16

พาไปดูห้อง

         By : อัญญา

          “ว่าไงยัยรัญญ์” ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่หอพักของโรงแรมก่อนจะกดรับสายน้องสาว

          (พี่ได้เจอแม่รึยัง) 

          “เจอแล้ว ที่บ้านไง”

          (ไม่ใช่ที่นี่ หมายถึงที่เขาใหญ่ ฉันบอกให้แม่ไปหาพี่ที่นั่น) มิน่าล่ะเสี่ยถึงรู้พิกัดฉัน ไม่น่าเลยยัยรัญญ์

          “ไม่ได้เจอ และไม่อยากเจอแล้ว”

          (ทำไมละพี่ แม่คิดถึงเรานะ)

          “แม่ไม่เหมือนเดิมแล้วรัญญ์ พี่ไม่อยากพูดอะไรมาก ถ้าแม่พาใครไปที่บ้าน แกอย่าให้เข้าบ้านนะ โดยเฉพาะผู้ชาย”

          (ทำไม แม่แต่งงานใหม่แล้วเหรอ?)

          “พี่ไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้ด้วย เอาเป็นว่าแกอย่าไว้ใจแม่มากนักเข้าใจมั้ย”

          (มีอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า?)

          “เปล่า แค่อยากให้ระมัดระวังเอาไว้”

          (เคร ๆ จ้ะ งั้นแค่นี้ก่อนพี่ ไปทำขนมช่วยยายก่อน)

          “เคร ฝากความคิดถึงไปหายายด้วยนะ”

          (ได้ ๆ) 

          รัญญาวางสาย ฉันจึงทิ้งตัวนอนแผ่หลา รู้สึกอ่อนล้าหมดกำลัง ทั้งจากการต่อสู้กับเสี่ย ทั้งต้องต่อสู้กับอาการบ้า ๆ ที่มีแต่ความอยากความใคร่ สุดท้ายฉันก็แพ้ อดทนกับมันไม่ได้ ยอมปล่อยตัวปล่อยใจ ไม่สิ แค่ปล่อยตัวให้กับคุณฌอน เปิดอกให้เขาจับจูบลูบคลำ แทนที่จะแค่ตำ ๆ แล้วก็ถอนออก เขากลับเสียเวลาเล้าโลมฉันอยู่ได้

          ทว่าเขาก็ทำไว้น่าประทับใจมาก...

          จะว่าไปเขาก็ใช้ได้เหมือนกันนะ ทั้งรสจูบที่ดูดดื่ม สัมผัสที่ละมุนไปจนถึงดุดัน กล้ามแน่น ๆ ซิกแพคเป็นคลื่น ๆ แท่งเอ็นอุ่นนั่นฉันรู้สึกได้ว่ามันใหญ่พอสมควร ไม่อยากจะเชื่อว่าเข้าไปในรูเล็ก ๆ ได้ยังไง

          “เดี๋ยวนะ!” ฉันรีบดึงสติดีดตัวเองลุกขึ้นอย่างเร็ว ก่อนจะตบหน้าตัวเองแรง ๆ ไปหลายทีเพื่อเรียกสติกลับมา “เธอบ้าไปแล้วเหรออัญญา คิดถึงเขาทำไมก่อน”

          เวลานี้ฉันควรลืมเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเรื่องของเขา ฉันย้ำกับตัวเองเสมอว่าไม่ชอบขี้หน้าเขา ไม่มีทางที่จะตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นได้ แม้เขาจะช่วยฉันไว้ก็เถอะ

          จริงสิ เขาเป็นคนช่วยฉันไว้ งั้นก็ถือว่านอนกับเขาเพื่อเป็นการขอบคุณก็แล้วกัน

          ถึงจะดูเป็น หนีเสือปะจระเข้ ทว่าอย่างน้อยจระเข้ก็หนุ่มกว่าแถมยังโสด ดีกว่าไปเป็นเมียน้อยเสี่ยบ้ากามนิดหนึ่ง

         เช้าวันใหม่

          “อัน เมื่อวานเป็นอะไรทำไมไม่มาทำงาน” นี่เป็นประโยคทักทายกันของทุกคนที่นี่ ตั้งแต่เดินก้าวขาเข้ามาในโรงแรม ใครเห็นฉันก็ทักแบบนี้ทุกคน รวมถึงเพื่อนร่วมงานตัวกลมคนนี้ด้วย

          “ฉันเวียนหัวลุกไม่ขึ้น”

          “งั้นเหรอจ๊ะ แล้วเมื่อวานตอนเย็นเห็นมีรถยนต์มาส่ง นั่นแฟนอันเหรอจ๊ะ” ยัยเมย์นี่แอบเอาจีพีเอสมาติดที่ตัวฉันรึเปล่า รอบก่อนก็เห็นรอบนี้ก็เห็น คงไม่เอาเรื่องฉันไปเล่าต่อเสีย ๆ หาย ๆ นะ

