Todos los capítulos de เผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี): Capítulo 11 - Capítulo 20

ขอไม่ไปต่อ วันต่อมา ณ ห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไป (GM:General Manager) “หวัดดีครับคุณธามม์” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานยกสมาร์ตโฟนขึ้นแนบหูก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มคุยกับปลายสาย (เออ..ได้ยินว่าเมื่อวานมีเรื่องที่งานเลี้ยงเหรอวะ” เจ้าของโรงแรมโทรมาสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ตัวเขาไม่ได้มาร่วมงาน เพราะพาภรรยาคนสวยลงใต้ไปพักผ่อน รื้อฟื้นความทรงจำกันที่ภูเก็ต “เรื่องอะไรวะ?” ชยางกูรเลิกคิ้วเข้ม นึกย้อนกลับไปเมื่อวานว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น “อ๋อ...คุณธามม์รู้เรื่องนี้เร็วจังเลยนะครับ ผมยังไม่ได้บอกใครเลย” ชยางกูรนึกได้อยู่เรื่องเดียวคือเรื่องที่อัญญาทำงานพลาดแล้วตั้งใจโกหกเขา (เมื่อวานพราวโทรหาอัญญา ตอนแรกเธอก็ไม่อยากบอกหรอก แต่พราวจับสังเกตเห็นว่าเพื่อนของเธอดูหงุดหงิดแปลก ๆ เหมือนไปกัดกับหมาที่ไหนมา เมียกูเลยเค้นถามจนยอมเล่า) “กัดกับหมาอะไร กูแค่บอกให้ไปเขียนรายงานมาแค่นั้น ยังไม่ได้ลงโทษอะไรเลย ขี้ฟ้องจริง ๆ” (เรื่องมันเล็กน้อยมึงก็ปล่อยผ่านไปบ้างเถอะเพื่อน ไม่ชอบเธอขนาดนั้นเลยเหรอวะ) “ไม่ใช่ไม่ชอบ

คืนที่เร่าร้อน By : ฌอน “หมอนั่นจะพาเธอไปไหน?” ผมรีบวิ่งออกมาจากผับ พอดีกับที่จะเห็นอัญญาเดินโซเซขึ้นรถเอ็มพีวีสีดำ เธอเมางั้นเหรอ? แล้วผู้ชายที่ขึ้นไปนั่งข้างเธอเป็นใครกัน ดูอายุมากกว่าเธอนะ คนดีหรือเปล่า ถ้าพวกเขารู้จักกันผมจะไม่หน้าแตกเหรอ โอ๊ย ในหัวผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด แล้วนี่จะมาใส่ใจสนใจเรื่องของผู้หญิงคนนี้ทำไมขนาดนี้ด้วย “เอาไงดีวะ” ผมยกมือกุมขมับขณะที่ขาก็พาเดินไปที่รถตัวเอง จะตามเธอไปดีหรือจะกลับคอนโดเลย “เอาวะ ตามไปก็ไม่เห็นเป็นไรนี่” เมื่อขึ้นไปนั่งหน้าพวงมาลัยจึงตัดสินใจได้ว่าควรตามไปดูให้แน่ใจ เผื่อผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ไม่หวังดีจะได้ช่วยทัน “จะไปไหนกัน โรงแรมเหรอ?” หลังจากขับรถตามมาได้สักพัก ผมเอะใจกับเส้นทางที่รถวิ่งไป ทางนี้มุ่งหน้าไปม่านรูดแห่งหนึ่ง ก็คนเคยมาใช้บริการถึงพอเดาออก เป็นอย่างที่ผมคาดเดาจริง ๆ รถถูกขับเข้าไปในม่านรูด ถ้าให้เดาเธออาจจะทำงานเสริมโดยที่ผมไม่รู้ หรือไม่เธออาจจะโดนวางยา รอดูอีกสักหน่อยแล้วกัน ผมตัดสินใจขับรถเข้าม่านรูดเลือกห้องไกลออกมาสามห้อง ยอมเปิดห้องเลยแ

