13

คืนที่เร่าร้อน

         By : ฌอน

          “หมอนั่นจะพาเธอไปไหน?” ผมรีบวิ่งออกมาจากผับ พอดีกับที่จะเห็นอัญญาเดินโซเซขึ้นรถเอ็มพีวีสีดำ เธอเมางั้นเหรอ?

          แล้วผู้ชายที่ขึ้นไปนั่งข้างเธอเป็นใครกัน ดูอายุมากกว่าเธอนะ คนดีหรือเปล่า ถ้าพวกเขารู้จักกันผมจะไม่หน้าแตกเหรอ

          โอ๊ย ในหัวผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด แล้วนี่จะมาใส่ใจสนใจเรื่องของผู้หญิงคนนี้ทำไมขนาดนี้ด้วย

          “เอาไงดีวะ” ผมยกมือกุมขมับขณะที่ขาก็พาเดินไปที่รถตัวเอง จะตามเธอไปดีหรือจะกลับคอนโดเลย

          “เอาวะ ตามไปก็ไม่เห็นเป็นไรนี่” เมื่อขึ้นไปนั่งหน้าพวงมาลัยจึงตัดสินใจได้ว่าควรตามไปดูให้แน่ใจ เผื่อผู้ชายคนนั้นเป็นผู้ไม่หวังดีจะได้ช่วยทัน

          “จะไปไหนกัน โรงแรมเหรอ?” หลังจากขับรถตามมาได้สักพัก ผมเอะใจกับเส้นทางที่รถวิ่งไป ทางนี้มุ่งหน้าไปม่านรูดแห่งหนึ่ง ก็คนเคยมาใช้บริการถึงพอเดาออก

          เป็นอย่างที่ผมคาดเดาจริง ๆ รถถูกขับเข้าไปในม่านรูด ถ้าให้เดาเธออาจจะทำงานเสริมโดยที่ผมไม่รู้ หรือไม่เธออาจจะโดนวางยา รอดูอีกสักหน่อยแล้วกัน

          ผมตัดสินใจขับรถเข้าม่านรูดเลือกห้องไกลออกมาสามห้อง ยอมเปิดห้องเลยแล้วกัน ตอนนี้รถคันนั้นเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวแล้ว ทำให้ไม่เห็นอะไร ซึ่งผมก็คงทำอะไรไม่ได้มาก

          “เอาไงดีวะ” ผมเดินกลับไปกลับมา อยากรู้ว่าตอนนี้อัญญาทำอะไรอยู่ ลองแง้มม่านดูก็ยิ่งแปลกใจใหญ่ เพราะรถคันที่เธอนั่งมากำลังออกมาจากห้องที่เข้าไปเมื่อสักครู่นี้

          “เล่นอะไรกัน แล้วอัญญาล่ะ” รถขับผ่านห้องที่ผมอยู่ มองไม่ออกว่าเธออยู่บนรถไหม เพราะมันมืดมาก

          ใจผมร้อนรุ่มอยู่ไม่สุขแล้วตอนนี้ ไม่รู้ทำไมต้องมาตามรู้เรื่องเธอขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ได้สนใจเลย ไม่ใช่ความรัก อาจเป็นความสงสาร ตั้งแต่ได้เห็นครอบครัวของอัญญามาวันนั้นผมก็มองเธอเปลี่ยนไป

          “โทรหาเลยแล้วกัน” ผมนึกได้วิธีเดียวในตอนนี้ ล้วงโทรศัพท์ออกมาเลื่อนหา

          แชตของเธอ ก่อนจะกดโทรออก

          “รับสิอัญญา” ผมกระวนกระวายใจภาวนาให้เธอรับสายเร็ว ๆ

          (ช่วยด้วย อร้าย! ปล่อยฉันนะไอ้แก่บ้า...) เสียงเธอฟังดูหอบเหนื่อย เหมือนกำลังพยายามสู้กับใคร

          (ปากดีจังเลยนะจ๊ะหนู เอามานี่!) เสียงของผู้ชายและน่าจะเป็นเสียงของคนมีอายุ

....

          “อัญญา!” ยังไม่ได้รู้อะไรมาก  สายก็ถูกตัดไป แต่นั่นก็ชัดเจนแล้วว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอไม่ได้เต็มใจเข้าโรงแรมกับใคร

          ผมต้องออกไปช่วยเธอ นึกได้ว่าในรถมีอาวุธจึงเดินไปหยิบปืนเล็กกระบอกสั้นที่เก็บไว้อย่างดีใต้เบาะรถ ผมได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายมีใบอนุญาตนะครับ ซื้อไว้ใช้ในยามจำเป็น และนี่เป็นครั้งแรกที่หยิบออกมาใช้ เผื่อในนั้นมีหลายคน ไม่ได้อยากจะฆ่าใคร แต่ถ้าจำเป็นก็ต้องลั่นไกล

          ผมเหน็บปืนไว้ด้านหลัง ก่อนจะเดินออกไปจากม่านกั้น ทว่ายังเดินไม่ถึงห้องที่อัญญาอยู่...

          “อัญญา?” หญิงสาวเดินหรือดูดี ๆ กำลังพยายามวิ่งอย่างทุลักทุเล แต่เหมือนว่าเธอจะเมามากจึงทำให้ดูช้าเหมือนเดินโซซัดโซเซออกมา

          ผมรีบวิ่งเข้าไปประชิดตัวเธอ “อัญญาคุณเป็นอะไร?” ไม่รอช้าเข้าไปประคองคนตัวเล็ก

          “คุณฌอน” เธอเงยหน้ามองผมน้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างแผ่วดูไร้เรี่ยวแรง “ช่วยด้วย” เธอหายใจแรงและดูหอบกระเส่าเหมือนผ่านการต่อสู้มา

          “ไปเถอะ” ผมช้อนร่างเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเร่งฝีเท้าพาเธอหนีใครก็ไม่รู้เข้ามาในห้องที่ผมเปิดไว้

          “ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ น่าจะปลอดภัยแล้ว” หลังจากผ่านเข้ามาในโซนห้องที่มีผ้าม่านกั้นบังอยู่ เธอขอให้ผมวางเธอลง

          “ไม่ได้อยากจะอุ้มคุณหรอกนะ แต่เห็นเดินเซ คิดว่าน่าจะช้า เดี๋ยวมีใครมาเห็น ผมจำเป็น” ผมยังไม่วางเธอลงตามคำขอ

          “ไอ้เสี่ยนั่นคงไม่รู้ว่าฉันอยู่ห้องนี้แล้ว ปล่อยให้ฉันเดินเองดีกว่าค่ะ” อัญญาพูดถึงเสี่ย คนที่จับเธอมาน่าจะเป็นตาเฒ่าหัวงูคนนั้นสินะ เสี่ยที่อยากได้เธอเป็นเมียน้อย ยอมใจจริง ๆ ตามมาถึงที่นี่เลยเหรอ

          “ทำไม รังเกียจผมเหรอ” ผมยังดื้อไม่ยอมวางเธอลง

          “ไม่ใช่ อึก..อะ..อ้วก!” พระเจ้าช่วยผมด้วย! เธอปล่อยโจ๊กมีกลิ่นเต็มเสื้อผมเลย นี่คือสิ่งที่เธอตอบแทนคนที่ช่วยชีวิตเธอเหรอ

          “อื้อฮือ เต็ม ๆ เลย”

          “ฉันขอโทษ ก็บอกว่าให้ปล่อย” ดูเธอสิ แล้วทำไมไม่รีบบอกว่าอยากจะอ้วก อยากจะปล่อยทิ้งลงตรงนี้จริง ๆ

          ตอนแรกตั้งใจจะพาเธอกลับเลย แต่เพราะต้องชำระเศษอาหารที่ถูกขย้อนออกมาเป็นโจ๊กของอัญญา จึงต้องเข้ามาในห้องเพื่อทำความสะอาดร่างกายเสียก่อน

          ผมถอดเสื้อออกซักและผึ่งมันไว้ในห้องน้ำ ส่วนเธอกำลังทำความสะอาดตัวเองอยู่ ชุดเธอก็คงไม่ต่างกัน หนักกว่านั้นคือมีแค่ตัวเดียว ถ้าถอดคงต้องถอดออกหมด ดีที่ที่นี่มีชุดคลุมอาบน้ำให้ ไม่งั้นคงมีทางเลือกเดียวคือนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว แต่ก็คงไม่ต่างไปจากเดรสสั้นที่เธอใส่หรอกมั้ง

          “แล้วทำไมคุณไม่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำคะ?” ออกมาก็ตำหนิกันเลย

          “ก็ผมมีกางเกงอยู่นี่จะให้ใส่ทำไม”

          “เฮ้อ” เธอทำหน้างอพลางถอนหายใจ “ลดอุณหภูมิลงอีกได้มั้ยคะ ฉันร้อน” เธอเดินหารีโมตแอร์ จับมากดปุ่มลดอุณหภูมิลง

          ครืน! ครืน!

          “เสียงฟ้าร้องใช่มั้ย” ผมนิ่งฟังก่อนจะถามเธอว่าได้ยินเหมือนกันมั้ย

          “คงใช่ค่ะ ฝนน่าจะตก”

          ไม่ทันขาดคำเสียงฝนก็ดังกระทบกระเบื้องหลังคา ขนาดในห้องนี้ค่อนข้างทึบและป้องกันเสียงเข้าเสียงออกได้ดีก็ยังได้ยินเสียงฝนตก เชื่อว่าฝนน่าจะตกแรงมาก

          “งั้นเราก็คงต้องนอนกันที่นี่”

          “ฮะ!” เธอเบิกตากว้าง ตกใจอะไรเบอร์นั้น แค่บอกว่านอนยังไม่ได้ล่วงเกินอะไรเลย “ทำไมต้องนอนที่นี่คะ”

          “ก็ฝนตกจะขับรถกลับยังไงล่ะคุณ ผมไม่เสี่ยงหรอกนะ”

          “ฝนหยุดค่อยออกไปเหรอคะ”

          “ตกแรงขนาดนี้ คิดว่าจะหยุดตอนไหน ตอนนี้ก็เกือบตีสองแล้ว ผมง่วงมาก คุณนอนโซฟาแล้วกันนะถ้ากลัวผม เดี๋ยวผมนอนบนเตียงเอง”

          “แมนมากค่ะจีเอ็ม ให้ผู้หญิงนอนโซฟา” เธอชักสีหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินไปนั่งลงที่โซฟาหนังที่อยู่ปลายเตียง

          “หรือคุณจะไปนอนในอ่างก็ได้นะ” ผมชี้ไปที่อ่างจากุชชี่รูปทรงคล้ายหินที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียงมากนัก ห้องนี้ตกแต่งสไตล์ป่าสนให้ความรู้สึกเหมือนว่ากำลังนอนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติโอบล้อม มีกระจกบานใหญ่ข้างเตียง บรรยากาศสุดโรแมนติกแบบนี้ มันน่า...

          ถ้ามากับสาวคงได้โยกเอวกันหน่อย แต่นี่ผมอยู่กับพนักงานตัวเอง

          “คุณก็ไปนอนเองสิคะ”

          “แล้วนี่คุณทำยังไงถึงได้พลาดท่าเสียทีให้กับเสี่ยนั่น”

          “ฉันน่าจะโดนวางยา ต้องเป็นตอนที่ฉันคุยกับน้องพิชชงพิชชี่ของคุณนั่นแหละ ผู้ชายคนนั้นคงแอบใส่ยาลงไปในแก้วของฉัน เพราะดื่มไปแค่แก้วเดียว ฉันคอแข็งมากนะ ดื่มหนักกว่านี้ก็ไม่เมา”

