนั้นนางจึงกินอาหารอะไรก็ได้

เหอชางทำอาหารเสร็จเขาก็ตักอาหารใส่ชามสองชุด ชุดเล็กยกมาให้นาง ส่วนชุดใหญ่ยกออกไปยังห้องด้านข้าง นอกจากนี้ยังมีข้าวอีกถ้วยที่ตักเตรียมเอาไว้ให้หลิวซื่อ 

หลังยกอาหารไปให้บิดาและพี่ชายแล้ว เหอชางก็กลับมานั่งกินมื้อเช้ากับหม่าเจี่ยซินในห้องครัว การกระทำอย่างใส่ใจของเหอชางทำให้นางอดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ แต่อีกใจหม่าเจี่ยซินก็รู้สึกไม่ดีนักที่ทำให้เขาไม่ได้ไปนั่งกินอาหารรวมกับคนในครอบครัว

“ท่าน.. ไปกินมื้อเช้ากับคนอื่นก็ได้นะ ข้านั่งกินคนเดียวได้” 

“แต่ข้าอยากนั่งกับเจ้า”

เหอชางหันมาตอบนางด้วยรอยยิ้ม หม่าเจี่ยซินที่กำลังมองเขาอยู่ถูกรอยยิ้มนั้นทำให้เสียอาการจนต้องหลบตาหนี แล้วนางก้มหน้าก้มตากินข้าวในชามของตนเองจนหมดโดยไม่ได้พูดอะไรอีก