18

ดับถ่านไฟเก่า

         By : ฌอน

          เหอะ มากับผู้ชายงั้นเหรอ? คงชอบเด็กหนุ่มงั้นสินะ

          ผมหรี่ตามองผู้หญิงที่นั่งถัดไปจากโต๊ะที่ผมนั่งประมาณสามก้าว เธอเอาแต่ส่งสายตาหวานเยิ้มไปถึงนักเปียโนที่คาดว่าน่าจะเตรียมตัวเล่นเพลงต่อไป คงยังไม่เห็นผมที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

          “น้อง” ผมยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาพอดี

          “คะ คุณฌอน”

          “เชฟจะเริ่มโชว์ทำอาหารตอนไหน”

          “จบเพลงนี้ค่ะ เมื่อนักเปียโนเล่นเพลงแรกค่ะ”

          “งั้นเหรอ ขอบคุณครับ”

          ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้เชฟที่ทำอาหารโชว์เป็นใคร ไม่ว่าใครจะเดินจะนั่งจะคุยกันยังไงผมไม่สนใจแล้วตอนนี้ สายตาผมสนใจแค่เธอ อัญญาเอาแต่นั่งส่งสายตาเป็นประกายให้ชายที่มาด้วย เธอชอบนักดนตรีงั้นเหรอ ผมไม่อยากจะคุยว่าตัวเองก็ดีดกีตาร์ได้สองสามเพลงนะ ถ้าผมขึ้นไปเล่นโชว์คงเท่และมีเสน่ห์กว่าไอ้หนุ่มนักเปียโนนั่นหลายเท่า

          “ไม่คิดจะหันมาทางนี้เลยรึไง” ผมจ้องเธอเป็นสิบนาทีได้แล้วมั้ง ส่วนเธอก็สนใจแต่ผู้ชายอื่น “ส่งซิกไปสักหน่อย” ผมกดถ่ายรูปเธอ และเข้าไปกดรูปส่งให้เธอ จากนั้นก็รอดูว่าเธอจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นผมอยู่ที่นี่

          “ฮึ” ไม่ถึงสามวินาทีที่เธอกดเข้าไปดูในแชต ในที่สุดเธอก็เห็นหัวผมสักที ตาคู่สวยเบิกกว้างพร้อมกับอ้าปากพะงาบ ๆ คงเอ่ยชื่อผมอยู่

          เธอก้มหน้าลงไปพิมพ์ข้อความอะไรไม่รู้ ก่อนจะมีเสียงเด้งเตือนว่ามีข้อความเข้าบนมือถือผม

          อัญญา : คุณก็มางานนี้เหมือนกันเหรอคะ?

คำถามนี้ผมน่าจะเป็นคนถามเธอมากกว่านะ

          “ผมเป็นถึงจีเอ็มมางานแบบนี้ถือว่าปกติมาก คุณล่ะมาได้ไงเป็นแค่พนักงานในครัว หรือหนุ่มนักเปียโนนั่นพามาเหรอ? แฟนคุณงั้นสิ” ผมตอบเธอและถามคำถามที่อยากรู้

          เธอก้มอ่านก่อนจะเงยหน้ามองค้อนมาที่ผม เหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตรงไหน

          อัญญา : เขาไม่ใช่แฟนฉัน แต่ก็สามารถพาฉันเข้ามาในงานนี้ได้

          “ผมก็พาคุณเข้ามาได้ ทำไมไม่บอกว่าอยากมา”

          ผมส่งข้อความกลับไปหาเธออีกครั้ง ขณะนั้นพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาเทไวน์ให้

          “ขอบคุณครับ” ผมเอ่ยขอบคุณก่อนจะยกแก้วไวน์แดงขึ้นมาสูดดมเอาความหอมจากไวน์หมักชั้นดี แต่ยังไม่ทันที่จะดื่มด่ำรสชาติของมัน สายตากลับเหลือบไปเห็นหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคยที่ชื่อว่าพิชชี่

          ซวยแล้ว พิชชี่ก็มางานนี้ด้วยเหรอ ผมวางแก้วแล้วรีบเบี่ยงหน้าหนีกลัวว่าเธอจะเห็น

          แต่มองดูดี ๆ วันนี้พิชชี่เหมือนจะมากับสามีของเธอนะ ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ที่เธอยืนเกาะแขนอยู่ไม่ห่างคนนั้น ต้องใช่แน่ ๆ แบบนี้ก็สบายใจไปหนึ่งเปราะ พิชชี่คงไม่กล้ามาวุ่นวายกับผมหรอก

