10

ผิดที่โกหก

          “ผมจะให้โอกาสคุณตอบคำถามอีกครั้ง เค้กถาดนี้มีปัญหาอะไร?” เปิดประตูเดินพรวดพราดเข้ามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นพลางวางถาดเบเกอรี่ลงตรงหน้าหญิงสาว 

เป็นพฤติกรรมเดิม ๆ ของเขาที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

          “....” เธอไม่ได้แปลกใจกับคำถามของเขา เพราะแค่เห็นของที่อยู่ตรงหน้าก็พอจะเดาออกว่าเจ้านายเข้ามาถึงในนี้เพื่ออะไร เธอนิ่งเพื่อใช้ความคิดว่าจะโกหกต่อไปหรือจะตอบไปตามความจริงดี

          “ทำไมนิ่ง คิดหาคำตอบยากขนาดนั้นเลยรึไง”

          “ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ” ไหน ๆ ก็โกหกไว้แล้วเลือกไปต่อแล้วกัน

          “ตอนแรกผมเชื่อคุณนะ ผมคนเดียวอาจจะคิดมากไป แต่เผอิญมีคนอื่นรู้สึกเหมือนกันกับผม และเขาก็พูดออกมาว่า เราเอาของค้างคืนไปให้เขากิน คุณควรให้ผมยืนยันกับพวกเขายังไงดี”

          “มีอะไรเหรอครับคุณฌอน” ไม่ทันที่อัญญาจะได้ตอบ จังหวะนั้นเองเชฟดนุพลก็เปิดประตูเข้ามาก่อน

          “ผมกำลังสอบถามลูกน้องของเชฟอยู่ครับ เธอทำงานพลาดรึเปล่า”

          “มีปัญหาอะไรเหรอครับ”

          “ผมรู้สึกว่าขนมเค้กถาดนี้มันไม่เหมือนกับถาดก่อนหน้าที่ผมกินไป ผมสงสัยว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า”

          “อ๋อ มีปัญหานิดหน่อยครับคุณฌอน”

          อัญญาหันขวับมองหัวหน้าทันที ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะแล้วตอนนี้ หน้าใส ๆ ชาราวกับโดนลากไปตบกลางสี่แยก คนอุตส่าห์โกหกว่าไม่มี หัวหน้ากลับเปิดเผยความจริงออกมาซะงั้น

          เจริญพรแล้วชีวิตเธออัญญา

          “มีใช่มั้ยครับ” ชยางกูรเน้นคำถามเอียงคอยกยิ้มมุมปากซ้ายเล็กน้อยมองหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเผือด

          “ครับ พอดีเราอบขนมปังไหม้ไปหน่อย เลยตัดสินใจอบใหม่แต่ต้องใช้เวลานานเกือบชั่วโมง ผมเลยให้เธอเอาเค้กที่เหลือของเราซึ่งเป็นสูตรเดิมที่เราทำเอาออกมาแต่งหน้าด้วยซอสสูตรใหม่ไปเสิร์ฟก่อน กลัวว่าแขกจะรอนานเดี๋ยวจะโดนคอมเพลนเอาได้ แต่รับรองว่าไม่ใช่ของค้างคืนแน่นอนครับคุณฌอน เป็นของที่ทำช่วงเช้าวันนี้ครับ”

          “แล้วอีกนานมั้ยถึงจะอบเสร็จ”

          “ไม่ถึงสามสิบนาทีครับ รวมแต่งหน้าเค้กผมจะไม่ให้ถึงสี่สิบนาที”

          “เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อได้ยินเวลาที่แสนจะยาวนานสำหรับเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากรอหรือไม่ก็ต้องยอมเอาเค้กในถาดนี้ออกไปเสิร์ฟแทนเพื่อฆ่าเวลาไปก่อน

          “ขอโทษด้วยครับ”

          “ช่างเถอะ งั้นก็เอาถาดนี้ออกไป แล้วแจ้งแขกด้วยว่าเป็นคนละสูตรกัน”

          “ครับ”

          “ผมชื่นชมวิธีแก้ปัญหาของเชฟนะ แต่ที่ไม่โอเคคือ คุณ...” ชยางกูรหันมาหาอัญญาสายตาคาดโทษราวกับอยากจะเอาเรื่อง

          “เธอทำตามที่ผมสั่งครับ ผมขอรับผิดชอบเอง” หัวหน้าออกตัวปกป้องลูกน้องได้ดีมาก ทว่า..

