17

แค่พี่น้องได้ไหมพี่

          “กลับแล้วนะคะพี่อัน สวัสดีค่ะ” น้องฝึกงานยกมือไหว้พี่ที่ทำงานก่อนจะเลิกงาน

          “ดีจ้ะ เจอกันพรุ่งนี้นะ” อัญญาโบกมือลาให้กับมายด์

          ส่วนเธอต้องอยู่เคลียร์งานต่ออีกนิดหน่อยถึงจะกลับได้ เธอก้มหน้าก้มตาแต่งหน้าเค้กก้อนใหญ่ที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงานของลูกค้าคนสำคัญในคืนนี้ หน้าที่นี้ควรจะเป็นของเชฟ แต่กลับถูกมอบหมายให้เธอทำแทน

          หญิงสาวขะมักเขม้นทำงานตามหน้าที่ แม้จะมีน้อยคนที่เห็นถึงความพยายามและความขยันของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ก็ตาม

          ในขณะที่เธอตั้งใจทำมันอยู่นั้น เชฟแดเนียลเดินผ่านครัวเบเกอรี่พอดี เขาหยุดยืนมองเธอผ่านกระจกใส พึ่งรู้ว่าผู้ช่วยเชฟคนนี้มีความสามารถที่โดดเด่นขนาดนี้ เค้กก้อนใหญ่สามชั้นที่ถูกแต่งเติมสีสันสวยงามราวกับศิลปินกำลังสร้างสรรค์ผลงานประติมากรรมชั้นยอด

          เขาสงสัยว่าเธอทำคนเดียวหรือไม่

          หนุ่มลูกครึ่งหน้าคมย่างเท้าเข้าไปในพื้นที่ครัวเบเกอรี่ ก่อนจะเอ่ยถามเธอ

          “คุณเป็นคนทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?”

หญิงสาววางมือเงยหน้ามองคนถาม “ไม่เชิงค่ะเชฟ...ส่วนของขนมปังด้านในเมย์เป็นคนทำค่ะ ส่วนของครีมน้องฝึกงานก็ช่วยทำค่ะ”

          “คุณเป็นคนแต่งหน้าเค้กเหรอ”

          “ใช่ค่ะ”

          เชฟแดเนียลเข้าไปจับแท่นเค้กหมุนดูรอบตัวเค้กทั้งหมด ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

          “สวยมาก มีฝีมือขนาดนี้ทำไมยังได้เป็นแค่ผู้ช่วย” คำธรรมดาที่แสนพิเศษทำเอาคนฟังถึงกับใจชื้น

          “ขอบคุณค่ะเชฟ ประสบการณ์ของอันยังน้อยค่ะ คงอีกนานถึงจะถูกพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง”

          “ไม่จำเป็น สำหรับผมดูที่ฝีมือ ขยัน และอดทน” เสียงทุ้มเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

          ได้ยินที่เชฟพูดอัญญาดูจะมีความหวังและกำลังใจขึ้นเยอะ ความฝันของเธอใกล้ความจริงมากขึ้น นอกจากหาเงินให้ได้เยอะ ๆ แล้ว เธอยังอยากเป็นเชฟที่เก่งด้วย ได้ยินคำชมจากปากเชฟที่มีประสบการณ์อย่างแดเนียลก็มีแรงฮึดสู้ต่อ

          “อันจะพยายามให้มากกว่านี้ค่ะ เชฟมีอะไรให้อันทำบอกมาได้เลยนะคะ อันพร้อมเรียนรู้งานในครัวทุกอย่างค่ะ”

          “ดี ผมจะจำคำพูดของคุณไว้ หวังว่าอนาคตข้างหน้าผมจะมีโอกาสเรียกคุณว่าเชฟอันนะ”

          คนฟังถึงกับยิ้มหวานเขินจนทำตัวไม่ถูก ไม่เห็นเหมือนที่เขาซุบซิบมาเลยว่าเชฟแดเนียลน่ากลัว เคร่งระเบียบ ดูเย่อหยิ่ง ทำไมเธอรู้สึกอุ่นใจที่ได้คุยกับเขา ผู้ชายคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพมาก

          เวลา 19.15 น.