          “เฮ้ย!” แต่เดี๋ยวนะ ผมลืมไปได้ไงเนี่ย ถึงแม้ว่าน้องเขาจะเข้ามาหาผมไม่ได้แต่คงจะตงิดใจแน่นอนถ้าเห็นผมกับอัญญานั่งอยู่คนละโต๊ะแบบนี้

          “ไงวะเพื่อน กูเท่รึเปล่าวะ” ยังไม่ทันจะยื้อตัวลุกขึ้นเพื่อนรักของผมก็เดินเข้ามานั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับผม

          “ดูแปลกตาดี เดี๋ยวกูมานะ นั่งดื่มไปก่อนเลย งานเข้านิดหน่อย” บอกกล่าวสิงหาแล้วก็ลุกออกไปจากมันทันที

          “อ้าว ไปไหนวะ”

          “ถึงเวลาที่คุณต้องทำงานแล้วอัญญา” ผมถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งข้างเธออย่างแนบชิด

          “อะไรของคุณคะคุณฌอน ไม่ใช่เวลางานนะ” เธอเขยิบตัวหนีห่างออกไป กระนั้นผมก็ยิ่งกระชับร่างเธอเข้ามาใกล้มากขึ้น ไม่ช้าพิชชี่ก็ต้องเห็นเรา

          “พิชชี่ก็มางานนี้ เธอกำลังเข้ามา แฟนกันนั่งคนละโต๊ะคุณว่ามันดูแปลก ๆ มั้ยล่ะ”

          เธอยอมนิ่งและหันไปหาพิชชี่ “ไม่จำเป็นต้องนั่งใกล้กันก็ได้นี่คะ”

          “จำเป็น เพื่อให้เธอคิดว่าผมรักคุณมาก ทำไม...กลัวผู้ชายที่มาด้วยเข้าใจผิดรึไง”

          “ไม่เกี่ยวกับเขา ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคินแล้ว” อดีตแฟนสินะ หนุ่มนั่นคงตามง้อเธออยู่

          “อ๋อ แฟนเก่าตามมาง้อ คุณคงไม่คิดจะกลับไปใช่มั้ย”

          “มันเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ ขอไม่ตอบ”

          “แสดงว่ายังมีใจอยู่ แบบนี้จะกระทบกับงานของเรารึเปล่า”

          “ฉันไม่ได้รู้สึกกับคินแบบนั้นแล้ว ระหว่างเราเป็นแค่พี่น้องที่หวังดีต่อกัน ไม่ให้กระทบกับแผนของคุณหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณไม่สบายใจก็หาคนอื่นมาทำแทนฉันก็ได้นะคะ”

          “ได้ยังไงกัน เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว แฟนผมต้องเป็นคุณเท่านั้น”

          “แฟนปลอม ๆ เท่านั้นค่ะ” ย้ำจริง ๆ กับคำว่าปลอม ๆ ผมไม่น่าคบหาขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งหล่อทั้งรวยหน้าที่การงานก็ดี

          “ทานอะไรรึยัง”

          “ยังค่ะ”

          “อยากกินอะไรเดี๋ยวผมไปตักมาให้”

          “ขอบคุณนะคะแต่ไม่เป็นไรค่ะฉันไปตักเองได้ แต่ขอดูเชฟทำอาหารก่อน มัวแต่คุยกับคุณฉันเลยพลาดช็อตเด็ดไปหลายช็อต”

          ดูเธอจะสนใจเชฟที่กำลังโชว์ปรุงอาหารมากกว่ามองนักเปียโนนั่นนะ ผมเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ

          “คุณมาที่นี่กับเขาได้ยังไง”

          “เขาไปชวนฉันมาเอง เขาอยากให้ฉันมาดูเชฟดัง ๆ อย่างใกล้ชิด ไม่ใช่ใครจะได้รับเชิญมาง่าย ๆ มีโอกาสฉันเลยยอมมากับคิน” ที่แท้เธอก็คลั่งไคล้เชฟชื่อดังนี่เอง

