24

คนสีเทา

          วันต่อมา ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่งใจกลางมหานคร

เจ้าของร่างสูงในชุดสูทสีดำล้วน แต่ปลดกระดุมทุกเม็ด จึงดูสบาย ๆ ไม่เป็นทางการ ออกไปทางเจ้าพ่อมาเฟียเสียมากกว่า สองเท้าใส่รองเท้าหนังขัดเงาย่างก้าวเข้ามาในร้านอาหารเดินตรงไปมุมหนึ่งของร้านก่อนจะหยุดปลายเท้าตรงโต๊ะที่มีชายวัยกลางคนนั่งจิบกาแฟอารมณ์ดีอยู่ในยามเช้า

          เขาเขยิบเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงร่วมโต๊ะกับเสี่ยอย่างคนเสียมารยาท เสี่ยมนต์ชัยงงว่าหมอนี่เป็นใครทำไมมานั่งตรงนี้

          “คุณเป็นใคร?” เสี่ยน่าจะจำเขาไม่ได้ แม้เคยเจอกับเสี่ยมาแล้วครั้งหนึ่งที่บ้านเช่าของอัญญา

          “ฌอน” เขาตอบห้วนสั้นพลางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ

          “ผมไม่ได้นัดกับคุณ นั่งผิดโต๊ะแล้วมั้ง” เสี่ยมนต์ชัยกำลังนั่งรออัญญา เพราะกัญญาส่งข้อความไปโกหกเสี่ยว่าอัญญายอมตกลงไปกับเขาแล้ว กัญญานัดให้เสี่ยมาเจออัญญาที่นี่ แต่ข้อความทั้งหมดที่เสี่ยได้รับล้วนเป็นแผนของชยางกูรทั้งสิ้น เพื่อให้เขาได้มาเจอเสี่ยตัวต่อตัว เขาต้องการกำจัดผู้ชายคนนี้ออกไปจากชีวิตอัญญา และมั่นใจมากว่าชายแก่คนนี้จะยอมสยบต่อเขาแน่นอน

          “แต่ผมนัดคุณ เสี่ยมนต์ชัย ไพรรีประสาน นักธุรกิจ...สีเทา ผู้ร่ำรวยและช่ำชองเรื่องผู้หญิง โดยเฉพาะสาว ๆ ที่มีอายุรุ่นลูก จะชอบเป็นพิเศษ” ชยางกูรสืบประวัติของเสี่ยมนต์ชัยมาเกือบหมดแล้ว โดยได้รับความช่วยเหลือจากแม่ของอัญญาและเพื่อนสนิทของเขาที่ชื่อธันวา

          “สืบประวัติผม อยากร่วมธุรกิจหรืออยากปรึกษาการลงทุนอะไร” เขายังมั่นหน้าคิดว่าตัวเองสำคัญ

          “เลิกยุ่งกับอัญญาซะถ้ายังอยากใช้ชีวิตสุขสบายอยู่” ชายหนุ่มเข้าเรื่องเลยทันที สายตาคมกริบจ้องคนตรงหน้าเอาจริงเอาจัง

          “ฮึ ๆ คุณเป็นอะไรกับสาวน้อยคนนั้นถึงกล้ามาสั่งผม”

          “ผมเป็นแฟนเธอ”

          “ก็แค่แฟน คุณต่างหากที่ต้องปล่อยเธอไป วันนี้เธอจะไปกับผมแล้ว แม่เธอบอกว่าเธอตอบตกลงไปเป็นเมียอีกคนของผม”

          “ฮึ ๆ” ชยางกูรแค่นขำเจือแสยะยิ้มให้กับความโง่ของชายแก่บ้าตัณหา “เธอไม่มาหรอก แต่เธอส่งผมมาแทน”

เสี่ยมนต์ชัยขมวดคิ้วแทบจะชนกัน รู้แล้วว่าตัวเองโดนหลอก

          “กัญญามึงหลอกกู” สบถคำหยาบถึงแม่ของสาวน้อย คงโกรธแค้นเธอไม่น้อย

          “มันเป็นแผนของผมเอง นอกจากอัญญาแล้วคุณก็ห้ามแตะต้องใครทั้งนั้นในครอบครัวของเธอ” ชยางกูรขู่เสียงเข้ม

          “ฮ่า ๆ ไอ้หมอนี่ มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะกล้ามาสั่งกู”

          “กับกูมึงอาจจะไม่กลัว แต่ลองเจอเพื่อนกูก่อนมั้ย” ไม่มีความจำเป็นที่ต้องพูดดี ๆ กับคนคนนี้อีกต่อไป

          “มึงนี่มัน!” เสี่ยเกรี้ยวกราดที่โดนเด็กไม่เคารพ

          ชยางกูรยกมือกวักเรียกเพื่อนสนิทที่กำลังตรงเข้ามาหาพวกเขา เสี่ยหันหลังมองตามสายตาของชยางกูร เขาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเป็นใคร

          “หวัดดีเสี่ย สบายดีนะ” ธันวาเอ่ยทักเสียงเข้มเย็นยะเยือก ทำเอาเสี่ยหน้าชาขาสั่นไปหมดเพียงได้เห็นใบหน้าคมของเขา

ธันวามีอิทธิพลต่อเหล่าบรรดานักธุรกิจสีเทาเป็นอย่างมาก ไม่มีใครกล้าหือกับเขา เพราะเจ้าตัวรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ที่พอจะล้มธุรกิจของคนกลุ่มนี้ได้สบาย ๆ และเหนือกว่าธันวาก็ยังมีพ่อของเขาที่เป็นดั่งมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลในตลาดมืด ธันวาถอดแบบพ่อของเขามาเกือบทุกอย่าง ไปไหนพ่อก็จะพาเขาไปด้วยตั้งแต่อายุสิบหกแล้ว ไม่แปลกที่เสี่ยมนต์ชัยจะจำหน้าเขาได้ทันทีที่เจอ