          ถึงเวลาที่อัญญาต้องเลิกงานสักที หลังจากสะสางงานที่ค้างจนเสร็จเรียบร้อย เค้กงานแต่งถูกส่งมอบให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว แขกภายในงานต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าทางโรงแรมทำเค้กออกมาได้สวยมาก

          เธอทำหน้าที่วันนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เดินยิ้มร่าออกมาอย่างมีความสุข หญิงสาวสวมหมวกกันน็อกขึ้นควบเบาะมอเตอร์ไซค์เกียร์ออโต้คันสีดำ เป็นรถที่พนิตาซื้อให้เป็นของขวัญแทนใจ ที่จริงเพื่อนของเธออยากจะซื้อรถยนต์ให้ด้วยซ้ำแต่เธอไม่ยอมรับ พนิตาจึงขอร้องให้อัญญารับรถมอเตอร์ไซค์แทน อย่างน้อยก็ไม่ต้องเดินไปกลับหอพัก 

          เธอไม่อยากรบกวนเพื่อนสนิทมากนัก แม้เพื่อนจะไปได้ดีมีสามีร่ำรวย ก็ใช่ว่าจะไปรีดไถเอาจากเพื่อนได้ ต้องพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก

          อัญญาขี่ออกมาจากโรงแรมไม่กี่วินาที รถยนต์หรูของชยางกูรก็ขับตามหลังเธอออกมา ราวกับว่ารอจังหวะอยู่แล้ว

ชยางกูรขับช้า ๆ ไม่ยอมแซงหน้าเธอไปก่อน อัญญาเองก็ไม่ได้สนใจว่ารถที่ขับตามหลังมาจะเป็นรถใคร

          ไม่นานเธอก็ขี่มาถึงทางเข้าหอพักของโรงแรม แต่ยังไม่ทันจะข้ามกำแพงเข้าไปในพื้นที่ของหอ มีชายร่างสูงโปร่งออกมายืนขวางหน้ารถของเธอไว้

          “ทำบ้าอะไรเนี่ย!” ดีที่เธอขี่มาไม่เร็วนักบวกกับกำเบรกรถทัน จึงไม่ชนเขาและตัวเองก็ไม่ล้ม

          “อยากตายรึ...” อัญญาเงยหน้ามองชายตรงหน้ากะว่าจะด่าให้หูดับไปเลย ทว่ายังไม่ทันจะด่าอะไร ปากเธออ้าค้างกลางอากาศ “คิน?” ตาโตแสดงออกด้วยความตกใจและแปลกใจ ทำไมแฟนเก่าเธอมาอยู่ตรงนี้ แล้วมายืนขวางรถของเธอทำไม?

          “ผมขอคุยด้วยได้มั้ยพี่” อคินทร์เอ่ยถามเสียงทุ้มปะปนกับความรู้สึกอ้อนวอนอย่างมีความหวัง

หญิงสาวได้แต่จ้องหน้าเขาคิ้วขมวด ไม่อยากเจรจาด้วยแต่ก็แอบสงสารเขาเช่นกัน

          “พี่ขอเอารถไปเก็บก่อนนะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ “รอพี่อยู่ตรงนี้แหละ” เธอบิดคันเร่งเข้าไปจอดที่โรงจอดรถใกล้หอพัก 

          “มีอะไร?” เธอถามเขา ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่ทางเข้าหอพัก

          “วันนี้ผมมาเล่นดนตรีที่โรงแรมแถวนี้ เลยอยากชวนพี่ไปให้กำลังใจผมหน่อย ผมได้บัตรฟรีของศิลปินมาเป็นโต๊ะวีไอพีอยากให้พี่ไป”

          “พี่ไม่สะดวก ขอโทษด้วยนะ”