          “ถ้าคุณสนใจอะไรแบบนี้ งานหน้าผมจะพาคุณไปด้วยดีมั้ย”

          “งานหน้า? มีงานแบบนี้อีกเหรอคะ” ตาโตขึ้นมาเชียวนะ

          “ตอนนี้ยังไม่มี ถ้ามีเดี๋ยวผมจะพาไป”

          “งั้นก็ขอบคุณล่วงหน้าไว้เลยนะคะ”

          “สวัสดีค่ะพี่ฌอน” เสียงแหลมคุ้นหูดังแทรกขึ้นระหว่างที่ผมกับอัญญาสนทนากันอยู่ ไม่คิดว่าพิชชี่จะกล้าเดินเข้ามาทักทายผม

ผมระแวงจนต้องรีบหันไปมองเจ้าชีวิตของเธอ ทำไมเขาปล่อยให้เธอมาคุยกับหนุ่มหล่ออย่างผมได้

          “เสี่ยไปคุยธุระค่ะ ไม่ต้องกังวลไป พิชชี่บอกเสี่ยว่าขอมาทักทายเพื่อนเก่านิดหน่อย”

          “พี่ไม่ได้กลัวอะไร และวันนี้พี่ก็มากับแฟนของพี่ พิชชี่คงเห็นแล้วนะว่าเราไม่ได้เลิกกัน อาจจะมีงอนกันบ้างเป็นธรรมดา”

          “ฮึ คิดว่าพิชชี่จะเชื่อเหรอคะ การละครทั้งคู่ เธอเป็นดาราใช่มั้ย แสดงเก่งเหมือนกันนะ” พิชชี่เอ่ยอย่างคนรู้ทันก่อนจะนั่งลงโซฟาตรงข้าม

          “นี่ดูถูกความรักที่ฉันมีต่อพี่ฌอนมากไปแล้วนะ ตรงไหนคือการแสดงไม่ทราบ”

          “คิดว่าพิชชี่ไม่เห็นว่าพี่ฌอนพึ่งมานั่งกับเธอรึยังไงคะ เดินเข้ามาในงานก็เห็นนั่งอยู่คนละโต๊ะ พอเห็นพิชชี่พี่ฌอนก็รีบวิ่งมานั่งกับเธอเพื่อตบตาพิชชี่ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าแสดงกันอยู่” เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจริง ๆ รู้ทันเกมผมทุกอย่างเลย

          “ฉันกับแฟนแค่งอนกันนิดหน่อย ฉันเลยขอมานั่งตรงนี้คนเดียว พี่ฌอนก็ตามมาง้อฉันแค่นั้น จะบอกอะไรให้นะเราสองคนงอนง้อกันเป็นประจำนั่นแหละ แต่แค่เขามาง้อฉันนิดหน่อยฉันก็ใจอ่อนแล้ว”

          คำพูดของอัญญาน่าจะพอทำให้พิชชี่เชื่อไม่มากก็น้อย เธอกำลังปากสั่นหน้าแดงเพราะโกรธ

          “ขอโทษที่ทำให้พิชชี่เข้าใจผิดนะ พี่กับอัญญาเรารักกันดี”

          ฟึบ....ผมหันหน้าไปหอมแก้มอัญญาโดยไม่ได้นัดแนะ แค่พูดเธออาจไม่เชื่อก็ต้องเพิ่มบทให้สมจริงมากขึ้น แม้อัญญาจะแอบถลึงตาใส่ผมก็เถอะ

          “ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนี่คะ จะทำร้ายใจกันไปถึงไหนคะพี่ฌอน”

          “เห็นแบบนี้ก็รีบตัดใจจากเขาซะทีเถอะ”

          “ไม่ เดี๋ยวพี่เขาก็เบื่อเธอ”

          “เชื่อเขาเลย ละอายใจบ้างมั้ยเนี่ย มากับสามีตัวเองแท้ ๆ ยังไม่วายมาตื๊อแฟนคนอื่น หน้าไม่อาย”

          “เธอน่ะสิหน้าไม่อาย มาแย่งพี่ฌอนไปจากฉัน ถ้าไม่มีเธอเข้ามาในชีวิตเขา พี่เขาไม่มีทางเลิกยุ่งกับฉันหรอก”

