Todos los capítulos de เผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี): Capítulo 21 - Capítulo 30

ไม่ปฏิเสธว่าไม่รักคุณ หมับ..อุ๊บ...อื้อ...O.O ชยางกูรดึงร่างบางมาจูบอย่างดูดดื่ม เป็นการรุกจูบที่รวดเร็ว คนถูกกระทำก็แทบตั้งรับไม่ทัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเจือเต้นระส่ำเพียงได้รับไออุ่นจากลมหายใจของเขา เธอหลับตาปรือค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงสนิท ริมฝีปากเขายังคงเม้มจูบริมฝีปากชมพูแน่น ทว่าเขาเริ่มใช้จังหวะเนิบนาบช้าลงทำให้อบอุ่นหัวใจขึ้น มือหนาประคองใบหน้าเธอไว้หลวม ๆ เลือดร้อนในกายพลุ่งพล่านเพียงแค่ได้สัมผัสปากอิ่มของหญิงสาว ริมฝีปากของเธอเผยอตอบรับเป็นอย่างดี ไม่รู้ทำไมถึงไม่ผลักเขาออก หรือว่าเธอก็ต้องการมัน... เป็นเขาที่ยอมถอนจูบออกมาเอง “ผมไม่ได้เป็นอะไร รีบขึ้นห้องไปเถอะ ก่อนที่ผมจะลากคุณไปที่ห้องผมแทน” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา บอกให้เธอรีบลงจากรถ ไม่ใช่รังเกียจแต่เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกไปมากกว่านี้ “....” อัญญาหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว เธอดันตัวเขาออกห่างเล็กน้อย “งั้นฉันไปนะขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” หญิงสาวรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอลุกลี้ลุกลนจนลืมกระเป๋าไว้ในรถ “อ้าวอัญญา...ไปไหนมาเนี่ยแต่งตัวสวยเชียว” ลงจากรถมาเดินยังไม่ถึงไหน

แค่ห่วงใยผิดมากมั้ย เวลา 19.00 น. หลังจากชยางกูรกลับไปแล้ว อัญญาก็มาช่วยยายเตรียมของทำขนมขาย สองยายหลายช่วยกันคนละไม้คนละมือ “ปกติรัญญ์กลับช้าแบบนี้ทุกวันมั้ยจ๊ะยาย” อัญญาดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ฝาผนังสลับกับชะเง้อมองทางน้องสาวทุก ๆ นาที รู้สึกเป็นห่วงน้อง กลัวเสี่ยบ้ากามนั่นจะมาลักพาตัวรัญญาไปทำมิดีมิร้าย “ไม่นะ ถ้าวันไหนมาช้าจะโทรมาบอก แต่วันนี้เห็นว่านอนค้างที่ห้องเพื่อนนี่ ยัยรัญ์ไม่ได้บอกแกเหรอ?” “อ้าว ไหนบอกจะมาคุยกับพี่” อัญญาบ่นอุบอิบไม่ให้ยายได้ยิน “ว่าไงนะ” “เปล่าจ้ะยาย อันลืมจ้ะ ยัยรัญญ์บอกแล้ว” เธอเลือกโกหกยายเพราะไม่อยากโจทย์หาเหตุผลที่รัญญาผิดนัดไม่ยอมบอกกล่าว เดี๋ยวยายจะดุน้อง ในขณะที่สองยายหลานก้มหน้าห่อข้าวต้มมัดกันอยู่นั้น มีชายหนุ่มหน้าตาดีแอบเดินเข้ามาในบ้านราวกับเป็นบ้านของตัวเองไปแล้ว “ก๊อก ก๊อก ทำอะไรกันอยู่ครับ” “คุณฌอน?” อัญญาเงยหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียว เขามาทำไมอีก “สวัสดีอีกครั้งครับคุณยาย” ชยางกูรกล่าวทักทายหญิงสูงวัย โดยไม่ได้ยกมือไหว้ เพราะในมือ