          “ผมไม่ได้มาขอคืนดีกับพี่นะครับ แค่มาในฐานะน้องชายคนหนึ่ง ได้ยินว่างานในคืนนี้จะเสิร์ฟอาหารจากหลายชนชาติ มีเชฟดัง ๆ มาปรุงอาหารให้ดูสด ๆ เห็นว่าพี่ชอบดูเชฟทำอาหารเลยนึกถึงพี่เป็นคนแรก ไปเถอะนะครับ คิดซะว่าไปเพื่อตัวเอง” พอได้ยินสิ่งที่จะได้จากการไปงานนี้ความคิดของอัญญาก็เริ่มเอียงเอนไปทางเขาเล็กน้อย คนที่ได้เข้าไปนั่งดูดนตรีสดและได้เห็นเชฟชื่อดังปรุงอาหารไปด้วยมีแค่ใจรักก็เข้าไปไม่ได้ต้องกระเป๋าหนักและตำแหน่งสูงเท่านั้น มีคนยื่นโอกาสอันดีขนาดนี้มาให้ถ้าไม่ไปเสียดายแย่เลย

          “แล้วงานมีธีมรึเปล่า พี่ต้องแต่งตัวแบบไหน” คำถามของหญิงสาวทำอคินทร์ยิ้มออก

          “กาล่าดินเนอร์ครับ แต่พี่ไม่ต้องห่วง ผมเตรียมไว้ให้พี่แล้ว” ชายหนุ่มยิ้มร่าพลางเดินไปหยิบชุดในรถยนต์ที่จอดห่างออกไปไม่มากนัก

          “เตรียมมาแล้วเหรอ?” อัญญาเลิกคิ้วถาม

          “ครับ” หนุ่มรุ่นน้องยื่นถุงใบใหญ่ให้กับเธอ “คิดว่าชุดนี้น่าจะเหมาะกับพี่”

          “เดี๋ยวพี่ตามไป ชื่อโรงแรมอะไร”

          “ผมรอพี่ได้ครับ ผมเล่นสามทุ่ม” ชายหนุ่มอยากจะรอพี่สาวคนสวยให้ขึ้นรถไปกับเขา

          “พี่แต่งตัวนานหน่อยนะ รอได้เหรอ”

          “ได้ครับ” เขายืนกรานที่จะรอเธอ อัญญาก็จนปัญญาปฏิเสธ รอได้ก็รอไป

          ในขณะที่อัญญากับอคินทร์ยืนสนทนากันอยู่นั้น มีสายตาคมของชยางกูรมองผ่านกระจกทึบจากในรถของเขาเพ่งไปที่ทั้งสองคนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แม้จะเปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่ใจเขากลับร้อนรุ่ม ภายใต้ใบหน้าหล่อที่ดูเรียบเฉยกำลังแอบซ่อนความริษยาเอาไว้ในส่วนลึกสุดของหัวใจ

          “มีผู้ชายมาให้เลือกไม่ขาดสายเลยนะแม่คุณ” เสียงทุ้มคุยกับตัวเอง

          จังหวะนั้นมีสายเรียกเข้ามาพอดี ชยางกูรหันมาสนใจหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ เป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทในกลุ่มของเขาเอง

         สิงห์ หรือ สิงหา หนุ่มนักดนตรีมาดเซอร์ แต่หน้าตาดี เป็นคนพูดตรง ปากร้าย แต่ใจดี เขาเป็นสายดื่มรักสนุก รวยแต่ชอบทำตัวจนติดดิน

          “เออ กำลังไปแล้ว” ชยางกูรยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบหู ไม่ทันที่ปลายสายจะเอ่ยอะไรเขาก็คิดว่าเพื่อนน่าจะโทรมาเร่งให้ไปเร็ว ๆ

          (ไม่ได้โทรมาเร่ง แค่จะถามว่า มึงจะรับเด็กเอ็นฯ รึเปล่า เดี๋ยวหาไว้ให้)

          “....” เขาขมวดคิ้วย่น นั่งคิดไม่ตก ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงรีบตอบรับไปอย่างเร็ว แต่ช่วงนี้รู้สึกอึดอัด ไม่ชอบให้ผู้หญิงมาเกาะแกะ “ไม่เอา”

          (เฮ้ย! เป็นไปได้ยังไงวะที่เสือฌอนจะปฏิเสธสาว ๆ)

          “ช่วงนี้กูเหนื่อย ไม่อยากขึ้นเตียงกับใคร อย่าถามมาก แค่นี้แหละกูขับรถอยู่” พูดจบก็รีบตัดสายเพื่อนทิ้งโดยไม่รอให้เพื่อนตอบกลับมาเลย อารมณ์ดูขุ่นมัวตั้งแต่เห็นอัญญายืนคุยอยู่กับหนุ่มนักดนตรี

