11

ขอไม่ไปต่อ

          วันต่อมา ณ ห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไป (GM:General Manager)

          “หวัดดีครับคุณธามม์” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานยกสมาร์ตโฟนขึ้นแนบหูก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มคุยกับปลายสาย

          (เออ..ได้ยินว่าเมื่อวานมีเรื่องที่งานเลี้ยงเหรอวะ” เจ้าของโรงแรมโทรมาสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ตัวเขาไม่ได้มาร่วมงาน เพราะพาภรรยาคนสวยลงใต้ไปพักผ่อน รื้อฟื้นความทรงจำกันที่ภูเก็ต

          “เรื่องอะไรวะ?” ชยางกูรเลิกคิ้วเข้ม นึกย้อนกลับไปเมื่อวานว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น “อ๋อ...คุณธามม์รู้เรื่องนี้เร็วจังเลยนะครับ ผมยังไม่ได้บอกใครเลย” ชยางกูรนึกได้อยู่เรื่องเดียวคือเรื่องที่อัญญาทำงานพลาดแล้วตั้งใจโกหกเขา

          (เมื่อวานพราวโทรหาอัญญา ตอนแรกเธอก็ไม่อยากบอกหรอก แต่พราวจับสังเกตเห็นว่าเพื่อนของเธอดูหงุดหงิดแปลก ๆ เหมือนไปกัดกับหมาที่ไหนมา เมียกูเลยเค้นถามจนยอมเล่า)

          “กัดกับหมาอะไร กูแค่บอกให้ไปเขียนรายงานมาแค่นั้น ยังไม่ได้ลงโทษอะไรเลย ขี้ฟ้องจริง ๆ”

          (เรื่องมันเล็กน้อยมึงก็ปล่อยผ่านไปบ้างเถอะเพื่อน ไม่ชอบเธอขนาดนั้นเลยเหรอวะ)

          “ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่รักษามาตรฐานของโรงแรมโว้ย”

          (ครับคุณฌอน ทำดีมากครับ แต่อย่าถึงกับหักเงินเดือนนะโว้ย เมียกูเป็นห่วงเพื่อนว่ะ เดี๋ยวพราวไม่สบายใจกระทบถึงลูกในท้อง)

          “ครับผมท่านประธาน มีอะไรอีกมั้ยครับผม ผมจะทำงานแล้วครับ”

          (ไม่มีแล้ว ไว้เจอกันเพื่อน) นภัทรตัดสายไป

          “เฮ้อ...เรื่องแค่นี้ก็เอาไปเล่าให้เพื่อนฟัง ยัยขี้แย” ชยางกูรบ่นให้คนที่พวกเขาเอ่ยถึงผ่านหน้าจอมือถือ

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

          “เข้ามา”

          ประตูห้องทำงานของชายหนุ่มถูกเปิดออก หลังจากนั้นคนที่เขาพึ่งพูดถึงก็เดินตรงเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า

          อัญญามาพร้อมกับเอกสารสองสามแผ่น

          “ดิฉันเอารายงานมาส่งให้คุณค่ะ” เธอยื่นเอกสารวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเขา

          “แค่กระดาษไม่กี่แผ่น ฝากไว้กับเลขาก็ได้มั้ง”

          “ดิฉันอยากมาคุยกับคุณฌอนด้วยตัวเองค่ะ”

          “มีอะไร?”

          “ดิฉันยังไม่ได้ค่าตอบแทนที่ทำงานให้คุณเลยนะคะ เมื่อไหร่จะโอนให้คะ หรือจะจ่ายเป็นเงินสดตอนนี้เลยก็ได้นะคะ”

          “นี่ผมยังไม่โอนให้คุณเหรอ” ชายหนุ่มแสร้งทำหน้าซื่อ “เดี๋ยวโอนให้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะ ตอนนี้ผมยุ่งมาก” เขาแค่กวนประสาทเธอ

          “นี่คุณกำลังเล่นอะไรคะ จะเบี้ยวงั้นสิ”

          “เปล่า ตกลงกันแล้วนี่ว่าเสร็จงานถึงจะได้”