          “ใช่ แฟนฉันเอง หวังว่าเธอจะไม่เอาเรื่องฉันไปเล่าให้คนอื่นฟังนะ หรือถ้าจะเล่าก็เล่าที่มันเป็นความจริงหน่อยเถอะ เป็นนักเขียนรึไงถึงชอบแต่งเรื่องพล่ามเกินจริง” ครั้งนี้ฉันต้องปรามเธอไว้ก่อน คนอย่างยัยเมย์ไว้ใจไม่ได้

          “เมย์เปล่านะอัน เมย์ก็เล่าตามที่เห็น ทำไมอันต้องด่าเมย์ขนาดนี้” เอาอีกแล้ว ขึ้นเสียงแค่นี้ก็หาว่าด่า

          “มีคำไหนที่เป็นคำด่า”

          “อันหาว่าเมย์ตอแหล”

          ฉันหลุดคำนี้ออกมาตอนไหน เฮอ...เหนื่อยใจจะเคลียร์

          “มันหยาบตรงไหนเมย์ เราแค่เตือนเธอเฉย ๆ แล้วก็เลิกตีหน้าเศร้าบีบน้ำตาสักที เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็นจะหาว่าฉันรังแกเธออีก”

          “ฮึก เมย์ขอโทษ” ทำท่าฮึบแล้วเดินคอตกออกไปเลย

          นี่ฉันทำงานอยู่กับเด็กสามขวบอยู่รึเปล่า ว่านิดว่าหน่อยทำเป็นจะร้อง

          อย่าคิดว่าฉันจะง้อนะ ไม่ได้ผิดสักหน่อย

          ฉันกุลีกุจอทำงานตัวเองต่อไป เช้านี้ทำหน้าที่เฝ้าเตาอบขนม วนไปวนมา รับรองว่าไม่มีไหม้แน่นอน เพราะฉันแม่นสูตรมากถึงแม้จะเป็นสูตรใหม่ที่เชฟแดเนียลพึ่งให้มาเมื่อไม่กี่วันนี้ก็เถอะ อัญญาราชินีขนมหวาน ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะจับฉลากได้ ยายหอมนวลตั้งให้เชียวนะ เพราะยายสอนทำขนมมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าขนมไทยหรือต่างประเทศฉันก็ถนัดเป็นคนที่จำสูตรได้แม่นอีกด้วย

หวังว่าขนมปังเช้านี้คงหอมเตะจมูกถูกใจจีเอ็ม คงไม่วิ่งพรวดพราดเข้ามาตำหนิฉันอีกนะ

          “ว้าว นี่สิถึงจะเรียกว่าเพอร์เฟกต์ สมกับการตั้งใจทำ” ถึงเวลาเอาขนมปังเดนนิชลูกเกดออกจากเตาอบ กลิ่นเนยหอม ๆ เตะจมูกชวนหิว จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย มองซ้ายมองขวา ทางสะดวก ตอนนี้ในห้องอบขนมก็มีแค่ฉันคนเดียว งั้นขอชิมหน่อยแล้วกัน

          ฉันหยิบเดนนิชหนึ่งชิ้นเดินเข้ามุมเพื่อหลบกล้องวงจรปิด ไม่รอช้ากัดไปหนึ่งคำ

          “อื้อฮือ” แป้งกรอบนอกนุ่มในรู้สึกละมุนลิ้นกว่าสูตรเดิม ไม่ได้บอกว่าสูตรเดิมไม่อร่อยนะ แต่สูตรใหม่คือดีกว่าเยอะมาก ต้องขอชมเชฟแดเนียลจากใจเลยว่าเขาเก่งมาก พึ่งมาไม่ถึงเดือนแต่สร้างผลงานใหม่ ๆ ออกมาได้ดีเยี่ยม ฉันต้องเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากเขาให้มากที่สุด

          “อร่อยมากมั้ย”

          “อร่อยมากค่ะ...จ..จีเอ็ม!” ซวยอีกแล้วฉัน คาหนังคาเขาเลย เขาเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนทำไมไม่ได้ยินเสียงประตูเปิด

          “กินไปกี่ชิ้น”

          “หนึ่งชิ้นค่ะ” ฉันตอบพลางใช้มือลูบปากเช็ดคราบขนมปังที่หลงเหลือออก

          “ผมจะคิดว่าคุณแค่ชิม ไม่เอาเรื่องไปฟ้องหัวหน้าคุณ แต่อย่าให้เห็นเป็นครั้งที่สองก็แล้วกัน” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซึ่งมันแปลกมากนะที่จริงนิสัยเขาต้องโวยวายหน่อยมั้ย นี่นิ่งมาก

          “ขอบคุณค่ะ แล้วคุณฌอนเข้ามาในนี้มีธุระอะไรรึเปล่าคะ หรือมาหาเชฟดุ๊ก”

          “ผมไม่ได้มาหาเชฟดุ๊ก แค่อยากเข้ามาดูห้องเก็บขนมปัง”

ทำไมจีเอ็มต้องอยากเข้ามาดูห้องเก็บขนมปังด้วย

          “มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ” พึ่งสังเกตว่าในมือของเขาถือจานใบเล็กน่าจะเป็นจานใส่ขนม บนจานก็คงจะเป็นขนมปังฝรั่งเศสหรือบาร์แกต (Baguette) ถือเข้ามาด้วยแบบนี้เจอปัญหามาอีกแล้วสินะ เฮ่อ..แต่ละวันของฉัน

          “ขนมปังชิ้นนี้ไง พาผมไปดูข้างในหน่อย ผมอยากรู้ว่าพวกคุณเช็กอุณหภูมิในห้องอยู่ตลอดรึเปล่า” นี่มันไม่ใช่หน้าที่ของผู้บริหารสักหน่อย ทำเกินหน้าที่ไปไหมคะ

          “ทางนี้ค่ะ” ฉันเดินนำหน้าเขาออกไปอีกห้องหนึ่งที่เป็นห้องเก็บขนมปังชนิดต่าง ๆ ที่ทำเสร็จเรียบร้อย

          ฉันพาจีเอ็มเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางพอที่จะเก็บขนมปังได้หลากหลายชนิด ซึ่งห้องนี้อุณหภูมิจะติดลบอยู่เสมอ ใครเข้ามาต้องรีบหาสิ่งที่มาเอาให้เจอโดยเร็ว ไม่งั้นอาจแข็งตายได้

          “เราเช็กทุกวันนะคะ แล้วจีเอ็มเจอปัญหาอะไรคะ”

          “ในห้องก็เย็นใช้ได้นะ อยากรู้ว่ามันเป็นยังไงคุณก็ลองชิมดูสิ” คุณฌอนหยิบขนมยื่นมาให้ฉัน

          ทว่ายังไม่ทันจะยกมือขึ้นด้วยซ้ำ เขาก็ดึงมือกลับไปแล้วเอาขนมยัดเข้าปากตัวเองเฉยเลย ไม่หยุดแค่นั้นเขายังก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันด้วยความเร็ว ก่อนจะ...

         

          อุ๊บ...โน้มหน้าลงมาจูบฉันโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันก็ได้แต่เบิกตาโต ไม่คิดจะขยับหรือขัดขืนแต่อย่างใด หนักกว่านั้นคือกำลังเผยอปากและเคลิ้มกับรสจูบของเขา เป็นการชิมขนมปังที่ไม่เคยทำมาก่อน ทั้งจูบทั้งกิน รู้สึกว่าขนมปังชิ้นนี้จะมีทั้งความหวานและความมัน ไม่เห็นว่ามันจะผิดปกติตรงไหนเลย

          แม้ขนมจะละลายหายไปจนหมดแล้ว ทว่าปากของเขายังคงขบเม้มริมฝีปากฉันไม่หยุด

          บ้าไปแล้ว เขาทำเรื่องน่าเกลียดแบบนี้ในที่ทำงานเลยเหรอ ยังลากฉันให้มีประวัติไม่ดีไปด้วย คนที่เคารพกฎระเบียบมาตลอด วันนี้เป็นอะไรไป ผีที่โรงแรมม่านรูดเข้าสิงมารึไง

          จูบที่ลึกซึ้งนี้มันช่างอบอวลไปด้วยความปรารถนาแรงกล้า บรรยากาศในห้องที่เย็นยะเยือกในตอนแรก ตอนนี้กลับรู้สึกวูบวาบมันเร่าร้อนไปหมดแล้ว ฉันก็ไม่หักห้ามใจตัวเองเลยจริง ๆ

          “ขนมปังอร่อยมาก ไม่ได้มีปัญหาอะไร” นี่คือประโยคหลังจากที่จูบปากฉันจนบวมไปหมดแล้วมั้ง คำพูดและสายตาของเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          “....” พูดไม่ออกเลยสิฉัน

          “ผมไปประชุมก่อนนะ คุณก็ออกไปทำงานได้แล้ว” อะไรของเขาพูดแล้วก็ชิ่งหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งฉันยืนงงในดงขนมปังที่ถูกแช่แข็งในอุณหภูมิติดลบ

          เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว

          เขาชอบฉันเหรอ?

          หรือรู้สึกหิวจัดเลยมาระบายอารมณ์กับเรา?

          จะอะไรก็ช่างเถอะ เขาไม่ควรทำแบบนี้ ฉันไม่ใช่ของเล่นของเขานะ มีความรู้สึกมีอารมณ์ เอ่อ...หมายถึงอารมณ์โกรธนะ

...ดีที่ในนี้ไม่มีกล้อง