          รีสอร์ตแห่งหนึ่งในพื้นที่เขาใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลมาก จากโรงแรมที่อัญญาทำงานอยู่ชายในชุดสูทสีดำสุดเรียบหรูเจ้าของใบหน้าคมก้าวย่างเข้ามาภายในงานเลี้ยงสุดหรูที่จัดท่ามกลางธรรมชาติบนเนินเขาสามารถมองเห็นวิวภูเขาหลายลูก หากแต่ตอนนี้มืดสนิทเพราะพระอาทิตย์ตกดินแล้ว คงจะมีเพียงแสงจากหลอดไฟของทางรีสอร์ตที่ถูกประดับตกแต่งขึ้นสวยงามไม่แพ้แสงธรรมชาติ

          “สวัสดีค่ะคุณชยางกูร เชิญนั่งทางนี้ค่ะ” พนักงานบริกรหญิงก้าวเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ก่อนจะนำทางผู้บริหารหนุ่มตรงไปยังที่นั่งวีไอพี

          “เชิญคุณชยางกูรตามสบายนะคะ จะรับเครื่องดื่มอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ”

          หลังจากชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาหนังสีครีมสองที่นั่ง พนักงานจึงเอ่ยถาม แม้ว่าจะมีเครื่องดื่มจัดไว้ให้แล้ว แต่สำหรับแขกวีไอพีนั้น สามารถรับเครื่องดื่มนอกเหนือจากที่จัดไว้ให้ได้

          “ผมขอไวน์แดงครับ”

          “ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ”

          “ขอบคุณครับ”

          ไม่กี่เสี้ยววินาทีชยางกูรก็ได้ยินเสียงกีตาร์คลาสสิคบรรเลงขึ้นมาจากมุมหนึ่งภายในงาน ซึ่งก็อยู่ใกล้กับโต๊ะที่เขานั่งนั่นแหละ ชายหนุ่มเบี่ยงความสนใจไปที่ต้นตอของเสียง และคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังตั้งใจดีดกีตาร์อย่างสุนทรี

          แม้จะมีนักกีตาร์ชายเพียงคนเดียวทว่ากลับสามารถสะกดทุกสายตาให้หันไปมองได้ นานทีปีหนจะเห็นสิงหาในลุคสุดเนี้ยบ เจ้าของใบหน้าคมในชุดสูททักซิโด้สีดำ ผมดกดำที่ยาวฟู ถูกรวบเก็บเรียบร้อย ดูดีแปลกตาไปมาก ทำให้ชยางกูรที่เอาแต่ทำหน้าเคร่งขรึมตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานถึงกับยิ้มปนขำออกมาได้ เมื่อเห็นเพื่อนรักในลุคที่ไม่ค่อยได้เห็นมาก่อน

          เขาอดไม่ได้ที่จะไม่เก็บภาพสุดแปลกตานี้ไปให้เพื่อนในแก๊งได้เห็น หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายรูปและยังเก็บเป็นภาพเคลื่อนไหวบันทึกเป็นวิดีโอส่งให้เพื่อนในกลุ่มให้ได้กดขำกันด้วย

          ในขณะที่ชายหนุ่มยกมือถือขึ้นเก็บภาพบรรยากาศภายในงาน มือเลื่อนผ่านที่นั่งวีไอพีฝั่งตรงข้าม เขาหยุดชะงักไป เมื่อเห็นสาวสวยที่ปรากฏในหน้าจอช่างคุ้นตา

          เขาลดมือลงมองให้เห็นเต็มสองตาชัด ๆ เจ้าของชุดราตรีสีพีทประดับเพชรระยิบระยับกระโปรงยาวแหวกข้างลึกตรงหน้าเขาใช่อัญญาหรือเปล่า

          ไม่ผิดแน่ เป็นเธอจริง ๆ ทว่าเธอไม่ได้มาคนเดียว

เธอมากับหนุ่มนักเปียโนคนนั้น? 

          เขาได้แต่ถามตัวเองในใจ รอยยิ้มเปื้อนหน้าเมื่อครู่กลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง หงุดหงิดโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร