19

ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

          “พวกคุณสองคนคงไม่คิดหวนกลับไปรื้อฟื้นอดีตกันใช่มั้ย” ชยางกูรเอ่ยเสียงเข้มถามอคินทร์อย่างตรงไปตรงมา ชายหนุ่มถึงกลับเลิ่กลั่กมองหน้าอดีตคนรัก เพราะที่จริงเขาก็คิดอยากจะจีบพี่สาวคนนี้อีกครั้งนั่นแหละ แต่ที่บอกกับเธอว่าขอเป็นแค่พี่น้องนั้นแค่โกหก กลัวอัญญาผลักไสไล่ส่ง

          “เอ่อ..ผม...”

          “ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่” ชายหนุ่มแสดงความเป็นเจ้าของโดยการยกมือโอบไหล่มนของแฟนสาวกำมะลอจนคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แอบกัดฟันกรอด ๆ ใส่เขา

          “ใช่ ผมยังรักพี่อันอยู่” ในที่สุดหนุ่มน้อยก็กล้ายอมรับเต็มปากเต็มคำ คำว่ารักของเขาสะเทือนไปถึงหัวใจของชยางกูร ใจเขากระตุกวูบ นัยน์ตาลุกวาวไปด้วยไฟหึงถึงแม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะอยู่ใกล้ชิดหญิงสาวมากกว่าคนตรงหน้า ทว่าก็แค่ทำตามข้อตกลงเท่านั้น ไม่รู้ว่าหัวใจของเธอยังมีพื้นที่ให้กับชายคนนี้หรือไม่

          “แล้วคุณล่ะที่รักยังรักแฟนเก่าคนนี้อยู่มั้ย” ชยางกูรหันมากัดฟันถามร่างบางที่ตอนนี้กำลังรู้สึกขำให้กับชีวิตตัวเองในใจ คนข้าง ๆ ก็แฟนหลอก ๆ คนตรงหน้าก็แฟนเก่าที่เลิกราไปแล้ว จะให้เธอรู้สึกกับสองคนนี้ยังไงดี

          “ไม่ค่ะ ฉันไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว...” อัญญาหันไปตอบอคินทร์โดยไม่สนใจว่าหนุ่มรุ่นน้องจะรู้สึกยังไง ก่อนจะกวาดสายตาช้า ๆ มาตอบชยางกูรว่า “นอกจากคุณ”

          หนุ่มน้อยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกเป็นเสี่ยงเสียงดังเปราะ ส่วนหนุ่มใหญ่ก็ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมครามเสียงดังก้องราวกับกำลังเฉลิมฉลองดีใจที่ถูกเลือก ลืมไปเลยว่าเธอกำลังโกหกอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเพราะกำลังอินกับบทบาทสมมตินี้มาก คิดว่าตอนนี้ชยางกูรกำลังเอาใจลงไปเล่นจริง ๆ แล้ว

          “ผมก็รักคุณอัญญา” ชายหนุ่มแพ้เสียงในหัวเผลอบอกรักเธอออกมาอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคมเปล่งประกายสื่อให้เห็นว่าเขาพูดออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ ทว่าอัญญากลับมองว่าคนเจ้าชู้อย่างเขาเล่นบทแบบนี้ได้เก่งมาก

          “ถ้าพี่อันพูดออกมาขนาดนี้ผมก็คงต้องยอมถอย แต่ถ้าวันไหนที่คุณทำร้ายพี่อัน ผมจะกลับมาทวงแฟนเก่าผมคืน” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยอมแพ้ที่จะเซ้าซี้อัญญาต่อ ในเมื่อถูกปฏิเสธขนาดนี้ก็ไม่หน้าด้านอยู่ต่อ

          “แน่นอนว่าคุณไม่ได้กลับมาหาเธอแน่ ผมเลือกเธอแล้วไม่มีวันเปลี่ยนใจ” ชยางกูรเอ่ยเสียงเข้มแววตาดุดันจริงจังเช่นกัน ทุกคำที่เขาเอ่ยวันนี้ล้วนออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ ไม่ได้เสแสร้งอย่างที่อัญญาเข้าใจ

          “เชิญตามสบายนะครับ ผมไม่รบกวนแล้ว” อคินทร์รีบดีดกายเดินหนีคู่รักการละครก่อนที่จะเจ็บปวดไปมากกว่านี้ หน้าที่ของเขาในคืนนี้จบลงแล้ว จึงตัดสินใจกลับก่อนงานเลี้ยงเลิก ไม่ร่ำลารุ่นพี่สิงหาเลยสักคำ