          “ค...คุณธันวา” ถึงกับกระอึกกระอักขึ้นมาทันที เสี่ยเสียหมาแล้ว

          “ไงวะเพื่อน ราบรื่นดีรึเปล่า” ธันวาเลื่อนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ เสี่ยก่อนจะนั่งลง ทำเอาคนที่พึ่งอวดเบ่งอำนาจเป็นหมาน้อยในทันที

          “ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ว่ะเพื่อน การเจรจาไม่เป็นผลอย่างที่หวังเอาไว้” ชยางกูรกับธันวารู้กันอยู่แล้ว เพราะเขาขอให้ธันวายื่นมือเข้ามาช่วย

          “เสี่ยจะเลิกยุ่งกับแฟนเพื่อนผมหรือให้ผมรายงานเรื่องนี้กับพ่อผมดี” คำพูดเรียบนิ่งแต่กลับทำให้ใจของคนบางคนสั่นระริก กลัวจนหัวหดไปหมดแล้ว

          “ผ....ผม...ไม่อยากมีเรื่องกับพ่อของคุณธันวาครับ เอาเป็นว่าผมจะเลิกยุ่งกับสาวน้อยคนนั้น อย่าให้เรื่องถึงคุณพ่อคุณเลยนะครับ” เสียภาพลักษณ์เสี่ยผู้มีอิทธิพลไปเลย ชายวัยกลางคนกำลังอ้อนวอนขอความเมตตาจากชายหนุ่มหน้าอ่อน

          “ดีครับเสี่ย หวังว่าต่อไปผมจะไม่ได้ยินว่าเสี่ยไปวุ่นวายกับครอบครัวของเธออีก” ธันวาเอ่ยเพิ่ม

          “ครับ ผมสัญญาครับ”

          “ผมจะจำคำเสี่ยไว้ เสี่ยไปเถอะ”

          “ครับ ผมไปนะครับ” เสี่ยมนต์ชัยรีบลุกออกจากโต๊ะสาวเท้าออกจากห้องอาหารไปแทบไม่เห็นฝุ่น เกรงกลัวบารมีของธันวาจนตัวสั่นเทา

                    “เฮ้ย ไปง่ายขนาดนี้เลย” ชยางกูรถึงกับอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

          “คนนี้สำคัญมากจนยอมเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงกับคนพาลเลยเหรอวะเพื่อน” ธันวาถามเพื่อนสนิท สายตาคมยังจ้องจับผิดอีกด้วย

          “เปล่า แค่เด็กสาวที่มีชีวิตน่าเวทนาคนหนึ่ง แค่นั้น” ตอบน้ำเสียงสูงตาก็กะพริบถี่ ๆ ไม่ค่อยจะมีพิรุธให้เพื่อนจับได้เท่าไหร่

          “ฮึ” ธันวาแค่นขำในลำคอออกมาเบา ๆ เกลียดในความปากไม่ตรงกับใจของเพื่อน

          “ขอบใจนะเพื่อนที่ช่วย แค่โผล่หน้ามาเสี่ยนั่นถึงกลับไปไม่เป็นเลย สุดยอดว่ะ”

          “ทำเพื่อเธอขนาดนี้ เธอรู้รึเปล่า”

          “ไม่ ไม่อยากบอก เป็นไงวะ เพื่อนมึงเหมือนพระเอกเกาหลีมั้ย”

          ธันวามองเพื่อนที่วางมาดเข้มดูแล้วแทบอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่เขายังเป็นเขา “อืม รู้สึกว่าตัวเองหล่อขึ้นมาเลยอะดิ”

          “ใช่ จากที่หล่ออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งโคตรหล่อเลย หน้าฟ้าประทานขนาดนี้จะให้กูโสดได้ไงจริงมั้ยวะ”

          “เออ” เขาพยักพเยิดไปกับเพื่อนรัก “เสร็จธุระแล้ว งั้นกูกลับนะ”

          “อ่าว ไปเลยเหรอ ยังไม่ได้เลี้ยงเหล้าตอบแทนมึงเลย”

          “เออเอาไว้โอกาสหน้า ไปละ” ธันวาบอกลาเพื่อนก่อนจะลุกออกไปจากร้านอาหาร ทิ้งให้ชยางกูรนั่งเหม่อมองตามหลังไปจนลับตา

          “ทำธุรกิจสีเทามันก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย หรือว่าเราจะหันไปทำอะไรเทา ๆ ดีวะ”  ชายหนุ่มพึมพำขำ ๆ กับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเลื่อนหาเบอร์ของใครบางคนที่เมมชื่อไว้แล้วกดโทรออก

          “ครับคุณน้า เดี๋ยวผมไปรับนะครับ”

          (น้าไม่อยากรบกวนคุณเลยค่ะ) 

          “ผมเต็มใจครับ ไม่ต้องคิดมาก คิดเสียว่าผมเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่งก็ได้ ผมนัดหมอไว้แล้ว แล้วเจอกันครับ”

          เขากำลังทำตัวเป็นแฟนที่ดี คอยช่วยเหลืออัญญาโดยไม่ให้เธอรู้ตัวด้วยซ้ำ ทั้งเรื่องของเสี่ยและเรื่องของแม่เธอ