ตกลงกันใหม่ เช้าวันต่อมา หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาเมื่อคืน ชายหนุ่มหญิงสาวยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม อัญญาฝันหวานอยู่ในอ้อมแขนของชยางกูร ท่านอนของทั้งคู่ราวกับคู่รักที่พึ่งแต่งงานใหม่ เมื่อคืนคงเหน็ดเหนื่อยกันมาก เช้าแล้วยังไม่มีใครขยับตัวตื่น เสื้อผ้าก็ไม่ยอมใส่ นอนกอดกันกลมในร่างที่เปลือยเปล่า ให้ความอบอุ่นกันและกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา นี่หรือคนที่มีอคติต่อกันมาตลอด หวังว่าผ่านคืนนี้ไปทั้งคู่จะเลิกอคติต่อกันสักทีนะ ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงสั่นครืน ซึ่งไม่ใช่พึ่งสั่น มีคนโทรเข้ามาหาชยางกูรหลายรอบแล้ว ทว่าทั้งเขาและเธอก็ไม่ยอมรู้สึกตัว แต่ครั้งนี้น่าจะตื่นกันแล้ว “โอ๊ยใครวะ โทรมาแต่เช้าเลย” เขางัวเงียตื่นพร้อมกับคำบ่นเพราะรำคาญเสียงรบกวน เปลือกตาค่อย ๆ ขยับขึ้น ปากหยักยกยิ้มเมื่อลืมตาก็เจอกับใบหน้าใสใสของหญิงสาวข้างกาย จนลืมสนใจโทรศัพท์ที่สั่นครืด ๆ กระทั่งมันหยุดสั่นไปเอง แอบมองใบหน้านี้ชัด ๆ ชิดใกล้ เธอมีอะไรพิเศษทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นห่วงและตามมาถึงที่นี่ ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที

แค่พี่น้องได้ไหมพี่ “กลับแล้วนะคะพี่อัน สวัสดีค่ะ” น้องฝึกงานยกมือไหว้พี่ที่ทำงานก่อนจะเลิกงาน “ดีจ้ะ เจอกันพรุ่งนี้นะ” อัญญาโบกมือลาให้กับมายด์ ส่วนเธอต้องอยู่เคลียร์งานต่ออีกนิดหน่อยถึงจะกลับได้ เธอก้มหน้าก้มตาแต่งหน้าเค้กก้อนใหญ่ที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงานของลูกค้าคนสำคัญในคืนนี้ หน้าที่นี้ควรจะเป็นของเชฟ แต่กลับถูกมอบหมายให้เธอทำแทน หญิงสาวขะมักเขม้นทำงานตามหน้าที่ แม้จะมีน้อยคนที่เห็นถึงความพยายามและความขยันของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ก็ตาม ในขณะที่เธอตั้งใจทำมันอยู่นั้น เชฟแดเนียลเดินผ่านครัวเบเกอรี่พอดี เขาหยุดยืนมองเธอผ่านกระจกใส พึ่งรู้ว่าผู้ช่วยเชฟคนนี้มีความสามารถที่โดดเด่นขนาดนี้ เค้กก้อนใหญ่สามชั้นที่ถูกแต่งเติมสีสันสวยงามราวกับศิลปินกำลังสร้างสรรค์ผลงานประติมากรรมชั้นยอด เขาสงสัยว่าเธอทำคนเดียวหรือไม่ หนุ่มลูกครึ่งหน้าคมย่างเท้าเข้าไปในพื้นที่ครัวเบเกอรี่ ก่อนจะเอ่ยถามเธอ “คุณเป็นคนทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?”หญิงสาววางมือเงยหน้ามองคนถาม “ไม่เชิงค่ะเชฟ...ส่วนของขนมปังด้านในเมย์เป็นคนทำค่ะ ส่วนของครีม

ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม “พวกคุณสองคนคงไม่คิดหวนกลับไปรื้อฟื้นอดีตกันใช่มั้ย” ชยางกูรเอ่ยเสียงเข้มถามอคินทร์อย่างตรงไปตรงมา ชายหนุ่มถึงกลับเลิ่กลั่กมองหน้าอดีตคนรัก เพราะที่จริงเขาก็คิดอยากจะจีบพี่สาวคนนี้อีกครั้งนั่นแหละ แต่ที่บอกกับเธอว่าขอเป็นแค่พี่น้องนั้นแค่โกหก กลัวอัญญาผลักไสไล่ส่ง “เอ่อ..ผม...” “ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่” ชายหนุ่มแสดงความเป็นเจ้าของโดยการยกมือโอบไหล่มนของแฟนสาวกำมะลอจนคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แอบกัดฟันกรอด ๆ ใส่เขา “ใช่ ผมยังรักพี่อันอยู่” ในที่สุดหนุ่มน้อยก็กล้ายอมรับเต็มปากเต็มคำ คำว่ารักของเขาสะเทือนไปถึงหัวใจของชยางกูร ใจเขากระตุกวูบ นัยน์ตาลุกวาวไปด้วยไฟหึงถึงแม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะอยู่ใกล้ชิดหญิงสาวมากกว่าคนตรงหน้า ทว่าก็แค่ทำตามข้อตกลงเท่านั้น ไม่รู้ว่าหัวใจของเธอยังมีพื้นที่ให้กับชายคนนี้หรือไม่ “แล้วคุณล่ะที่รักยังรักแฟนเก่าคนนี้อยู่มั้ย” ชยางกูรหันมากัดฟันถามร่างบางที่ตอนนี้กำลังรู้สึกขำให้กับชีวิตตัวเองในใจ คนข้าง ๆ ก็แฟนหลอก ๆ คนตรงหน้าก็แฟนเก่าที่เลิกราไปแล้ว จะให้เธอรู้สึกกับสองคนนี้ยังไงดี “ไม