          “ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย” อัญญาหันมามองค้อนชายหนุ่มที่ยังโอบไหล่ของเธอไม่ห่าง

          “ทำไมหรือคุณยังแคร์เขาอยู่ ถ้าแคร์ก็ตามไปง้อสิ” เขาทำเป็นหน้างอไม่พอใจหญิงสาว

          “แคร์ไม่แคร์ก็ไม่ควรถามอะไรแบบนี้”

          “ถามอะไร โกรธที่ผมถามคุณว่ายังรักเขาอยู่รึเปล่างั้นสิ ไม่รักไม่สนใจแล้วก็ตอบไปตรง ๆ จะได้จบ ๆ ไป นึกว่าคุณจะขอบคุณที่ช่วยให้แฟนเก่าเลิกตามตื๊อได้สักที ที่แท้ก็อยากให้เขาตามง้ออยู่นี่เอง ขอโทษแล้วกันนะ” ชายหนุ่มพูดเชิงประชด

          “ไม่ใช่แบบนั้นนะคุณฌอน” หญิงสาวเริ่มจะประสาทเสียกับเขาเช่นกัน “เฮอ...ช่างเถอะ ยังไงเราก็ไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เข้าใจกัน”

          “จำเป็นสิ ระหว่างที่เราแกล้งเป็นแฟนกัน ไม่ว่าคุณหรือผมก็ห้ามมีใคร”

          “ได้ยังไงกัน ถ้าเกิดมีคนดี ๆ เข้ามาจีบฉันตอนนี้ฉันก็อดน่ะสิคะ”

          “ก็ต้องเป็นแบบนั้น เพื่อให้สมจริง ถ้าผู้ชายคนนั้นรักคุณจริง เขาต้องรอคุณได้สิ”

          “ตรรกะคุณแปลก ๆ นะคะ”

          “เพื่อไม่ให้พิชชี่สงสัยในความสัมพันธ์ของเรา คุณต้องทำตามที่ผมบอก ผมไม่ได้ใช้คุณฟรีนะ”

          “ไม่ยุติธรรมเลย”

          “เอาน่า ถ้าอนาคตไม่มีใครมาจีบคุณจริง ๆ เดี๋ยวผมจะจีบเองดีมั้ย” ชายหนุ่มพูดเหมือนทีเล่นทีจริง เอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำยกขึ้นดื่มกลบเกลื่อนอาการเคอะเขิน มองตรงไปข้างหน้าราวกับไม่ได้พูดอะไรออกมาให้คนฟังคิดไปไกล

          “ตลกแล้ว อย่างคุณจีบฉันไม่ติดหรอก” อัญญาได้ยินก็แอบเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกเช่นกัน เหมือนจะพอรับรู้ได้ว่าเขาพูดจริง

          “นี่คุณดูถูกผมเหรอ?” เขาได้ยินที่เธอพูดก็รีบหันขวับกลับมาถาม

          “ไม่ได้ดูถูก แค่มั่นใจความรู้สึกตัวเองก็เท่านั้นค่ะ”

ชยางกูรคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ไม่ได้ตอบโต้อะไรต่อ เพียงแค่คิดในใจดัง ๆ ว่า

         “งั้นต่อไปนี้ผมจะอ่อยจนกว่าคุณจะใจอ่อน มาดูกันว่าเสน่ห์ของผมมันจะละลายหัวใจคุณได้รึเปล่า ปากดีไปเถอะอัญญา กำแพงหัวใจคุณจะสูงและหนาสักแค่ไหนกันเชียว”

          “คิดอะไรอยู่ไม่ทราบคะ” เขามองเธออยู่นานจนอดไม่ได้ที่จะถาม

          “คิดว่า...คืนนี้ผมต้องไปส่งคุณให้ได้” น้ำเสียงและแววตาที่ส่งผ่านมาดูแล้วชวนขนลุก

          “อย่ามาคิดทะลึ่งกับฉันนะ”

          “ฮ่า ๆ อะไรกันคุณ แค่อยากไปส่งแฟน คิดอะไรของคุณ”

          “ก็แววตาคุณมันฟ้อง อีกอย่างคุณฌอนก็ค่อนข้างที่จะมีชื่อเสีย เอ๊ย! ชื่อเสียงเรื่องไม่ดี ฉันเลยคิดเรื่องดี ๆ เกี่ยวกับคุณไม่ค่อยได้เลยค่ะ”