          “ผมไม่ได้ว่าเรื่องนั้นครับ แทนที่เธอจะบอกผมตรง ๆ เหมือนที่เชฟบอก ผมจะได้ชี้แจงให้แขกรู้ถึงปัญหา แต่เธอเลือกที่จะโกหกเพื่อปกปิดความผิดพลาดของตัวเอง แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน”

          “ดิฉันไม่ได้ทำพลาดนะคะ เมย์เป็นคนเอาขนมเข้าไปอบ แต่เธอขอลาป่วยกลับไปก่อน ฉันรับงานต่อจากเธอนะคะ”

          “คุณยังโยนความผิดให้เพื่อนอีกเหรอ”

          “ฉ..” อัญญาอ้าปากยังไม่ทันจะแก้ตัวอะไร เขาก็พูดแทรกก่อน

          “ไม่ต้องพูดแล้ว เขียนรายงานมาให้ผมถึงปัญหาในวันนี้ ผมจะพิจารณาคุณเอง”

          “เอ่อ..ผมจะรับผิดชอบเองครับคุณฌอน”

          “คุณเป็นหัวหน้าที่ดีนะ แต่อย่าใจดีเกินไปจนทำให้ลูกน้องได้ใจ เธอมีความผิดที่ไม่ยอมพูดความจริง อาจเป็นเรื่องไม่ร้ายแรงมากแต่ต้องตักเตือนเอาไว้ คราวหน้าจะได้ไม่กล้าโกหกอีก”

          “ครับ” เชฟดนุพลจำต้องยอมทำตามคำสั่งของเขา

          “ค่ะ” อัญญาตอบเสียงห้วนสั้น ซ้ำยังแอบถลึงตาใส่เจ้านายเจ้าระเบียบ

         “ลืมไปรึเปล่าเขาต้องพึ่งพาฉันอยู่ อย่าให้ฉันมีโอกาสเอาคืนแล้วกัน”

         .

         .

         .

          ในเวลาเดียวกันที่บ้านเช่าของยายหอมกับรัญญา สองยายหลานกำลังช่วยกันเช็ดและตัดใบตองสำหรับทำขนมขายพรุ่งนี้เช้า

          “ยาย...ไปนอนได้แล้วจ้ะเดี๋ยวรัญญ์ทำเอง” หลานเห็นว่าดึกแล้วยายควรพักผ่อนเยอะ ๆ

          “ไม่เป็นไรยายไม่ง่วง แกนั่นแหละไปนอนได้แล้ว เรียนมาทั้งวันไม่เหนื่อยรึ” ต่างฝ่ายต่างเป็นห่วงกันไปมาน่าเอ็นดู

          “ไม่เลยจ้ะ นั่งเรียนในห้องแอร์เย็นฉ่ำ อีกอย่างรัญญ์ก็แอบหลับไปแล้วในห้องเรียน ตอนนี้เลยไม่ง่วงเลยจ้ะยาย” รัญญาพูดเชิงหยอกยาย

          ป้าบ! และก็โดนเข้าจนได้

          “โอ๊ย!” ฝ่ามือสากของยายตบไปที่เรียวขาสวยหนึ่งที สาวน้อยรีบถูขาตัวเองไปมาเพราะแสบคัน

          “พี่สาวแกส่งไปเรียนไม่ตั้งใจเรียนรึ” ยายหอมเชื่อสนิทใจว่าหลานทำจริง

          “ยาย..รัญญ์แค่ล้อเล่นจ้า ตีซะแรงเลย” หญิงสาวแสร้งทำหน้ามุ่ยเจืออมยิ้มไปพลางเพราะได้แกล้งยาย

          “แกบอกยายว่าแอบหลับในห้องเรียนเองนะ แกมันดื้อ เดี๋ยวจะโดนก้านมะยม”

          “ไม่เอาแล้วจ้ายาย โดนมาเยอะแล้ว รัญญ์กลัวแล้วจ้า ไม่กล้าดื้อกับยายหรอกจ้า เดี๋ยวโดนพี่อันกับยายดุ” หญิงสาวทำท่าเข้าไปกอดยายอย่างอบอุ่น เธอรักยายเหมือนแม่คนหนึ่ง อ้อมกอดของหลานสาวทำให้ยายหอมยิ้มหวานเอ็นดูหลานสุด ๆ

          ภาพที่ยายหลานพูดคุยหยอกล้อและโอบกอดกันสะเทือนใจคนที่แอบยืนมองอยู่หน้าบ้าน เธอไม่ได้ทำทั้งหน้าที่ของลูกและแม่ที่ดีเลย เวลานี้ยังแบกหน้ามาขอลูกสาวคนโตไปเป็นเมียน้อยเสี่ย เพียงเพราะมีเหตุผลบางอย่างที่จำเป็นต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก ทำให้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้วิธีนี้หาเงิน

          “สองยายหลานทำอะไรกันอยู่จ๊ะ” กัญญาย่างเท้าเข้าไปในบ้านเช่าอย่างถือวิสาสะ

          รัญญาเงยหน้ามองแม่ตัวเองด้วยสายตาที่มีแต่คำถาม ผู้หญิงแต่งตัวดูดีคนนี้ช่างคุ้นตาเธอเหลือเกิน

          “แม่เหรอ?” แม้ไม่ได้เจอะเจอหน้าแม่มาแล้ว 7- 8 ปี แต่เธอมองรูปแม่อยู่ทุกวัน จึงทำให้พอจะเดาได้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้คือแม่ของตัวเอง

          “ใช่ลูก สบายดีมั้ยรัญญ์” กัญญาอ้าแขนกว้างทำท่าจะเข้าไปกอดลูกสาว ทว่า...

          “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ” ยายหอมรีบปรามลูกสาวให้เข้าใกล้หลาน แม้วันนี้กัญญาจะมาคนเดียวแต่ยายหอมก็ไม่วางใจ

          “ฉันขอกอดลูกให้หายคิดถึงหน่อยได้มั้ยจ๊ะแม่”

          “คิดถึงทำไมไม่มาอยู่กับลูก อย่ามาตอแหล มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ” ยายหอมลุกจากโซฟาเก่า ๆ ประจันหน้ากับกัญญา เพื่อปกป้องหลานยายหอมยอมแตกหักกับลูกสาวเพียงคนเดียว รัญญาแปลกใจทำไมยายต้องห้ามแม่เข้าใกล้เธอขนาดนี้

          “มีอะไรเหรอจ๊ะยาย” รัญญาเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะท่าทียายเหมือนโกรธแม่ของเธอมากมาย ทั้งที่ก่อนหน้าที่แม่จะมา ยายสอนเสมอว่าให้หลานย่าลืมบุญคุณของแม่ ไม่ว่าแม่จะทิ้งเธอไปก็ตาม

          “ไม่มีอะไร ยายแค่ไม่อยากเห็นหน้าแม่แก ไม่เคยมาดูดำดูดีพวกเราวันนี้เกิดอยากมาหา มันสายไปแล้วโว้ย” ยายหอมไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนวันที่แม่พาเสี่ยเฒ่าหัวงูนั้นมาด้วย ไม่อยากให้รับรู้เรื่องไม่ดีกลัวจะเก็บไปคิดมาก เพราะอยู่ในวัยเรียน

          ของขวัญที่แม่ฝากไว้ให้ยายก็เก็บไว้กับตัวเองไม่ให้หลานได้เห็น

          “แม่แค่แวะมาดูว่าหนูอยู่ยังไง เห็นของขวัญที่แม่ฝากไว้หรือยังจ๊ะ”

          “ของขวัญ? แม่เอามาให้ตอนไหนคะ”

          “วันเกิดของลูกจ้ะ แต่ลูกไม่อยู่ แม่ฝากไว้กับยาย”

          รัญญามองมาทางยาย “ยายเอาของขวัญรัญญ์ไปไว้ไหนจ๊ะ”

          “โยนทิ้งไปแล้ว อย่าไปอยากได้เลย ของจากคนไม่จริงใจ”

          รัญญาหน้านิ่วคิ้วขมวดรู้สึกไม่พอใจ ไม่ใช่เพราะอยากได้ของขวัญแต่ไม่เข้าใจทำไมยายไม่บอกเธอว่าแม่มาหาถึงบ้าน

          “ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่ก็ได้”

          “ไม่เป็นไรค่ะ รัญญ์ไม่อยากได้อะไรจากแม่” เป็นคำตอบที่คนเป็นแม่ฟังแล้วก็แอบน้อยใจอยู่เนือง ๆ

          “แล้วนี่พี่สาวหนูไปไหน ไม่อยู่บ้านเหรอ” กัญญาส่องหาลูกอีกคน

          “พี่ไปทำงานค่ะ อยู่เขาใหญ่ นานทีถึงจะได้กลับ”

          “อ๋องั้นเหรอ”

          “หมดคำถามรึยัง หมดแล้วก็ไปได้แล้ว” ยายหอมฝืนใจไล่ลูกสาวกลับ ถึงจะคิดถึงมากเพียงใด แต่ถ้าลูกกลับมาเพราะมีจุดประสงค์ไม่ดี ยายหอมก็ไม่ใจดีด้วย ได้เห็นว่ากัญญาอยู่ดีกินดีก็หายห่วงแล้ว

          “อันทำงานที่ไหนเหรอลูก”

          “ไม่บอก!” ยายหอมปฏิเสธทันควัน ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยปากบอก เพราะไม่อยากให้เสี่ยตามไปกวนหลานสาว

          “ไม่เป็นไรจ้ะ งั้นหนูลานะแม่ แม่กลับก่อนนะลูก” กัญญาพนมมือไหว้ผู้เป็นแม่และหันมาบอกลาลูกสาว ก่อนจะเดินทำหน้าเศร้าออกจากบ้านเช่าไป

          “แม่! เดี๋ยวก่อน” กัญญาเดินออกมาใกล้จะถึงรถตู้ที่พาเธอมา มีเสียงของลูกสาวตะโกนเรียกมาตามหลัง

          “มีอะไรเหรอลูก”

          “แม่ถามหาที่อยู่ของพี่อันทำไม” รัญญาบอกกลับยายว่าอยากมาถามคำถามบางอย่างกับแม่ยายถึงยอมให้ออกมา

          “คือ..แม่แค่คิดถึงลูกทั้งสองน่ะ แม่จะกลับแล้ว อยากมาลาลูก” กัญญาตีหน้าเศร้าจนรัญญารู้สึกเห็นใจ

          “พี่อันทำงานที่โรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ ในเขาใหญ่”

          กัญญาคลี่ยิ้มบางออกมาเมื่อได้รับการช่วยเหลือจากลูกสาวคนเล็ก

          “ขอบใจหนูมากนะรัญญ์ โตเป็นสาวแล้วลูกสวยมาก” เธอเอื้อมมือไปจับไหล่ลูกสาวพลางส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “แม่ขอกอดหน่อยได้มั้ย”

          รัญญารู้สึกขัดเขินนิดหน่อยที่จะให้แม่กอด แต่ก็อยากลองสัมผัสไออุ่นจากแม่ดูสักครั้งในรอบหลายปี

          “ค่ะ” เธอเข้าไปใกล้แม่ตัวเอง จากนั้นกัญญาก็โผเข้ากอดลูกสาวอย่างโหยหา ที่จากไปไม่ใช่ไม่รักลูก แต่ไปเพราะความอยู่รอดของตัวเอง เธอรู้สึกเกลียดตัวเองอยู่ไม่น้อยที่หนีเอาตัวรอดคนเดียว

          รัญญารู้สึกอบอุ่นใจแต่ก็ไม่เท่ากับอ้อมกอดของยายและพี่สาว คงเป็นเพราะเธอกับแม่ห่างกันมาหลายปีแล้ว

          ถึงอย่างไรผู้หญิงคนนี้ก็คือแม่ของเธอ ไม่ว่าแม่จะไปด้วยเหตุผลใด เธอก็ขอให้แม่อยู่สุขสบายดีตลอดไป