15

ตกลงกันใหม่

         เช้าวันต่อมา

          หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาเมื่อคืน ชายหนุ่มหญิงสาวยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม

          อัญญาฝันหวานอยู่ในอ้อมแขนของชยางกูร ท่านอนของทั้งคู่ราวกับคู่รักที่พึ่งแต่งงานใหม่ เมื่อคืนคงเหน็ดเหนื่อยกันมาก เช้าแล้วยังไม่มีใครขยับตัวตื่น เสื้อผ้าก็ไม่ยอมใส่ นอนกอดกันกลมในร่างที่เปลือยเปล่า ให้ความอบอุ่นกันและกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

          นี่หรือคนที่มีอคติต่อกันมาตลอด หวังว่าผ่านคืนนี้ไปทั้งคู่จะเลิกอคติต่อกันสักทีนะ

          ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงสั่นครืน ซึ่งไม่ใช่พึ่งสั่น มีคนโทรเข้ามาหาชยางกูรหลายรอบแล้ว ทว่าทั้งเขาและเธอก็ไม่ยอมรู้สึกตัว แต่ครั้งนี้น่าจะตื่นกันแล้ว

          “โอ๊ยใครวะ โทรมาแต่เช้าเลย” เขางัวเงียตื่นพร้อมกับคำบ่นเพราะรำคาญเสียงรบกวน เปลือกตาค่อย ๆ ขยับขึ้น ปากหยักยกยิ้มเมื่อลืมตาก็เจอกับใบหน้าใสใสของหญิงสาวข้างกาย จนลืมสนใจโทรศัพท์ที่สั่นครืด ๆ กระทั่งมันหยุดสั่นไปเอง

          แอบมองใบหน้านี้ชัด ๆ ชิดใกล้ เธอมีอะไรพิเศษทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นห่วงและตามมาถึงที่นี่ ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งเกลี่ยที่แก้มนวลของเธออย่างถนุถนอม หัวใจพองโตโดยไม่รู้ตัว แววตาที่มองเธอนั้นคล้ายจะเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมาก

          จะตกหลุมรักผู้หญิงธรรมดาคนนี้แล้วรึเปล่า

          เขารีบดึงมือกลับเมื่อหญิงสาวขยับตัว ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้งแกล้งทำเป็นว่ายังไม่ตื่น

          อัญญาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้น ขยี้ตาตัวเอง กลอกลูกตามองสิ่งแวดล้อมรอบห้องจนมาหยุดอยู่ที่เขา เธอกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก

         “ฉันต้องทำตัวยังไงกับเขาดี ที่ร้องขอให้เขาช่วยเมื่อคืนนี้ก็ไม่ใช่รอบเดียวซะด้วยสิ ไม่อยากจะเชื่อ ว่าจะได้อ้าขาให้เขา”

          เธอยังไม่กล้าขยับกายมากนักเพราะกลัวว่าเขาจะตื่น

         “แต่ดูใกล้ ๆ แบบนี้ เขาก็หล่อมากเลยทีเดียว แรงก็เยอะ อึดทนไม่เบา มิน่าล่ะสาว ๆ ถึงติดเขา เสียทีเจ้าชู้และเจ้าระเบียบไปหน่อย”

          “คิดอะไรอยู่เนี่ย” เธอแพ้เสียงในหัวจึงเผลอพูดออกมา

          “ผมหล่อมากใช่มั้ยล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะลืมตามองหน้าเธอ ทำเอาคนที่นอนหนุนแขนอยู่ถึงกับสะดุ้ง

          “หลงตัวเอง” เธอเอ่ยก่อนจะดีดกายลุก ทว่าเขากลับคว้าร่างบางเอาไว้พร้อมกับดึงเข้าไปกอดแนบแน่น

          “ปล่อยนะคุณฌอน” เธอพยายามดิ้นให้หลุด ทว่ายิ่งดิ้นยิ่งรัดแน่นราวกับงูเหลือม

          “จะรีบลุกไปไหน ไม่ต่ออีกสักรอบเหรอ”

          “ไม่แล้วค่ะ ที่ฉันนอนกับคุณเพราะฤทธิ์ยาหรอกนะคะ อย่าเข้าใจผิดเป็นอย่างอื่น”

          “โอ้โฮ พอหมดผลประโยชน์ก็เขี่ยทิ้งเลยนะ เมื่อคืนยังออดอ้อนเสียงหวานอยู่เลย ตื่นมาอย่างกับคนละคน”

          “ก็ฉันโดนวางยา”

          “แต่คุณยังมีสติทุกอย่าง ไม่ได้โดนผีเข้าซะหน่อย”

          อัญญาถึงกับเถียงไม่ออก หลับตาปริบ ๆ ทั้งเขินทั้งอาย จริงอย่างที่เขาพูด เธอไม่เข้มแข็งพอ

          “ขอบคุณนะคะที่ช่วย ยังไงก็ช่วยลืมเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยนะคะ”

          “ใจดำมาก ดุเดือดยิ่งกว่าสงครามจะให้ลืมง่าย ๆ ได้ยังไง แค่คำขอบคุณไม่พอหรอก ผมเสียพลังงานไปมาก”

          “แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงคะ”

          “ผมอยากให้คุณแกล้งเป็นแฟนผมต่อไป พิชชี่ยังไม่เลิกตามผม”

          อัญญาไม่ชอบข้อเสนอนี้สักเท่าไหร่ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะตัดสินใจได้

          “ค่ะ” ตอบรับเสียงแข็งอย่างไม่เต็มใจนัก

          “ดี ตกลงตามนี้ งั้นตั้งแต่วันนี้ไปคุณเป็นแฟนผมแล้ว ไม่สิ น่าจะนับจากเมื่อคืนนี้นะ” คำพูดทั้งสายตายียวนกวนประสาท ทำให้หญิงสาวอดที่จะถลึงตาใส่เขาไม่ได้

          “อย่าพูดถึงเรื่องเมื่อคืนอีก ฉันขอร้อง มันผ่านไปแล้ว”

          “โอเค ไม่พูดก็ไม่พูด ผมไม่เอาเปรียบคุณหรอกนะอัญญา ผมมีค่าจ้างให้ คุณอยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย”

          “สองหมื่น ห้ามต่อรอง ฉันพอใจที่ราคานี้”

          “ฮ่า ๆ” คำขอของเธอหลุดเสียงขำของเขาออกมา

          “ทำไมคะ ไม่จ้างก็ไม่ว่านะ”

          “ผมคิดว่าคุณจะเรียกสักแสนสองแสนซะอีก มักน้อยนะเนี่ย”

          “ถ้าให้ได้ก็จ่ายมาสิคะฉันไม่ติด”

          “ขอดูผลงานก่อน ถ้าทำดีผมก็พร้อมเปย์ไม่อั้น”

          “ดีลค่ะ”

          “ดีล”

          “ปล่อยฉันได้รึยัง” นึกได้ว่ายังอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขา แม้จะอบอุ่นแต่ก็ไม่ควร ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขานี่นา

          “ถ้าบอกว่าไม่อยากปล่อยล่ะ” เขายังจะยื้อเธอไว้

          “นี่คุณตกหลุมรักฉันแล้วสินะ” อัญญาแสร้งถามเพื่อให้เขายอมปล่อยง่าย ๆ

          ชยางกูรชะงักกับคำถามเล็กน้อย ทว่าเขามีไหวพริบที่ดี รู้ว่าคนถามต้องการอะไร

          “ไม่ชอบ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา “แต่ไม่ได้รังเกียจ” เว้นวรรคไปสองสามวิก่อนจะเอ่ยคำนี้ตามมา หัวใจคนตอบเต้นแรงผิดจังหวะ ส่วนคนฟังก็ไม่ค่อยต่างจากเขานัก ใจแอบสั่นไหวกับคำว่า ‘แต่ไม่ได้รังเกียจ’ มันเหมือนมีนัยแอบแฝง เธอกะพริบตารัว ๆ พยายามมองไปทางอื่นแก้เคอะเขิน และก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

          “ตายแล้ว! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วคะ” ตาเบิกกว้าง ลืมไปเลยว่าวันนี้ต้องทำงาน

          “เจ็ดโมงแล้วมั้ง กลับไปตอนนี้คุณก็เข้างานไม่ทันหรอก”

          “ซวยแล้วสิเรา ขาดงานโดยไม่บอกกล่าว ยิ่งมีคนคอยจับตาดูความประพฤติอยู่ด้วย” พูดเชิงประชดพลางมองคนข้าง ๆ ด้วยหางตา

          ซึ่งแน่นอนว่าชายหนุ่มก็รู้ตัวทันที มองค้อนเธอนิด ๆ

          “จะกังวลไปทำไม คุณนอนอยู่กับจีเอ็มเลยนะ”

          “แต่ฉันต้องขาดงานเพราะตื่นสายนะคะ” อัญญายังคงสีหน้าไม่คลายกังวล

          “ก็โทรไปลาหัวหน้าคุณสิ บอกว่าป่วยกะทันหัน เคยทำไม่ใช่เหรอ ผมอนุโลมให้หนึ่งวัน” เขาเอ่ยออกมาหน้าตาเฉยติดประชดเล็กน้อย ดูไม่ใช่ชยางกูรคนเจ้าระเบียบเหมือนตอนที่สวมบทเป็นผู้จัดการทั่วไป

          อัญญาเคยทำอย่างที่เขากล่าวมาจริง คราวนั้นทำไปเพราะความจำเป็นคือเพื่อนรักของเธอไม่สบายจึงโกหกว่าป่วย แล้วดันโดนเขาจับได้ โชคดีที่เพื่อนรักเป็นคนพิเศษของเจ้าของโรงแรมหรือเพื่อนสนิทของชยางกูรนั่นแหละ เธอถึงรอดพ้นจากการได้ใบเตือน

          “นี่ถ้าฉันไปนอนค้างอยู่กับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ คุณจะใจดีกับฉันมั้ย”

          “เรื่องอะไรที่จะต้องใจดีด้วย ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษไปตามกฎสิ ขาดงานเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องคิดว่าสมควรแล้วเหรอ”

          “แล้วทำไมตอนนี้ได้ล่ะคะ”

          “ก็ตอนนี้สถานการณ์มันบังคับ จะบอกความจริงไปก็ได้นะว่าไปทำงานไม่ได้เพราะกำลังนอนกกอยู่กับจีเอ็ม”

          “จะบ้าเหรอคะ”

          “งั้นก็ตามนั้นแหละ มีปัญหาอะไรเดี๋ยวผมเคลียร์ให้”

          อัญญาไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้ รู้สึกพิเศษอย่างบอกไม่ถูก เริ่มคิดว่าเขาชอบตัวเองรึเปล่า

          “ค่ะ ขอบคุณนะคะ งั้นก็ปล่อยฉันได้แล้ว จะโทรหาหัวหน้า” เธอดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา ชายหนุ่มคลายมือออก จังหวะพลิกตัวจะลุกขึ้นขาเธอดันไปโดนกับของแข็งบางอย่าง คนไม่ไร้เดียงสาก็รู้เลยทันทีว่ามันคืออะไร หันขวับกลับไปมองชายหนุ่มที่นอนยิ้มกวนอย่างชอบใจ

          “จะต่อก็ไม่ว่านะ พร้อมเสมอ” พูดออกมาอย่างไม่อายปาก

          “ไม่ค่ะ ระหว่างเราขอให้มันจบลงที่นี่พอ” หญิงสาวรีบปฏิเสธอย่างไม่ไยดี เธอกระชากผ้าห่มออก เดินลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะเพ่งมองอยู่ด้วยสายตาลวนลามหรือไม่

          เผลอกลืนน้ำลายลงคอไปเฮือกใหญ่ อยากจะกระโดดกอดแล้วลากเธอจับกดลงเตียงอีกสักรอบ ไม่รู้จะมีโอกาสแบบนี้อีกไหม กลิ่นตัวหอม ๆ ยังติดปลายจมูกไม่จางลงแม้แต่น้อย

          คิดว่าต้องหาเรื่องใกล้ชิดกับเธออีก เสียใจด้วยนะอัญญาถ้าจะบอกว่า “ครั้งต่อไปจะใส่ให้สุดกว่านี้”