          “ผมจะเป็นคนดีไม่ได้เลยรึไง คนเรามันก็เปลี่ยนกันได้”

          “ใช่ค่ะคนเราเปลี่ยนไปได้ทุกวินาที แต่ยกเว้นคุณนะคะ” อัญญายียวนกวนประสาทเขา ทว่าเขากลับไม่โกรธเธอ แถมยังแอบยิ้มร่าอยู่ในใจยามที่ได้ต่อปากต่อคำกับผู้หญิงคนนี้

          ติ้ง! เสียงแชตเด้งมาจากโทรศัพท์ของอัญญา

รัญญา : พี่อัน...ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย ว่างไหม?

อัญญา : มีอะไร? ว่ามา...

รัญญา : แม่มาหาพึ่งกลับไปเมื่อกี้ วันนี้พาเสี่ยเจ้านายของแม่มาด้วย แม่อยากให้ฉันไปอยู่ด้วยหลังจากเรียนจบ เสี่ยจะหางานให้ฉันทำที่มาเลเซีย พี่ว่าน่าสนใจมั้ย

          อัญญาขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีหลังจากอ่านข้อความในแชตถึงตรงนี้

          “ไอ้เสี่ยบ้านี่ ไม่ได้ฉัน จะไปยุ่งกับน้องฉันแทนเหรอ” เธอสบถออกมาอย่างโมโหจนคนข้าง ๆ หันมามอง

          “มีอะไร เสี่ยนั่นยังไม่เลิกตามจีบคุณอีกเหรอ?”

          “ไม่ใช่ฉัน เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปหาน้องสาวฉันแล้ว เฮอ..” เธอถอนหายใจแรง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพิมพ์ตอบรัญญา

อัญญา : อย่าไว้ใจใคร แม้แต่แม่ เสี่ยนั่นไม่ได้รักเราเหมือนลูก เขาอยากได้แกเป็นเมียมากกว่า ปฏิเสธไปและอยู่ให้ห่างจากแม่กับเสี่ยไว้ แม่ไม่เหมือนเดิมแล้วรัญญ์ ยังไงก็ระวังตัวด้วย อีกสองวันพี่หยุด ว่าจะกลับบ้าน แล้วค่อยคุยกัน ตอนนี้ตั้งใจเรียนให้จบพอ พี่มีปัญญาส่งแกเรียน

รัญญา : โอเคพี่ แล้วเจอกันจ้ะ อ้อ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างนะ จะอ่านหนังสือสอบ

อัญญา : โอเค แล้วเจอกัน

          “คุณจะกลับบ้านเหรอ?” ชยางกูรเสียมารยาทแอบส่องแชตของเธอ

          “น่าเกลียด มาแอบส่องแชตคนอื่นได้ยังไงกันคะ”

          “คนอื่นที่ไหน นี่แฟนผมนะ แฟนจะไปไหนทำอะไรผมก็ต้องรู้สิ”

          “อย่าเว่อร์ค่ะ เราหลอกคนอื่นได้แต่อย่าหลอกกันเอง”

          “ใครหลอกคุณ คุณคิดไปเองทั้งนั้น ผมอาจจะจริงจังอยู่ก็ได้นะ” ไม่ใช่แค่ครั้งแรกที่เขาแอบขายขนมจีบให้เธอ แต่ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี

          “ฉันเชื่อค่ะ เวลาทำงานคุณจริงจังเสมอ นี่ก็คงเป็นงานอดิเรก”

          ชยางกูรกลอกตามองบนเหนื่อยใจที่อัญญาไม่ยอมคล้อยตามสักที “ช่างมันเถอะ ว่าแต่คุณจะกลับบ้านใช่มั้ย”

          “ใช่ค่ะ”

          “เดี๋ยวผมส่ง”

          “ไปทำไมคะ?”

          “พอดีผมก็จะไปหาเพื่อนเหมือนกัน จะให้ติดรถไปด้วย ไม่คิดค่าโดยสาร ส่งถึงหน้าบ้าน”

          อัญญามองชายหนุ่มด้วยความแปลกใจนิดหน่อย ทำไมเขาใจดีเป็นพิเศษ แต่คิดแล้วก็ดีต่อตัวเธอเอง ได้ประหยัดค่ารถแถมยังไม่ต้องนั่งรถหลายต่อ

          “ค่ะ”

          “โอเค”