          “งั้นฉันเปลี่ยนใจแล้วค่ะ ฉันไม่ช่วยคุณแล้ว เชิญคุณไปหาผู้หญิงคนอื่นมาช่วยปลอมเป็นแฟนหลอก ๆ ของคุณเถอะค่ะ” อัญญาเชิดหน้าสู้คนตรงหน้า ชนิดที่ไม่กลัวอะไรแล้ว

          “ทำได้ที่ไหนล่ะ พิชชี่เห็นหน้าคุณแล้ว”

          “ก็บอกว่าเราเลิกกันแล้ว และคุณก็ควงสาวคนใหม่แล้วสิคะ ไม่เห็นจะยากเลย”

          “นี่โกรธที่ผมตำหนินิดหน่อยถึงกับไม่เอาเงินห้าหมื่นเลยอะนะ เงินไม่ใช่น้อย ๆ แทนที่จะรีบคว้า ชีวิตมีทางเลือกมากงั้นสิ” คำพูดของเขาเหน็บแนมเธอได้อย่างเจ็บปวด แต่ล้วนเป็นความจริง

          อัญญาครุ่นคิดอีกรอบ เธอคิดว่าตัวเองวู่วามเกินไปรึเปล่า เงินตั้งครึ่งแสนไม่ได้หาได้ง่าย ๆ ทว่าจะมากลับคำตอนนี้ก็กลัวเสียหน้า

          “ไม่เสียดายค่ะ ฉันพอใจเท่านี้ สัญญาถือเป็นโมฆะ ฉันจะลบคลิปคุณทิ้งหลังจากเงินเข้าบัญชีของฉัน”

          ชยางกูรจ้องตาเธอเขม็ง ไม่อยากยอมแต่ในเมื่อเธอไม่เล่นด้วยเขาก็ไม่อยากรบเร้า

          “โอเค ได้ งั้นก็ตามนั้น โอนตอนนี้เลย เลขบัญชีอะไร?” ชายหนุ่มยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าแอปธนาคาร

          “พร้อมเพย์นะคะ 095...” ยังไม่ทันบอกตัวเลขครบ ชายหนุ่มก็ยกมือห้าม

          “ไม่ต้อง ๆ ผมสะดวกสแกนคิวอาร์โค้ดมากกว่า เปิดคิวอาร์โค้ดมาเลย”

          “กดตัวเลขแค่สิบตัวก็ได้แล้วนะคะ”

          “ก็ผมขี้เกียจกดตัวเลขไง ตกลงจะเอามั้ย”

          อยากได้เงินหมื่นก็ต้องยอมน่ะสิ หญิงสาวล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดเข้าแอปหาคิวอาร์โค้ดรับเงิน เสร็จแล้วก็ยื่นให้กับเจ้านายหนุ่ม

          เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มาจากเธอก่อนจะทำตามขั้นตอนโอนเงิน ทว่าเมื่อโอนเงินสำเร็จแล้ว กลับไม่ได้ส่งมือถือคืน

เจ้าของ ซ้ำยังถือวิสาสะกดเข้าแอปสีเขียวเพื่อเข้าไปค้นหาอะไรบางอย่าง

          “นี่คุณกำลังทำอะไรคะ” หญิงสาวที่ยืนดูการกระทำของเขาทุกขณะสงสัยว่าโอนเงินเฉย ๆ ทำไมต้องเข้าไปในแอปไลน์

          เขาไม่ตอบ แถมยังยกมือถือตัวเองขึ้นเหนือสมาร์ตโฟนของเธอ ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะแอดเพื่อนกับเธอ

          “คุณจะแอดเพื่อนกับดิฉันทำไมคะ” เจ้าของโทรศัพท์เห็นถึงกับเป็นงง

          “ผมจะส่งสลิปให้คุณดูไง”

          “ดิฉันว่าไม่จำเป็นนะคะ ฉันเช็กในแอปได้”

          “จำเป็นสิ เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่โอนให้จริง เรียบร้อย” ชายหนุ่มยื่นมือถือส่งคืนเจ้าของหลังจากทำสิ่งที่ต้องการสำเร็จ เธอรับมันจากเขา ก่อนจะเปิดดูกล่องแชตในไลน์ที่เขาพึ่งส่งรูปสลิปยอดโอนสองหมื่นบาทมาให้

          “สองหมื่นเหรอคะ?” อัญญาตาโตแปลกใจ ที่ตกลงไว้มันแค่หมื่นเดียวนี่นา

          “ใช่ อย่าบอกว่าไม่พอใจนะ ไม่ได้เปลืองเนื้อเปลืองตัวเลยด้วยซ้ำ ได้แค่นั้นถือว่าบุญหล่นทับแล้ว”

          อัญญารู้สึกอะไรบางอย่างตามสัญชาตญาณของผู้หญิง ทำงานแค่นั้นทำไมให้มาเยอะขนาดนี้

          “พอใจค่ะ นี่จีเอ็มคงไม่ได้ชอบฉันหรอกนะคะ” เธอถามเขาอย่างตรงไปตรงมา โดยที่ไม่กระดากอายอะไร

          ชยางกูรชะงักไป สายตาลอกแลกไปมาตาก็กะพริบถี่ ๆ อาการเหมือนคนทำตัวไม่ถูก

          “อย่าสำคัญตัวเองผิด ผมให้เป็นค่าเสียเวลา อีกอย่างคืนนั้นคุณก็ทำได้ดี สองหมื่นสำหรับผมถือว่าไม่มากมายอะไร” เขาเอ่ยเสียงทุ้มปฏิเสธหนักแน่นว่าไม่ได้จีบเธอ

          “งั้นก็ขอบคุณจีเอ็มมากนะคะ คืนนี้คงต้องออกไปแดนซ์ฉลองสักหน่อยแล้ว ได้เงินก้อนใหญ่มาขนาดนี้ อัญญาคนนี้ซาบซึ้งในน้ำใจของจีเอ็มมาก ๆ เลยค่ะ” เธอพนมมือไหว้เขาเชิงประชดเล็กน้อย คิดว่าคงเป็นนิสัยของเขาที่ชอบเปย์สาว ๆ แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง เธอจะรับไว้อย่างไม่เกรงใจ

          “ไปเที่ยวไหน” เขาสนใจแพลนเที่ยวของเธอ

          “ไม่บอกค่ะ กลัวไปเจอเจ้านาย เดี๋ยวเที่ยวไม่สนุก”

          “ก็แล้วแต่คุณ ผมก็ถามไปงั้นแหละ จะไปไหนก็เรื่องของคุณสิ ผมจะทำงานแล้ว เชิญออกไปได้แล้ว”

          “ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ” อัญญาเดินยิ้มร่าตรงไปที่ประตู แต่ยังไม่ถึงไหน เขาก็เรียกให้เธอหยุด

          “เดี๋ยวอัญญา”

          “คะ?” เธอชะงักแล้วหันกลับมาหาเขา

          “อย่ากดยกเลิกเป็นเพื่อนกับผมนะ แล้วก็ห้ามบล็อกด้วย เผื่อติดต่อหัวหน้าคุณไม่ได้ จะได้ทักหาคุณแทน”

          เหตุผลอาจจะฟังดูฟังไม่ค่อยขึ้นและถึงแม้อัญญาไม่อยากทำตามคำสั่งของเขา ทว่าก็จำใจต้องทำ เพราะยังไงเขาก็เป็นเจ้านายของเธอ

          “ค่ะเจ้านาย”

          หลังจากหญิงสาวเดินออกจากห้องเขาไป ชายหนุ่มแอบยกยิ้มอย่างเผลอไผล ปากบอกไม่ได้ชอบแต่การกระทำสวนทางอีกแล้ว เขาตั้งใจให้เงินเธอเกินที่ตกลงกันไว้ เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะไม่มีเงินส่งกลับบ้านไปให้ยาย และประเด็นสำคัญคือเขากลัวว่าเธอจะตัดสินใจไปกับเสี่ยมนต์ชัยคนนั้น

          ในส่วนลึกของหัวใจเขาอยากช่วยเธอมากกว่านี้ แต่เธอกลับไม่ยอมรับข้อเสนอที่ดีมากของเขา ไม่ไปต่อที่จะเป็นแฟนหลอก ๆ ให้กับเขา ก็คงช่วยเธอได้เท่านี้