ยินดีที่ได้รู้จัก..พี่เขย By : อัญญา “อัน หลานแบ่งกับข้าวไว้ให้คุณฌอนรึเปล่า” จู่ ๆ ยายจะเอ่ยถึงชื่อเขาทำไมกัน “คุณฌอน ใครเหรอจ๊ะยาย” รัญญาที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่งับ ๆ เลิกคิ้วสงสัย “ชื่อคุ้น ๆ” “ก็แฟนพี่สาวหลานไง อาหารทั้งหมดนี่พ่อหนุ่มนั่นซื้อมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน นึกว่าจะมากินด้วยกันกับเราซะอีก” ดูแล้วยายคงห่วงคุณฌอนไม่น้อยเลย “เขาคงไม่ว่างน่ะจ้ะยาย” เรื่องที่ฉันคบกับคุณฌอนเริ่มลามทุ่งไปเรื่อยแล้ว จากที่จะให้แค่พิชชี่รับรู้ตอนนี้กลายเป็นแทบจะทุกคนแล้วมั้งที่รู้ และไม่แน่ว่าวันนี้ยัยรัญญ์อาจจะรู้เพิ่มอีกคน เรื่องแบบนี้น้องสาวฉันจับผิดเก่งมาก “ใครพี่ บอกน้องมาเลยนะ ใช่จีเอ็มโรงแรมที่พี่ทำงานอยู่รึเปล่า” นั่นไง ความจำดีซะด้วย “อืม” “ฮะ! บอกน้องไม่ให้ยุ่งกับเขา ที่แท้ก็..” “หยุดเลยนะยัยรัญญ์ ไม่รู้อะไรอย่าพูด” ฉันรีบปรามยัยน้องสาวตัวแสบเอาไว้ ก่อนที่ยายจะหันมาถามฉันอีกคน “จ้า ๆ” รัญญายิ้มกรุ้มกริ่มไม่เลิก เวลา 20.10 น. สามคนยายหลานช่วยกันทำขนม วันนี้จึงเสร็จเร็วกว่าทุกวัน

อยากบอกรัก..แต่ @ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางมหานคร ในห้องนอนที่พอมีแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง แม้จะเช้าแล้ว แต่เขาไม่ได้เปิดผ้าม่านที่หนาทึบชนิดกันรังสียูวีออกทำให้ห้องยังมืดราวกับเป็นเวลากลางคืน ชายหนุ่มยังคงนั่งจดจ้องใบหน้าที่มีรอยช้ำจากการโดนตบเป็นเวลาหลายนาทีแล้วตั้งแต่เขาตื่นมา รู้สึกผิดที่ตัวเองเข้าไปช่วยเธอช้า ถ้าอ่านข้อความเธอเร็วกว่านี้อัญญาคงไม่เจ็บถึงขนาดนี้ “ไอ้เสี่ยเลวนั่น ป่านนี้คงนอนหยอดข้าวต้มหรือไม่ก็ไปทัวร์นรก” เขาพึมพำ เรื่องเสี่ยมนต์ชัยธันวาเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อของธันวาเช่นกัน ชยางกูรไม่รู้ว่าเพื่อนมีวิธีจัดการคนไม่มีสัจจะยังไง เขาเชื่อว่ารอบนี้เพื่อนเอาอยู่ อัญญาขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ กวาดสายตาไปรอบห้อง ชยางกูรเห็นว่าเธอตื่นแล้วจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง “คุณเป็นยังไงบ้าง” “อย่าเข้ามา!” ทว่าอัญญากลับตอบสนองเข้าด้วยการรีบถอยออกห่าง มีอาการตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด คงเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนจึงทำให้เธอตกใจกลัว ระแวงแม้กระทั่งเขา “ผมเอง คุณปลอดภัยแล้วนะ”

ยอม(18+) แม้อัญญาจะรู้สึกดีกับคำสารภาพของเขา แต่เธอกลับไม่แน่ใจกับความรู้สึกของตัวเอง ที่ผ่านมาคิดว่าเขาดีกับเธอเพราะต้องพึ่งพาเธอ ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังว่าเขาจะมาชอบตัวเองจริง ๆ “ฉัน...ขอบคุณนะคะสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจ ขอเวลาสักพักได้มั้ยคะ” “ได้สิ ได้อยู่แล้ว ขอแค่คุณไม่ปฏิเสธ แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว” ชยางกูรยิ้มออกได้แล้ว ใจที่เกือบจะเหี่ยวเฉากลับมาสดชื่นขึ้นอีกครั้งราวกับต้นไม้ใกล้ตายได้น้ำฝน “งั้นตอนนี้เราควรนอนกันได้แล้วนะคะ” “ได้” ชายหนุ่มลุกออกจากร่างบาง คิดว่าเขาจะปล่อยให้เธอไปนอนดี ๆ ที่ไหนได้กลับช้อนร่างเธอขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ หมับ... “จะทำอะไรคะ?” “ก็ไปนอนไง” เขาตอบพลางส่งสายตาเจ้าเสน่ห์ อุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน เขาวางเธอนั่งลงขอบเตียง ก่อนจะจู่โจมจูบอย่างกระหาย หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวเบิกตากลมกว้างไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ เลือดในกายของเขากำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง อยากจะฉกฉวยโอกาสนี้มานานแล้ว เขาไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย เมื่อคนที่รักอยู่ตรงหน้าทำไมต้องทน หวานเหลื