          “อะไรที่ทำให้พิชชี่คิดแบบนั้น พี่เลิกยุ่งกับพิชชี่ไม่เกี่ยวกับอัญญาเลยนะ”

          “แล้วมันอะไรล่ะคะ”

          “ก็พี่รักอัญญาน่ะสิ รักจนไม่อยากเผื่อใจไว้ให้ใคร เคยคิดว่าชาตินี้พี่คงไม่อยากแต่งงานกับใครได้ แต่พอมาเจอเธอ” ผมเล่นบทซาบซึ้งโดยการมองหน้าคนข้าง ๆ พร้อมส่งสายตาที่จริงใจ มันก็แค่การแสดง ทำไมผมถึงใจสั่นแบบนี้ ซึ่งอัญญาก็เล่นส่งบทได้ดีมาก เหมือนเธอจะเคลิ้มไป

          “พอได้แล้วค่ะ ทำยังไงพิชชี่ก็ไม่หยุดหรอกนะคะ ตราบใดที่พี่ฌอนยังไม่แต่งงาน พิชชี่ก็ยังมีหวัง”

          ต้องแต่งก่อนจริงเหรอถึงจะหยุดตื้อผมได้ อย่าให้ต้องลงทุนขออัญญาแต่งงานหลอก ๆ เลยนะพิชชี่ ผู้หญิงคนนี้สุดเกินคน ไม่น่าเลยไอ้ฌอนเอ๊ย

          “เธอนี่มันเหลือเกินจริง ๆ นะพิชชี่” อัญญาเอ่ย

          “ใช่ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ งั้นพิชชี่ไปก่อนนะคะเสี่ยออกมาแล้ว”

          ไปสักทีเถอะ เฮ้อ...ใจคอไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยเวลาพิชชี่เข้ามาหา รู้สึกเสียวไส้เสียวพุงชอบกล สายตาที่สามีของเธอมองมาที่ผมมันดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่

          “ปัญหานี้ของคุณเมื่อไหร่จะแก้ได้สักทีคะ” อัญญาเอ่ยพลางเขยิบตัวออกเล็กน้อย

          “คงยาก ถ้าพิชชี่พูดแล้วทำจริง มีทางเดียวคือเราต้องแต่งงานกันนั่นแหละ”

          “ไม่มีทาง”

          “ผมรู้หรอกน่า ไม่ต้องทำหน้าทำตารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้มั้งคุณ อีกอย่างพิชชี่ยังอยู่ในงานนะ อย่าทำเหมือนไม่รักกันสิคุณ” ผมรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง

          “พี่อัน!” ยังไม่ทันจะสวีทกันเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้น

ผมเงยหน้ามองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาเรา รู้สึกเหม็นขี้หน้าหมอนี่ชะมัด

          “อคินทร์”

          “คุณ...ชยางกูร ทำไมคุณมานั่งกับพี่อันได้ครับ”

          “นี่ที่รักยังไม่บอกเขาเหรอ ว่าเราคบกัน” แทนที่จะตอบแฟนเก่าเธอไปตรง ๆ สู้หันมาให้อัญญาตอบดีกว่า

          “เอ่อ...นี่แฟนพี่เอง เราพึ่งคบกันไม่นาน พี่ยังไม่อยากบอกใคร คินอย่าพึ่งบอกใครนะ” อาจจะฟังดูอึดอัดใจที่จะบอกแต่เธอก็ยอมพูดออกไป ใช้ได้ ถือว่าคุ้มที่จะจ่าย

          “นี่พี่มีแฟนใหม่แล้วเหรอ” นัยน์ตาดูเศร้าหงอยเป็นหมาไปเลย แล้วไหนเธอบอกว่าเป็นแค่พี่น้อง พี่น้องกับผีน่ะสิอาการแบบนี้ ดูยังไงหมอนี่ก็อยากจุดถ่านไฟเก่าให้ติด เดี๋ยวผมจะคอยเป็นน้ำสาดใจเธอเอง ไม่มีวันติดขึ้นมาใหม่ได้แน่ เหอะ แล้วนี่ผมจะทำตัวเป็นตัวร้ายเหมือนในละครทำไม อาการที่เป็นอยู่คงไม่ได้เรียกว่าหึงหรือหวงใช่ไหม