          “แล้วเขาใส่ยาอะไรให้คุณดื่ม ไม่น่าจะใช่ยานอนหลับนะ ใช่มั้ย”

          “คงไม่ใช่ยานอนหลับหรอกค่ะ ฉันแค่เวียนหัว พะอืดพะอม ร้อนมาจากข้างใน แต่พออ้วกออกแล้วก็ดีขึ้นมาหน่อย”

          “ยาเสียสาวชัวร์ แล้วคุณหนีออกมาได้ยังไง”

          “ฉันใช้แรงฮึดสู้เตะผ่าหมากเสี่ยนั่นน่ะสิคะ ดีที่เขาให้ลูกน้องออกไปแล้ว ไม่งั้นคงหนีออกมาไม่ได้”

          “อย่างนี้นี่เอง เก่งเหมือนกันนะคุณเนี่ย ตัวเล็กนิดเดียวแต่เอาตัวรอดได้”

          “แต่ถ้าไม่ได้คุณช่วยฉันก็ไม่รู้จะไปรอดมั้ย ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน” นี่น่าจะเป็นคำขอบคุณที่จริงจังที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับจากเธอ

          “ไม่เป็นไร”

          “แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่”

          เอาไงดี บอกว่าตั้งใจตามมาก็ดูใส่ใจเธอเกินไปไหม เดี๋ยวจะคิดไปไกลว่าผมมีใจให้

          “คือ..ผมก็พาสาวมาลั้นลาที่นี่น่ะสิ”

          “อ้าว แล้วผู้หญิงของคุณไปไหนละคะ”

          ถามมากจริง คิดคำตอบไม่ทันเลยเนี่ย

          “เธอกลับไปก่อนแล้ว ผมกำลังจะกลับนั่นแหละ แต่เห็นคุณวิ่งออกมาเลยเข้าไปถามไง แค่นั้นแหละ บังเอิญน่ะ”

          “อ๋อแบบนี้นี่เอง”

          “นอนเถอะ” ต้องรีบตัดบทก่อนที่เธอจะถามไปมากกว่านี้

          “ฉันยังไม่ง่วงคุณนอนเถอะค่ะ” ผมเห็นเธอมีท่าทีแปลก ๆ ขยุกขยิกเหมือนคนไม่สบายตัว

          “หนาวเหรอ เอาผ้าห่มมั้ย”

          “ไม่ค่ะ ฉันร้อน ขอบคุณค่ะ”

          “ฝนก็ตกแอร์ก็เย็นฉ่ำขนาดนี้ยังร้อนอยู่อีกเหรอ ผมจะแข็งแล้วนะเนี่ย”

          “ทะลึ่ง”

          “อะไรของคุณ ผมหมายถึงร่างกายบอดี้ผมเนี่ย โดนแอร์เหมือนกับถูกแช่แข็งแล้วนะ คิดอะไรของคุณเนี่ย ฮึ ๆ” ผมอดไม่ได้ที่จะหลุดขำให้กับสายตาที่มองมายังผมด้วยความหวาดระแวง คงเป็นอาฟเทอร์ช็อกสินะ พึ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาคงระวังตัวมากขึ้น

          ผมเอนกายลงนอนหลังจากสิ้นสุดบทสนทนากับเธอ ร่างกายผมวันนี้ก็เพลียอยู่ไม่น้อย

          พรึบ ! แสงไฟดวงที่สว่างที่สุดดับลง เป็นอัญญาที่เดินไปปิดมัน เหลือเพียงแสงพอสลัวจากโคมไฟข้างเตียง

          ครืน ครืน เปรี้ยง!

          “ฮึ” เสียงฟ้าผ่าที่อยู่ใกล้มากเหมือนมันผ่าลงข้างเตียงผมเลย ทำให้ตกใจตื่น ทั้งที่เกือบจะหลับอยู่แล้วเชียว

          “คุณเป็นอะไรคะคุณฌอน กลัวเสียงฟ้าร้องเหรอ?” เธอยังไม่นอนอีกเหรอ เห็นพึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ

          “เปล่า”

          อัญญาใช้ผ้าเช็ดหน้าที่เหมือนจะเปียกชุ่มเช็ดหน้าตัวเอง ไม่สบายเหรอ

          “คุณตัวร้อนเหรอ?”

          “เปล่าค่ะ ฉันแค่รู้สึกร้อนนอนไม่หลับเลยลุกไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเผื่อจะหายร้อน”

          หรือว่ายายังไม่หมดฤทธิ์ ยาคงกระตุ้นอารมณ์เธออยู่ ทนได้ยังไง มีหนุ่มหล่ออยู่ในห้องไม่ยอมขอความช่วยเหลือ ฮึ แค่ปลดปล่อยมันออกมาแค่นั้นก็สบายตัวแล้ว

          “ให้ผมช่วยมั้ย”

          “ช่วยอะไรคะ”

          “คุณร้อนจากภายในใช่มั้ย รู้สึกมีความต้องการรึเปล่า ถ้าไม่รังเกียจให้ผมช่วยคุณก็ได้นะ ไม่คิดตังค์”

          “ไม่มีวัน อย่าแม้แต่จะคิดนะคะจีเอ็ม” เธอยกมือขึ้นมาปกป้องตัวเอง

          “อย่าพึ่งปฏิเสธ เดี๋ยวจะกลืนน้ำลายตัวเองนะครับ” ผมยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาวที่กำลังตีกับเสียงในหัวตัวเองอยู่ตอนนี้ ดูแล้วก็น่าเห็นใจ

          “คุณนอนลงไปเถอะค่ะ อย่ามาสนใจฉันเลย”

          ผมพยักหน้าตอบเธอ แล้วล้มหัวลงหมอน ทว่ายังไม่ถึงเสี้ยววินาที...

          เปรี้ยง! พรึบ! ฟ้าดันผ่าเสียงดัง ไฟก็ดับทั้งหมดไม่เหลือแม้แต่เครื่องปรับอากาศ

          “เฮ้ย!” ผมตกใจรีบกระโดดลงจากเตียง มุ่งเป้าไปที่อัญญาด้วยความเร็วแสง

          “คุณฌอน ปล่อยฉันนะ” ผมกอดเธอไว้แน่น หัวใจเต้นถี่และแรง กลัวเสียงฟ้าผ่ายังพอทนไฟดับร่วมด้วยพอเลย ต่างสถานที่นอนผมจะกลัวเป็นพิเศษ คงเพราะตอนเด็กเคยถูกปล่อยให้นอนคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ของพ่อแม่บุญธรรม คืนนั้นทั้งฟ้าร้องฝนตกหนักไฟดับ ผมนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเป็นชั่วโมงก็ไม่มีใครเข้ามา นั่นอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ไม่ชอบฟ้าร้องฟ้าผ่าและไฟดับ รู้สึกต้องหาคนกอดหรือต้องกอดใครสักคนถึงจะรู้สึกผ่อนคลาย

          “อย่าขยับสิอัญญา”

          “คุณก็ปล่อยฉันสิคะ”

         

          “ไฟมาก่อนผมถึงจะปล่อย” ผมยังกอดเธอไว้แน่น พึ่งรู้ว่ากลิ่นตัวเธอหอมมาก

          “ฉันร้อน!” เธอดิ้นจนสุดแรง จนผมต้องยอมปล่อย

          พรึบ! ไฟก็สว่างวาบมาพอดี แม้จะพอสลัวแต่สามารถมองเห็นแววตาคู่สวยของเธอชัดเจน เธอหายใจหอบแรง แววตาเหมือนกำลังอดกลั้นกับอะไรบางอย่าง

          ผมรู้ว่าคืออะไร เธอพยายามต่อสู้กับฤทธิ์ยาที่ดื่มเข้าไป เห็นอาการของเธอแล้วช่างน่าเห็นใจ ชีวิตผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ต้องอดทนและต่อสู้กับอะไรมาบ้างนะ ทำไมถึงได้หนักแน่นขนาดนี้